Fotoblog Wouter van de Weerd

Gran Canaria - ook voor fotografie zeker de moeite waard (deel 2)

Sat, 01 Jan 2022 16:56:20 Z

Het is alweer de eerste dag van het nieuwe jaar, 2022. Het jaar 2021 is voorbij gevlogen, ondanks (of dankzij?) de vele Corona-perikelen en dingen die -tijdelijk- niet meer mogelijk waren.
Voor komend jaar heb ik goede hoop dat we weer wat vaker en verder op reis kunnen gaan, en ik heb al een aantal kleine foto-projecten die ik in Nederland wil gaan doen.

Maar eerst nog een tweede korte terugblik op onze vakantie in 2021, naar Gran Canaria. In mijn vorige blog heb ik al laten zien dat er prachtige zandduinen te vinden en fotograferen zijn. Maar omdat het een eiland is, is er dus ook veel kust en zee te vinden :-)

Zonsondergang aan de kust

Splash

Omdat ik graag de zonsondergang bij de zee wilde fotograferen, had ik via Google Maps gezocht naar plekken aan de westkust waar dit mogelijk zou moeten zijn. Dat viel niet mee... Omdat we in het zuiden van het eiland zaten, was de noord-west kust veel te ver rijden (zeker in het donker terug, via allemaal smalle berg-weggetjes). En de zuid-west kust is eigenlijk niet of nauwelijks toegankelijk met een auto.

Serene schoonheid van de zee bij zonsondergang

Dichterbij waren wel een aantal strandjes, en één leek goed toegankelijk te zijn. Jammer genoeg bleek er wel een grote cementfabriek te staan, precies richting het westen waar de zon onderging. Dus ik moest toch iets meer richting het zuiden fotograferen, maar gelukkig kleurde ook daar de lucht wel aardig.

Zonsondergang aan de kust

Mooi gevormde, afgesleten rotsen vormde een perfecte voorgrond. samen met de afgeronde grote kiezels waar het 'strand' uit bestond.
Met lange sluitertijd, op statief en met de nodige filters, was het alleen wel enorm oppassen voor de soms verraderlijk grote golven die er ineens aan kwamen. Ik heb mijn filters en camera een paar keer snel moeten droog vegen...

Herken je hier ook een dier in?

Terug naar de zandduinen

In totaal zijn we een keer of vier naar de zandduinen van Las Maspalomas geweest om er te fotograferen (en ploeteren door het zand 😐).
Het mooiste licht was natuurlijk aan het einde van de dag, als de duinen door de laag staande zon prachtig goud-geel kleurden, en een extra lijnenspel van schaduwen ontstond.

Prachtige grote zandduinen

Ook de structuren in het zand worden dan beter zichtbaar door het lage strijklicht op de zandribbels.
Hier is mooi te zien wat er gebeurt als bijv. een schelp de wind en het voortgeblazen zand verstoort: het regelmatige patroon wordt ook ineens verstoord:

Verstoring van het golfpatroon

De luwe kant van een zandduin is altijd mooi 'glad' en egaal. En aan de kant waar de wind vandaan komt (op Gran Canaria eigenlijk altijd uit het noord-oosten) ontstaan de mooie structuren.

Spel van schaduw en licht op het zand

En hier en daar was er zelfs wat begroeiing van kleine struikjes te zien (op de foto rechtsboven), blijkbaar plekken waar het water niet goed in de bodem weg kan zakken en de eerste plant-pioniers hun wortels in het zand kunnen verankeren.

Spel van schaduw en licht op het zand

Er groeit toch nog iets in de duinen

Als de zon dan echt bijna ondergaat en een rode gloed op de wolken tovert, dan kleurt ook het zand héél even een beetje zalmroze.

Avondrood op de duinen

El Bufadero de la Garita

Tijdens mijn voorbereidingen op onze vakantie (lees: zoektocht naar mooie fotospots) had ik wat foto's gezien van El Bufadero de la Garita. Dit is een "blow hole" in de rotsachtige kust, waar het water bij de juiste getijden-stand over de rand een groot "gat" in stroomt. En waar water uit een gat spuit als dat er van onderen in wordt geperst.

Blow-hole net voor zonsopkomst

Omdat dit aan de noord-oost kust ligt, is de beste tijd om hier te fotograferen uiteraard de vroege ochtend bij zonsopkomst. Maar ik had ook gelezen dat de getijde-stand belangrijk was. De laatste maandag van onze vakantie leek daaarom de beste dag te worden.
Voordeel was dat we daarvóór ook al een keer konden gaan kijken overdag, zodat ik precies wist waar ik zijn moest. Op een onbekende locatie in het donker is dat erg prettig!

Zonsopkomst bij de bijzondere blow-hole

Het was niet de meest spectaculaire zonsopkomst, maar gelukkig waren er wel wat wolken die kleur kregen van de opkomende zon.
Samen met nog een fotograaf uit Noorwegen en wat lokale vissers hadden we dit mooie plekje voor ons alleen die ochtend.

Het gouden licht van de opkomende zon

Tenslotte

Al met al hebben we een heerlijke twee weken vakantie gehad, met een leuke afwisseling van luieren bij het zwembad, toeristische uitstapjes maken en wat leuke foto-projectjes.
Mijn foto's van de melkweg, gemaakt 's avonds in de duinen, zijn helaas niet echt goed gelukt. Toch teveel licht-vervuiling van alle hotels in de buurt. En mijn foto's van de dolfijnen en vliegende vissen tijdens de dolfijnen-excursie hebben mijn selectie voor dit blog ook niet gehaald.

Maar alleen al de prachtige zandduinen zijn een goede reden om er als fotograaf eens heen te gaan!

Gran Canaria - ook voor fotografie zeker de moeite waard (deel 1)

Sun, 19 Dec 2021 15:30:04 Z

Carin en ik gaan graag enkele keren per jaar op vakantie, liefst één keer daarvan naar een bijzondere bestemming (over het algemeen buiten Europa). Echter, ook dit jaar gooide Corona weer roet in het eten...
In het voorjaar zijn we een week naar een huisje in Brunssum gegaan (zie mijn twee blogs daarover - "De Brunsummerheide in pasteltinten" en "Het laagjeslandschap van de Brunsummerheide", dat was toch zeker ook erg leuk en fotogeniek). Voor de zomer of najaar wisten we niet goed wat mogelijk zou zijn, maar een verre reis wilden we in ieder geval toch maar niet doen dit jaar.

