Waddenfotografie Engelsmanplaat - een bijzondere locatie om de zonsondergang te fotograferen

Begin van het jaar kreeg ik een nieuwsbrief van CameraNu, waar ook weer diverse workshops in stonden. Eén viel me direct op: een Waddenfotografie excursie naar de Engelsmanplaat, een zandplaat in de waddenzee tussen Ameland en Schiermonnikoog.
De excursie was op woensdag 8 augustus. Dat duurde nog best lang dus, en het was op mijn vaste tennisavond. Maar ja, dit leek me toch wel erg leuk om te gaan doen, en ook Carin leek het leuk om mee te gaan.
Zo heb ik dus toch meteen maar geboekt, en ook meteen een overnachting in Lauwersoog, want we zouden pas rond middernacht weer terug zijn aan wal.

De excursie begon om 17:30u in het WEC in Lauwersoog. Ofwel precies naast ons hotel ☺️
We hadden dus vrijwel de hele dag om daar te komen vanuit Zeist. Daarom zijn we op de heenweg eerst nog bij Schokland gestopt. Eerst een koffie met wat lekkers, en toen het museum door, wat verrassend leuk en informatief was. Bijzonder dat een voormalig Zuiderzee-eiland nu geheel ingesloten ligt tussen de weilanden!

Om half zes zaten we met alle fotografen in een soort leslokaaltje, waar we eerst een zeer enthousiast verhaal van Casper Meinders over de waddenzee (en zijn bedrijf) kregen. Na een klein uur was het de beurt aan Ronald Rozema, om ons de fotografische kneepjes van de wadden-fotografie bij te brengen. Daarna snel aan boord, want we moesten natuurlijk wel bij Engelsmanplaat aankomen als het eb was.

Onderweg hadden we mooi uizicht op de waddendijk, en een zandplaat met heel veel zeehonden.
De weersverwachting was -gelukkig- erg goed: lekkere temperatuur, en wat wolken waar straks het zonlicht mooi op zou kunnen gaan kleuren.

Bij de Engelsmanplaat werd het schip stilgelegd, en konden we via een trapje bij de boeg van boord gaan. Met de korte broek zoveel mogelijk opgestroopt en oude gympies aan die nat mochten worden liepen we zo een stukje door het water naar de plaat.
Daar werd ons uitgelegd hoever we ongeveer over de plaat mochten lopen en fotograferen - in een driehoek van de boot tot het vogelwachtershuisje en tot het baken. Zo zouden we de natuur, zoals vogels en eventuele zeehonden, niet teveel verstoren.

Mijn eerste foto-doel was het baken dat een eind verder op de plaat stond. Met korte en lange sluitertijden, en gebruik makend van de lijnen van het zand en het water, zodat je oog door het beeld geleid wordt van voor naar achteren.

We zouden ongeveer zo'n 2 á 2 1/2 uur hebben om te fotograferen op de plaat. Dat klinkt best lang, maar valt eigenlijk best tegen. Het zoeken naar goede composities, goed neerzetten van statief en plaatsen van de filters: dit kost allemaal toch best wat tijd.
Ronald had van tevoren nog wel gewaarschuwd: ga niet als een kip zonder kop heen een weer rennen, maar probeer te focussen op enkele composities waar je dan alles uit kan halen.
Hoewel het enige wilskracht vereiste, heb ik me daar toch maar zoveel mogelijk aan gehouden.

Met Carin had ik afgesproken dat we allebei maar ons gang moesten gaan. Zij heeft geen statief, maar vind het wel erg leuk om details en structuren te fotograferen. En ze heeft mij een paar keer in actie vastgelegd 🥰

Hoewel het eb was, stroomde er nog genoeg water door allemaal geultjes over de plaat. Dit betekende wel natte en dus ook wel koude voeten. Maar gaf wel mooie mogelijkheden om composities te vinden met dit stromende water.

De grote groep betekende dus wel dat er regelmatig iemand in je beeld liep, of wat in de weg stond. Maar al met al viel met het reuze mee.
Op diverse foto's heb ik echter wel wat mede-fotografen weg-gekloond, als ze te prominent in beeld stonden.

Het licht werd steeds mooier, en spelend met lange sluitertijden en korte sluitertijden leverden steeds weer andere foto's op. Mijn favorieten zijn toch wel de volgende paar foto's:

Ook Carin vermaakte zich opperbest, en met haar Canon SX70 HS bridge-camera met 65 (!) keer zoom weet zij ook altijd prachtige foto's te maken.
Ik vind het altijd erg leuk om te zien welke foto's zij gemaakt heeft - vaak verrassende structuren, kleuren of standpunten. En door het enorme zoombereik kan ze ook makkelijk alles van dichtbij tot echt veraf in beeld krijgen.
De volgende twee foto's zijn gemaakt door Carin, die verdienen hier ook zeker een plaatsje 😀

Na de zonsondergang kan je (zeker met statief, of goede stabilizer) nog makkelijk een tijd door fotograferen. De kleuren worden vaak nog wat intenser en gaan wat meer naar het blauwachtige.
In de hoop op mooi weerspiegelende kleuren op een laagje water ben ik uiteindelijk toch nog wat meer richting het vogelwachtershuisje gelopen.
(hoe zou het toch zijn, om hier een week lang met z'n 2-en te verblijven, met alleen maar water, wind en vogels om je heen?)

Uiteindelijk was het dan rond half elf echt tijd om te gaan. Anders zouden we boot niet meer in komen, zonder helemaal nat te worden.
Op de terugtocht zaten we lekker binnen in de boot, even opwarmen met een kop koffie en nagenieten van de paar mooie en bijzondere uren op deze Engelsmanplaat ☺️

Tenslotte:
Al met al hebben we een prachtige foto-excursie meegemaakt. Zeer de moeite waard, en wie weet nog eens voor herhaling vatbaar. Want met ruim 2 uur fotograferen heb je nog maar een klein beetje kunnen proeven aan de vele foto-mogelijkheden die er zijn!