Carin op de enorme zandvlakte

Ons oog viel daarom op het Canarisch eiland La Palma. Dat zou een mooi wandeleiland moeten zijn, met vast ook wel een paar fotogenieke plaatsen. En steeds Corona-code groen of geel, dus daar zouden we toch heen moeten kunnen gaan. Dus we hadden een mooie huisje geboekt voor 2 weken in augustus, in een groene, rustige omgeving.
Maar helaas, het was ons niet gegund: tot 2 keer werd het toch vanwege Corona geannuleerd. We besloten toen maar om de reis te verzetten naar het najaar.
Bijna klaar om te gaan, ging het echter wéér niet door: de vulkaanuitbarsting ruim een week vóór ons vertrek zorgde er weer voor dat het moest worden geannuleerd.

We wilden nu echt wel eens op vakantie, en gelukkig konden we zonder problemen of extra kosten omboeken. Dus half oktober gingen we dan toch op weg, naar het toeristische Playa des Ingles op Gran Canaria.

Fraaie windveren boven het zand

Heel veel tijd had ik niet gehad om me voor te bereiden op plekken waar ik wilde gaan fotograferen, maar de zandduinen van Maspalomas stonden wel hoog op mijn lijstje.
Ik had niet verwacht dat deze duinen zo hoog zouden zijn: hier en daar wel 15 tot 20 meter! En ik had ook niet verwacht dat er zulke mooie patronen en structuren in het zand te vinden en fotograferen zouden zijn.

Volhouder

Waar de andere toeristen de flink harde wind de eerste paar dagen van onze vakantie ongetwijfeld vervloekten, waren Carin en ik in onze nopjes :-)
Want hierdoor stoof het zand over de duinen, en werden voetstappen binnen 10 minuten vrijwel weggevaagd.

Enorme zandduinen, met mooie structuur en patronen

We moesten wel zorgen dat we niet aan de verkeerde kant, onderaan een duin gingen staan, want dan werden we compleet gezandstraald. Maar de vele prachtige structuren en randen in het zand zorgden ervoor de we uren zoet waren.

Lijnenspel van zand

De derde dag gingen we met onze huurauto vanuit het zuiden het binnenland in, op naar het midden van het eiland. Al snel reden we hoog in de grillige en vrij kale bergen, maar met het harde licht van de al wat hoger staande zon leverde dat vooral veel "prullenbak-foto's" op.
Tot we op één van de hoogste punten op het eiland kwamen, bij "Pico de las Nieves", waar ineens wolken tegen de bergrug op omhoog geblazen werden.

Wolken drijven tussen de rotsachtige bergen en dennenbomen

Dom genoeg had ik geen statief meegenomen (we wilden een flinke wandeling gaan doen), en ook geen filter-setjes.
Dus ik moest het doen met een muurtje als ondersteuning of fotograferen uit de hand.
Mijn idee om met een lange sluitertijd de wolken te fotograferen kon ik dus helaas niet uitvoeren.

Laaghangende, voorbijdrijvende wolken

Even verderop was er een helling met bijzondere begroeiing van lage struikjes en wat rotsen.
We konden net een paar foto's maken, voordat ook dit helemaal in de mist/wolken verdween.

Ronde en grllige vormen

Struikjes als sponzen

Op het vliegveld hadden we een grote foto-poster gezien, met reclame voor het eiland. De foto leek wel gemaakt in Antelope Canyon, een prachtige roodgekleurde slot-canyon in Amerika (zie mijn foto's daarvan op onze reisverslagen website). Onze hostess wist gelukkig later te vertellen waar het precies was (en dat het tegenwoordig een zeer populaire Instagram hotspot is).

Onverwacht - Antelope Canyon in het klein

Parkeren viel niet mee, dat moest gewoon met de auto langs de kant van de weg. En we konden daarvandaan achter de diverse Insta-hipsters aanlopen naar de canyon. Uiteraard was het veel kleiner dan Antelope Canyon, maar vooral door het onverwachte genoten we toch van deze mooie en fotogenieke plek.

Onverwacht - Antelope Canyon in het klein

Twee dagen later waaide het weer flink, dus ik wilde graag nog eens bij het warme licht van een zonsondergang de zandduinen fotograferen.

We waren mooi op tijd, en konden ons dus eerst eens uitleven op het stuivende zand.

Stuivend zand

Stuivend zand bij de gouden duinen

Naarmate de zon wat lager zakte, kwam er een mooie gouden gloed over de duinen, en werden de structuren en patronen in het zand nog mooier zichtbaar.

Mooie zandstructuren door de wind

Alsof we in de Sahara waren

Prachtige lijnen en licht in de duinen

Laagstaande zon en stuivend zand

Nog wat later onstond er ook een mooi kleurverschil tussen de delen die al in de schaduw kwamen te liggen, en de nog zon-beschenen stukken zand.

In het laatste zonlicht

En tegen de zeer laag staande zon in fotograferend kreeg alles een heerlijk warme tint:

Net voor zonsondergang

Einde deel 1
Tot zover deel 1 van mijn blog over de mooie (foto) plekken van Gran Canaria.
Ik had weer eens teveel foto's geselecteerd om in één blog te kunnen zetten, dus binnenkort volgt deel 2 met het vervolg!
Met foto's van zee en kust, en nog wat meer zandduinen ;-)

Twee dagen strand en zee bij Kijkduinen in beeld

Mon, 24 May 2021 11:38:27 Z

Half maart had mijn zus Paula een strandhuisje gehuurd op het strand van Kijkduin. Omdat ze het frisse voorjaarsweer, de storm en het wandelen na bijna een week wel gezien had, mochten Carin en ik er de laatste nacht overnachten.

Dat lieten we ons geen twee keer zeggen, even tijdens deze Corona-tijd een "change of scenery".

Striemende wind, maar prachtige warme zonsondergang

De donderdag dat we aankwamen was de ergste storm iets gaan liggen, maar we werden nog steeds gezandstraald, lopend naar het strandhuisje. Gelukkig hadden we daarbij wel wind mee :-)

De zonsondergang leek helaas niet heel spectaculair te worden, daarvoor zat er teveel bewolking in de lucht.
Maar zoals wel vaker aan de kust en met veel wind: precies op het goede moment ontstonden er toch wat gaten in de bewolking waar de zon wat doorheen kon komen.

Strandhuisjes bij Kijkduin

Dat resulteerde in mooie kleuren en fraai strijklicht over het strand.

Zacht licht op het strand

Ik ging op pad met statief en mijn filterset (met ND en ND Grad filters). Maar met windkracht 6 á 7 was het natuurlijk uitgesloten om de filters te gebruiken, die zouden als windvangers alleen maar zorgen voor meer instabiliteit.
Vandaar dat ik maar besloot te vertrouwen op de Image Stabilizer in de lens. Dit leverde wat meer prullenbak foto's op, maar er zaten toch ook scherpe foto's bij, zelfs toen de bewolking weer toenam en het licht langzaam maar zeker verdween.

Het blauwe halfuurtje en storm op het strand

Het droge zand werd met grote snelheid over het nattere strand geblazen, en de kitesurfers op de achtergond over de kleine "binnen-zee".

Het blauwe halfuurtje en storm op het strand

Het gebrek aan een prachtige zonsondergang stimuleerde me wel om in het blauwe uurtje op zoek te gaan naar andere foto's dan anders. Al snel had ik de 100-400mm lens op de camera (zoveel mogelijk mijn lichaam gebruikend om de lens enigszins uit de wind te wisselen), om zo in te kunnen zoomen op details in het strand- en zee-landschap.

Golvend

Door de wind werd het water in een kreekje in golven voortgestuwd. Dit leverde prachtige patronen op, die mij deden denken aan "golven van licht".

Golven van licht

De grenzen van de image stabilisatie werden zo echter wel bereikt, met steeds minder licht en met de aanhoudende sterke wind die flink vat had op mijn grote 100-400mm lens. Het uit hand scherpe foto's maken lukte nauwelijks meer met sluitertijden die langer werden dan 0,3 seconde.

Tijd dus om over te stappen op mijn andere favoriete "seascape" fotografie: door bewust de camera te bewegen tijdens de opname kan ik mijn impressie van strand en zee weergeven.

Strand en zee abstract

Belangrijk daarbij is om juist de image stabilisation op de lens uit te zetten, omdat die anders juist de -bewuste- beweging gaat proberen te compenseren!

Een horizontaal genomen foto is het meest voor de hand liggend, maar in dit geval werkte verticaal ook erg goed. De eerste is bewust wat overbelicht en in de nabewerking nog wat lichter gemaakt, om zo een mooi sereen gevoel in de foto te leggen:

Rust en ruimte

Een klein beetje kleur in de lucht contrasteerde mooi met het blauw van het water en donkere zand. En de S-vorm probeerde ik bewust zo in beeld te brengen.

Beweging aan zee

Toen ik vervolgens hongerig weer bij Carin in het strandhuisje kwam, wachtte helaas een teleurstelling: het strandpaviljoen waar mijn zus eerder die week een lekkere afhaalmaaltijd had besteld, bleek juist die donderdagavond gesloten te zijn :-(
We moesten dus alsnog met de auto op pad om in de buurt een -ook heerlijke- Thaise maaltijd te halen.

De volgende dag

Na een stormachtige nacht werd ik al weer vóór zonsopkomst wakker van mijn wekker. Het mooie van een strandhuisje is dat je vervolgens in twee tellen buiten op het strand staat en als eerste (en enige) kan genieten van de zilte zeelucht, gezandstraalde kuiten en het eerste licht.

Structuren en kleuren van het zand

Helaas (weer) geen spectaculair licht, maar tijdens de periode van eb waren er mooie structuren zichtbaar geworden.

Het weglopende water bij eb maakt fraaie patronen

Structuren in het zand

En contrasterend met het blauw van de avond ervoor was nu alles zandkleurig:

Strandhuisje in de storm

We besloten om een lekkere wandeling te maken langs een groot deel van het strand. Daarbij kwamen we ook bij een mooi stukje met een soort embryonale duinen - kleine duintjes die net ontstaan zijn door het stuiven van het zand, wat deels vastgehouden wordt door het helmgras.

Embryonale duinen

Door de wind onstaan mooie patronen in het zand

Ook hier was het leuk om te zoeken naar mooie composities van de structuren in het zand en het helmgras.

Embryonale duinen

Punk-kapsels

Tenslotte:

De meeste mensen zullen zo'n strandhuisje het liefst boeken met mooi, zonnig weer. Maar als fotograaf is er niks mooiers dan lekker stormachtig weer, en is het heerlijk om zo direct op het strand te kunnen overnachten. Voor- en najaar zijn dus toptijden om hier naar toe te gaan.

Texel - orchissen, klaprozen en zonsondergang

Fri, 04 Sep 2020 12:25:40 Z

Welkom bij mijn tweede deel van mijn blogs over ons lange weekend Texel tijdens Pinksteren. Ging mijn eerste deel over de zonsopkomst, vogels en (structuren in) het strand, dit keer komen de diverse orchissen, de klaprozen en een prachtige zonsondergang aan bod.

Orchissen

Gewapend met de erg goede Crossbill Guides over de Wadden wisten we dit keer wat beter waar we op zoek zouden kunnen gaan voor de diverse orchissen die te vinden zijn op Texel. In de gids staat een mooi overzicht met foto's en beschrijving van de diverse orchissen en tijdens welke wandeling je deze tegen kan komen.

De eerste was deze rietorchis bij Wagejot, toen ik (eigenlijk) grote sterns en kluten aan het fotograferen was. Maar de macro-lens moest dus toch wel even tevoorschijn komen. Het geel op de achtergrond vormt een mooi kleur-contrast met het paars van de orchis.

Rietorchis

Tijdens onze wandeling bij de Mokbaai en De Hors kwamen we ook best veel orchissen tegen, zoals de Vleeskleurige orchis. Deze orchis 'vraagt' door de kleur om een zachte, lichte foto:

Vleeskleurige orchis

Zoals altijd probeer ik zoveel mogelijk gebruik te maken van andere planten en bloemen in de voor- en achtergrond, zodat er een mooie onscherpte onstaat, en in dit geval een leuke dubbele V-vorm:

Vleeskleurige orchis

In dat gebied zagen we ook meerdere parelmoervlinders (helaas niet mooi te fotograferen, zo wakker en snel als ze waren). Dus toen we deze rups zagen, dachten dat dit wellicht een parelmoervlinder-rups zou zijn. Pas thuis kwam ik erachter dat dit een Bastaardsatijnrups is, die steeds vaker voorkomt aan de Nederlandse kust en op de waddeneilanden. En net als de eikenprocessierups heeft deze vervelende brandharen! Gelukkig hebben wij daar geen last van gehad...

Bastaardsatijnrups - mooi, maar met brandharen!

Het valt nog niet mee om de goede naam bij de orchissen te vinden, dus ik hoop dat ik het goed heb dat dit een gevlekte orchis is?!

Gevlekte orchis

Ook de bijen waren blij met de vele bloemen:

Gevlekte orchis met bij

Gevlekte orchis, de bij is gevlogen

Klaprozen

De ochtend dat ik de zonsopkomst bij het Haventje van Til had gefotografeerd, had ik nog ruim de tijd om vóór het ontbijt met de macro-lens aan de slag te gaan bij een veldje met veel klaprozen (vrijwel naast de parkeerplaats).
Het leuke was dat alle stadia van de klaproos te zien waren: de bloem die net uit de knop aan het komen was, een bloem in volle glorie en een al uitgebloeide zaaddoos:

Drie stadia van een klaproos in 1 beeld

Prachtig zoals zo'n nieuwe, verse bloemknop eruit zien met de nog in elkaar gevouwen blaadjes (en met de gele bloemen op de achtergrond):

Als kunstig gevouwen papier

Ook leuk, die 'hoedjes' op de bloemen die er nog net niet afvallen:

Het hoedje vliegt er bijna vanaf

Na een tijdje ging ik op zoek naar een andere invalshoek. De dubbele belichtingen (voor een zachter beeld) pakten helaas niet mooi uit. Dus toen ben ik maar eens nog dichterbij gekropen met mijn macro-lens, zoekend naar mooi beeld. Waarbij ik deze mooie herhaling ineens zag:

Herhaling

En vanwege het contrast tussen oud en nieuw (uitgebloeid en nog in de knop) vond ik het ook toepasselijk en een mooi resultaat geven om de volgende foto in zwart-wit om te zetten:

Het begin en eind van een klaproos in zwart-wit

Nog meer orchissen

Vlakbij ons hotel bleek ook een prachtig stukje bos te zijn, met een watertje en héél veel orchissen.
Op onze laatste dag moesten we daar dus ook nog zeker heen, om ze met mooi ochtendlicht vast te leggen.

Gevlekte orchis

Het licht scheen mooi zacht door de bomen heen, zodat ik niet met een parapluutje aan de slag hoefde te gaan om de orchis in de schaduw te zetten. Gelukkig maar, want bij dit soort kwetsbare bloemen loop ik liever niet het risico dat de paraplu op de bloemen waait.

Bijna dezelfde foto als de vorige, maar nu met de voor- en achtergrond subtiel op een iets andere plaats. En nu met een mier op de orchis :-)

Gevlekte orchis met mier

Rietorchis

Ook hier weer heb ik zitten 'spelen' met planten in de voorgrond, om zo een interessante achtergrond te krijgen.
Zoals altijd is het onderwerp belangrijk, maar de voor- en achtergrond zijn minstens zo belangrijk voor een geslaagde macro-foto:

Gevlekte orchis

Zonderondergang bij Ecomare Beach - paal 17

's Ochtens had ik al de prachtige zonsopkomst gefotografeerd bij de Cocksdorp. En omdat de weersverwachting goed was, ben ik (na een middag-dutje ;-) ) 's avonds met Carin ook voor de zonsondergang naar het strand gegaan bij paal 17.
Daar staan ook van die leuke strandhuisjes:

Strandhuisjes in het warme zonlicht

Door de laagstaande zon ga je ook ineens mooie structuren zien in het zand, waar de wind het zand in mooie ribbels en om de schelpjes heen heeft doen stuiven:

Door de wind gevormd

Laag bij de grond, voor een sfeervol plaatje net vóór de zon ondergaat:

Warm strijklicht over strand en schelpen

Ik had -wederom- geluk met het getijde: het was eb aan het worden, waardoor er mooie ribbels in het zand zichtbaar werden. En omdat het water pas net weggetrokken was, was het zand ook nog een beetje nat. Zo kon het licht en de kleuren van de lucht nog mooi weerspiegelen hierin:

Droogvallende ribbels op het strand

Ook de wolkjes in de lucht deden mooi mee, waardoor de foto's een fijne balans krijgen.

Droogvallende zand-ribbels bij zonsondergang

Als de zon dan eenmaal onder is, dan pas ontstaan de mooiste kleuren! Dus maak niet de fout om meteen naar huis te gaan zodra de zon onder de horizon is verdwenen, maar blijf juist dan nog een half of heel uur door fotograferen.
Het voordeel bij een zonsondergang vind ik dat je alle tijd hebt (gehad) om mooie composities te zoeken en dan klaar te staan voor het mooiste licht:

Zonsondergang aan zee

Ook is dat de tijd om te gaan spelen met langere belichtingen, zonder filters te hoeven gebruiken.
Uit de hand (!), 5 seconden, ETTR ("expose to the right", zo licht mogelijk belichten zonder dat het wit helemaal uitbijt), en met een lichte camerabeweging voor een mooi soft effect:

Zonsondergang aan zee in pastelkleuren

Op een gegeven moment gaat het licht en de mooie kleuren dan toch echt verdwijnen. Dus snel nog een laatste foto om de heerlijke sfeer vast te leggen:

De laatste kleuren in de lucht na zonsondergang aan zee

Tenslotte:

En zo hebben Carin en ik in de Corona-tijd toch nog een heerlijke lang weekend op Texel gehad. Veel gewandeld, gefietst en ook gefotografeerd. En met alle Corona-maatregelen was het prima te doen, zeker toen we op de laatste avond ook weer gewoon in een restaurant in de Koog konden gaan eten.

Zoals al ik al in de inleiding heb aangegeven is de Crossbill Guide Wadden een echte aanrader, zeker als je eens wat meer wilt weten van de ontstaansgeschiedenis van de waddeneilanden, alle aanwezige flora en de fauna! En er staan diverse wandelingen, fiets- en autoroutes in.

Vlieland - zand en zee

Fri, 16 Nov 2018 11:27:00 Z

Zandstructuren bij zonsondergang

Een gestage regen van kleurige herfstbladeren valt op dit moment omlaag en de buitentemperatuur gaat langzamerhand omlaag richting winterse waarden. Een mooi moment dus om nog even terug te gaan naar de afgelopen zomer, toen het heerlijk warm, zonnig en droog was.

Begin augustus gingen Carin en ik eerst een paar dagen naar Ossenzijl: kanoën in de Weerribben en met mijn ouders naar Opera Spanga en een dagje varen op hun motorboot.
Daarna gingen we door naar Vlieland, met de Waddentaxi Ms Zeehond. Heerlijk voorop zittend op de bagagekisten genieten van de zon, de zilte waddenzee lucht opsnuiven en bootjes kijken.

Onderweg naar Vlieland

Aangezien de temperatuur regelmatig richting 30 graden ging en de lucht meestal strak blauw was, betekende dat het qua fotografie niet meeviel om er iets van te maken.
Ik had bij mijn voorbereiding over Vlieland ook niet zo heel veel kunnen vinden, er zijn duidelijk minder fotogenieke locaties en onderwerpen te vinden dan op de andere waddeneilanden.

Zandstructuur met houtje

Ik had erg graag willen gaan fotograferen op de enorme zandbak De Vliehors in het westen, maar helaas: dat gebied is door de weeks verboden terrein omdat Defensie daar dan aan het oefenen is. En wij waren er precies van maandag t/m donderdag... :-(

Dan maar op het gewone strand op zoek naar mooie structuren in het zand.

Zandstructuur en helmgras

Op het strand lagen op een aantal plaatsen ook vele schelpen, sommige mooi gekleurd en anderen weer met allemaal fraaie strepen. Het blijkt dan echter enorm lastig om daar een aansprekende compositie van te maken. Het wordt al snel rommelig. Helemaal tevreden ben ik dan ook zeker niet met de volgende foto, maar er zit wel enigszins een herkenbare diagonale lijn in van linksonder naar rechtsboven.

Schelpen op het zand

Toen we op maandag in Harlingen vertrokken, was die dag net de "Sail out" van de Tall ships die meegedaan hadden aan "The Tall Ships Races Harlingen 2018". Jammer genoeg vertrokken we net te vroeg naar Vlieland om dat mee te kunnen maken. Maar op Vlieland zagen we regelmatig een schip langs varen.

Tallship bij zonsondergang

Een mooie wolkenlucht, sporen in het zand en warm avondlicht: veel meer is niet nodig voor het echte waddeneiland-gevoel.

Sporen in het zand

Na een lekker diner in een strandtent gingen we op pad om de zonsondergang te fotograferen.
Gelukkig waren er nog wat mooie zandstructuren te vinden, die nog niet aangetast waren door voetstappen of andere sporen. Ze leiden je zo mooi via het helmgras naar achtergrond, met de gekleurde lucht met de kleine wolkjes.

Zonsondergang aan het strand

Ook / juist nadat de zon onder is gegaan ontstaan de mooie kleuren in de lucht. Weerspiegeld op het terugtrekkende water met een wat langere sluitertijd van 6 seconden kan je er dubbel van genieten.

Zonsondergang aan het strand

Zoekend naar 'iets' dat ik op de voorgrond zou kunnen plaatsen, vond ik een aangespoelde blauwe kwal. Eigenlijk net iets te ver van het water vandaan, ik had hem liever op het dunne laagje water willen hebben.

Kwal

De laatste foto is een mooi voorbeeld hoe een onverwacht en ongepland 'ongelukje' kan leiden tot een bijzondere foto.
De bedoeling was om met een lange sluitertijd een sfeerbeeld te maken, waarbij de zee er mistig en gladgestreken uit zou zien, en de wolken in de lucht ook als vage kleurstrepen te zien zouden zijn.
Tijdens de belichting spoelde er echter een golf over de poten van mijn statief, die blijkbaar niet stevig genoeg in het zand stonden. Het statief en camera zakten dus iets weg in het zand, maar juist hierdoor ontstond er wel een mooie beweging in de foto...

Zonsondergang kleurexplosie

Eerlijk is eerlijk: ik had gehoopt met meer, andere en soms betere foto's thuis te komen van onze mid-weekje Vlieland. Wellicht kwam het door het warme zomerweer, wellicht door een gebrek aan inspiratie. Maar het is en blijft in ieder geval een leuk (klein) eiland om zo een paar dagen uit te waaien en vakantie te vieren :-)

Sneeuwklokjes - ieder jaar weer anders te fotograferen

Sun, 29 Apr 2018 20:33:00 Z

Sneeuwklokjes in high-key

Ik loop een beetje achter met het verwerken van mijn foto's, maar vind het het ook weer zonde om ze alleen op mijn harde schijf te laten staan. Daarom toch alsnog een blogje over de sneeuwklokjes...

Na een kale, wat saaie winter zijn de sneeuwklokjes de eerste leuke macro-onderwerpen die weer opduiken. Soms nog in de sneeuw, maar dit jaar jammer genoeg niet.
Toen ik op pad ging, had ik twee manieren van fotograferen in mijn hoofd: een high key opname met veel licht en wit. En het spelen met mijn led-lampje als het ging schemeren.

Sneeuwklokje in high-key

Bij high key is het met name zaak om vanaf een laag standpunt omhoog te fotograferen, waarbij een licht-bewolkte lucht (zoals hier) ideaal is. Daarnaast moet je ook flink overbelichten: belichtingscompensatie op +1 of zelfs +2.
Ook wilde ik dit keer eens het scherpstelpunt op een andere plek dan anders leggen. Daarom koos ik bij de tweede foto om op de rand van het voorste bloemblaadje scherp te stellen.

Ook spelen met voor- en achtergrond blijft interessante beelden opleveren. Fotografeer eens door het groen van andere sneeuwklokjes heen en/of zet het onderwerp eens extreem aan een rand.

Ik heb er hier voor gekozen om de foto's naar zwart-wit om te zetten, zodat het grafische karakter van de foto's nog beter naar voren komt.

Sneeuwklokje in zwart-wit

Als je goed kijkt, bij voorkeur een beetje met je ogen dicht en door je oogharen, dan zie je bij de volgende foto nog de sneeuwklokjes die boven in de voorgrond stonden:

Sneeuwklokje in het bos, in zwart-wit

Toen het wat begon te schemeren werd het tijd om mijn led-lampje eens tevoorschijn te halen.
Het is dan vooral weer een kwestie van veel proberen: lampje feller of minder fel zetten, lampje dichterbij de bloem of verder weg plaatsen, lampje van achteren of van opzij laten aanschijnen, enz.

Sneeuwklokje in de schemer

Sneeuwklokje in de schemer en het warme licht

En uiteraard is het ook hierbij wel zaak om goed aandacht te houden voor de voor- en achtergrond.
De diagonale lijn in de volgende foto is geen toeval, daar heb ik bij het maken van de foto al goed op gelet!

Sneeuwklokjes in de schemer

Een andere dag ben ik naar landgoed Oostbroek gegaan, omdat ik daar, wandelend met Carin, gezien had dat er ook erg veel sneeuwklokjes stonden. En ook diverse soorten.

Bij de eerste foto heb ik gespeeld met dubbele belichting in de camera. Ik heb 2 foto's gemaakt vlak na elkaar, waarbij ik bij de tweede foto de camera bewust wat bewogen heb.
Het leuke is dat je zo nooit weet wat voor een beeld ontstaat, het blijft steeds verrassend :-)

Sneeuwklokje - dubbel belicht

Ook had ik tijdens de wandeling gezien dat er sneeuwklokjes langs een waterrand bloeiden. Ik hoopte daar 'iets' met de zonsondergang mee te kunnen doen.

Doordat de ondergaande zon door de bomen scheen én weerspiegelde op het water, kon ik gaan spelen met de bokeh-cirkels.

Sneeuwklokje bij zonsondergang

Het blauwachtige van de schaduwen contrasteert ook mooi met het warme oranje van de zon.
Ik vind alleen het bloemetje er een beetje 'plompverloren' bijhangen aan de rechterkant. Maar helaas, er was geen andere compositie van te maken (zonder natte voeten te krijgen).

Sneeuwklokje bij zonsondergang met bokeh cirkels

Toen ik terugliep naar mijn fiets kwam ik nog langs een mooi veldje vol sneeuwklokjes. En het laatste warme licht scheen nog net door de bomen. Weer een mooi kleurcontrast, maar qua compositie had het iets minder rommelig mogen zijn (vind ik nu).

Sneeuwklokjes bij zonsondergang

En zo blijft het leuk om te proberen een bekend en al vaker gefotografeerd onderwerp een weer een andere, nieuwe manier te fotograferen.

Hindeloopen: paaltjes in het IJsselmeer bij zonsondergang

Fri, 07 Jul 2017 18:27:00 Z

Paaltjes in het IJsselmeer en een bootje

(Zoals in al mijn blogs: klik op de foto voor een grotere versie!)

Op zondag 11 juni hadden we weer de jaarlijkse familiedag van Carin's kant. Dit keer was dat in Lemmer, en zoals we dat vaak doen hebben we er een lekker lang weekendje weg van gemaakt.

We waren nog nooit in Gaasterland geweest, dus op vrijdag gingen we richting het hoge noorden om daar te gaan wandelen, fietsen en natuurlijk fotograferen.

Paaltjes in het IJsselmeer

Ik had van tevoren al wat onderzoek gedaan naar mooie fotolocaties bij het IJsselmeer. Een paar jaar geleden heb ik bij Stavoren eens een fotoworkshop bij Bas Meelker gevolgd, maar de zon gaat in deze tijd van het jaar véél noord-westelijker onder dan tijdens die workshop.

Vandaar dat we op onze sight-seeing tour in Workum en Hindeloopen ook meteen maar even wat potentiële foto-locaties gescout hebben. Workum viel me wat tegen en het was er erg druk met kite-surfers, dus mijn doel voor die avond was Hindeloopen.

Paaltjes in het IJsselmeer bij zonsondergang

Na een lekker diner in ons hotel in Oudemirdum (met ook mijn schoonouders, die hadden ook een lang weekend van de familiedag gemaakt) kon ik rustig om half negen op pad. Dan scheelt het toch wel als je al weet waar je naar toe wilt gaan!

Paaltjes in het IJsselmeer in zwart-wit

Ik had 3 mooie locaties met paaltjes gevonden, dus het was wel keuzes maken toen ik er eenmaal was. En ook in de nabewerking was het keuzes maken, want ook de foto's lenen zich ook wel voor een zwart-wit bewerking.

Paaltjes in het IJsselmeer in zwart-wit

Maar net rond zonsondergang kwamen de mooie kleuren toch wel tevoorschijn, ook al was het redelijk onbewolkt geworden.

Paaltjes in het IJsselmeer bij ondergaande zon

Rotsje in het IJsselmeer

Snel door naar de derde locatie, die nog iets meer richting ondergaande zon lag. Daar zat dus nog iets meer kleur in de lucht, ook toen de zon al eenmaal onder was.
Ik was op dat moment overigens al weer helemaal alleen, alle mensen die de zonsondergang kwamen bekijken op de dijk waren direct na zonsondergang al weer verdwenen...

Paaltjes in het IJsselmeer bij zonsondergang

Het was intussen al ruim half elf, hoogste tijd om in de auto te springen en weer naar het hotel terug te rijden...
(een alcohol-controle net buiten Hindeloopen zorgde toch voor wat oponthoud, maar gelukkig waren mijn biertje en glaasje wijn tijdens het eten al weer verdwenen - volgens de agent was het resultaat 'perfect' :-) )

De volgende dag hebben we een heerlijke fietstocht gemaakt door Gaasterland, langs dorpjes zoals Rijs, Balk, en Sloten. En door de bossen en langs de 'kliffen'.

En 's avond volgde weer hetzelfde ritueel als vrijdag: eerst lekker uit eten, en toen weer naar Hindeloopen met camera, statief en filterset.

Paaltjes in het IJsselmeer in pasteltinten

De omstandigheden waren wel heel anders: totaal windstil en geen wolkje aan de lucht (al zag dat er tot een uur vóór zonsondergang nog heel anders uit, met veel bewolking!).

Hetzelfde was wel dat ik alle foto's genomen heb met een Lee Big Stopper filter, om zo (erg) lange sluitertijden te krijgen. Hierdoor wordt het water mooi 'zacht' en eventuele wolken worden ook als strepen weergegeven (als er tenminste een beetje wind staat).

En ik had de foto's van de eerste avond goed bekeken, om te beoordelen wat er beter zou kunnen en wat de mooiste composities waren.

Paaltjes in het IJsselmeer in zwart-wit

Ook de kleuren worden door de lange sluitertijd nog intenser en mooier door de sensor geregistreerd.

Paaltjes in het IJsselmeer tijdens het blauwe uurtje

Door ook nog gebruik te maken van de techniek "ETTR - expose to the right" lukt het nog beter om de mooie kleuren vast te leggen. Bij ETTR probeer je zover over te belichten dat de witte hooglichten net niet uitgebeten worden, maar je in de RAW foto zoveel mogelijk informatie hebt. Het histogram van de foto zit dan dus helemaal tegen de rechterkant aan.
Zo krijg je ook die fraaie pasteltinten:

Paaltjes in het IJsselmeer in pastel

Ook vind ik het altijd leuk om in de nabewerking nog wat te 'spelen' met de witbalans. Zeker bij zonsondergang foto's heeft de auto witbalans van de camera er vaak moeite mee om de warme, mooie kleuren vast te houden.
Dit kan je dus bij RAW foto's in de nabewerking zelf goed naar eigen smaak aanpassen. Bij deze laatste foto heb ik iets meer paars toegevoegd, zodat de kleuren meer zijn zoals ik ze op dat moment daar zag / waarnam.

Paaltjes in het IJsselmeer in paarse pastel

Al met al best een lang blogje weer, met veel vergelijkbare foto's. Maar ik wilde juist laten zien dat je op één locatie (Hindeloopen) toch heel ander soort foto's kan maken in korte tijd... Zeker als je er meerdere keren naar toe kan gaan.

Schotland - highlights van de Highlands en impressies van Isle of Skye

Fri, 25 Nov 2016 12:35:00 Z

Schots herfstlandschap

Schotland - onze vakantiebestemming van 14 t/m 23 oktober 2016. Lekker gemaakt door de vele mooie foto's die overal op Internet te zien zijn en door de goede verhalen van familie en collega's wilden we er graag eens zelf heen. We zijn heen naar Inverness gevlogen. Daar hebben we een huurauto opgehaald (altijd leuk als de gereserveerde handgeschakelde compact-klasse auto ter plekke ineens een Mercedes GLA-200D Automaat blijkt te zijn :-) ) en zijn we naar Ullapool gereden.

Eenzaam huis in het landchap

Het landschap onderweg was echt prachtig, de varens en mossen zorgden overal voor een mooie herfstachtige oranje-rode tint. En uiteraard hadden we er mooie 'Schotse wolkenluchten' bij.

Door een collega van mij was de Corrieshalloch Gorg aangeraden. Een mooie kloof met waterval, en ook hier weer fraaie gele herfstkleuren aan de boom.

Falls Of Measach

Nog meer herfstkleuren

Vanuit Ullapool reden we eerst naar de Inverewe Gardens. Onwerkelijk dat er daar in die tuinen in oktober nog zoveel bloemen bloeien, zoals bijv. korenbloemen!
Daarna gingen we op weg naar Isle of Skye, waar we een hotel in Broadford geboekt hadden. Het was een flink eind rijden, en onderweg kwamen we langs zoveel moois... Zoals de plek op de volgende foto:

Schotse hooglanden: water, bergen, eenzaam huisje

Net voor het donker kwamen we in Broadford aan, maar we gaan zeker nog eens terug naar dit deel van de Schotse hooglanden, want we zijn veel plekken voorbij gereden waar we graag een lange wandeling hadden willen maken.

We hadden van te voren geen hotels geboekt op Isle of Skye, want we houden erg van de vrijheid om ter plaatse te bepalen waar we heen gaan en hoe lang we ergens willen blijven. Echter, het was veel drukker dan we verwacht hadden (vanwege de herfstvakantie?!) en de meeste B&B's waren dicht.
Het lukte dus niet om met zonsopkomst of zonsondergang echt in de buurt van de mooie (bekende) plekken te zitten. Gelukkig was het echter ook overdag best mooi licht, zoals hier bij de Old Man of Storr:

Old Man of Storr

Naast de weidse landschappen en mooie wolkenluchten zijn er ook op macro-gebied fraaie onderwerpen te vinden:

Korstmossen op een rots

Na de wandeling bij de Old Man of Stor zijn we naar de Fairy Pools gegaan. Het regende toen we er aan kwamen, dus regenjas en -broek moesten aan. Maar het was er daardoor niet heel druk.
En gelukkig was het alweer droog toen we eenmaal bij de eerste waterval aankwamen. Hier stroomde nog wel redelijk wat water over de rand, maar het leek niet op de enorme watervallen die ik op foto's gezien had. De droge tijd vóórdat wij op de Isle of Skye aankwamen zorgde er duidelijk voor dat rivieren en watervallen veel minder water bevatten.

Waterval bij de Fairy Pools

Na het wegtrekken van de regenbui kwam de zon weer door, waardoor het licht (eind van de middag) mooi warm op de rotsen scheen. En dit in combinatie met het bijzondere blauw-groene water, waar de Fairy pools om bekend staan, leverde weer een prachtplaat op:

Net na een regenbui - Fairy Pools op zijn mooist

De volgende dag zijn we 's morgens naar de Talisker Whisky Distillery gegaan voor een rondleiding. Dit is de enige Single Malt Whisky die op de Isle of Skye gemaakt wordt, en het is leuk om eens te zien hoe dit gedaan wordt. De geproefde Talisker Storm vond ik wel erg rokerig, maar de Talisker Sky smaakt toch wel erg goed ;-)

Omdat we toch al redelijk aan de westelijke kant van de Isle of Skye waren, zijn we daarna naar Neist Point gegaan. Dat was best nog een heel stuk rijden, over de smalle "single road" weggetjes. Een uurtje voor zonsondergang kwamen we aan, nog net op tijd voor mooi licht en voordat een donkere wolkenpartij aan kwam zetten.
Voor de tweede keer tijdens onze vakantie kwamen we daar Jody Zweserijn met drie fotovrienden tegen. We wisten dat ze er zouden zijn, maar wat een leuk toeval om ze dan ook echt tegen te komen!

De beroemde vuurtoren

Na een bijzondere overnachting in een 'Pod' bij The Cow Shed Bunkhouse was onze volgende (aangeraden) bestemming het gebied "BalnaKnock / The Fairy Glen". Een paar Blackface schapen poseerden gewillig met hun gekromde horens:

Twee Schotse Blackface schapen in portret

Gedurende een kwartiertje of zo was het licht er heel bijzonder. De ochtendzon kwam net onder de wolken doorgeschenen en zette zo het grillige landschap (met schapen) in een mooi licht:

Bijzonder licht

Vervolgens dachten we via een korte binnendoor weg naar het gebied "The Quiraing" te rijden. Maar blijkbaar hadden we toch ergens die afslag gemist, dus we zijn over de A855 helemaal via de noordkant gereden.
Dat was ook geen straf gezien het landschap en de zee waar we langs reden, maar het duurde wel een stuk langer...

Donkere wolken boven een rotseilandje

Uiteindelijk kwamen we er dan toch, en het bleek een erg populaire bestemming te zijn. We konden nog net een parkeerplaats vinden, en vervolgens (nog net droog) aan de wandeling beginnen.
Het is niet voor niets zo populair, dit zijn echt de landschappen zoals je ze voor je ziet als je het over Schotland hebt,

Schotland zoals je het je voorstelt

Schots Blackface schaap en een prachtig uitzicht

Omdat we ook nog in de omgeving van Glen Coe wilden gaan wandelen, moesten we de Isle of Skye alweer gaan verlaten. Jammer, want er is zoveel te zien en fotograferen...

Een panorama opname van de rivier en bergen

We hadden geprobeerd een hotel in de buurt van het Eilean Donan Castle te vinden, maar dat viel niet echt mee. Gelukkig kwamen we er wel precies tijdens de zonsondergang langs. En ik had van Jody een erg mooie locatie doorgekregen waar ik van bovenaf het kasteel zou kunnen fotograferen:

Eilean Donan Castle in het blauwe halfuurtje

De volgende dag was weer wat meer een reisdag, via prachtige meren en een wandeling bij Fort William naar het dorpje Onich.
Daar hadden we een hotel geboekt pal aan het meer. Toen ik op onze hotelkamer de zon zag ondergaan boven het meer, ben ik snel naar buiten gesprint met fototas en statief. Ik was net op tijd met zoeken van een goede plek en compositie, plaatsen van mijn Little Stopper en ND Grad filters, vastmaken van mijn afstandsbediening en het zetten van de juiste instellingen, om onderstaande foto te kunnen maken:

Zonsondergang bij Loch Linnhe

Een wandeling rondom een klein Loch bij Glencoe de volgende dag was super. Er stond geen wind en de bomen langs het Loch hadden weer echte herfstkleuren. De combinatie met de wolken en bergen op de achtergrond maken het plaatje compleet:

Weerspiegeling van de bomen en bergen

Bij mijn voorbereiding thuis had ik ook de nodige informatie en foto's over Glen Etive gezien. Daar wilde ik dus graag naar toe. Op donderdag 20 oktober reden we daarom een rondje van Onich, over de A83, A85 en A816, met een uitstap naar Loch Etive.

Deze weg naar Loch Etive was, zoals beschreven, zeker de moeite waard. Uiteraard was dit ook weer 'single road', dus je moet regelmatig even in een uitwijkhaventje gaan stilstaan om een tegenligger voorbij te laten. Maar dat geeft ook weer de tijd om te genieten van het moois om je heen :-)

De weg naar Glen Etive is zeer de moeite waard

Het Loch Etive zelf viel ons wat tegen. Redelijk weids en kaal. Maar door een paar stenen in de voorgrond op te nemen en met medewerking van (alweer) een fraaie lucht lijkt het toch best aardig:

De rots in Loch Etive

De volgende highlight op ons rondje was het Kilchurn Castle. Dit schijnt het meest gefotografeerde kasteel van Schotland te zijn, en ik kan me daar wel iets bij voorstellen.
Omdat het heen en weer rijden naar Loch Etive (en fotograferen onderweg) best veel tijd had gekost, en we ook nog eens in eerste instantie dit kasteel voorbij reden, kwamen we er pas eind van de middag aan.

Gelukkig maar ;-), want we hadden nu weer van dat mooie warme eind-van-de-middag zonlicht.

Kilchurn Castle bij mooi warm namiddag licht

De volgende dag reden we van Onich naar Glasgow, waar we de auto al 's morgens moesten inleveren.
Daar zijn we nog twee dagen in de stad geweest, lekker toeristisch met de 'hop-on-hop-off" bus alle bezienswaardigheden langs.

En zo kwam een eind aan onze 10-daagse vakantie naar Schotland. Véél te kort, er is zoveel moois te zien en beleven.
We gaan dus zeker nog eens terug, niet alleen voor de fotografie maar zeker ook om meer te wandelen.

Ik vond het overigens erg moeilijk om een (kleine) foto-selectie te maken voor dit blogbericht. In mijn portfolio, Schotland 2016, kan je echter een groter aantal foto's bewonderen!

Bostulp en Dichtersnarcis

Sat, 14 May 2016 17:42:00 Z

Close together - Bostulp

Hoewel het dit voorjaar vrij lang koud bleef, vond ik het een super tijd om voor de diverse lentebloemen op pad te gaan. Via een foto van Jody Zweserijn op Facebook zag ik op een gegeven moment dat de Bostulpen (Tulipa sylvestris) bij Amelisweerd in bloei stonden.

Ik wist dat ze er moesten staan, maar ik had ze er nog nooit gezien. Laat staan gefotografeerd.

Bostulpen

Dus snel ben ik op een donderdagavond na het eten op pad gegaan. Ik hoopte op een mooie kleurige zonsondergang, die in de vorm van fraaie bokeh cirkels in de achtergrond voor een warme sfeer zouden zorgen.
Maar dat viel nog niet mee: ik vond slechts een klein groepje tulpjes langs het pad. Ik had dus niet zoveel mogelijkheden om te spelen met voor- en achtergrond.

Bostulpen

Ook stond er een nogal dikke boom in de achtergrond in de weg. En laat ik nu net die avond mijn kettingzaag zijn vergeten mee te nemen in mijn fototas... ;-)

Bostulpen

De bustulpen waren overigens nog niet echt ver in bloei, de meesten waren zoals op de foto's hierboven nog ver dicht.
Gelukkig was er één die al wel verder open was, en met een beetje 'zoeken' met de camera bleek deze zich mooi te richten op de donker-oranje bokeh cirkel.

Searching the light

Nadat de zon verdwenen was, en dus ook de mooie lichtcirkels, liep ik nog een stukje rond op zoek naar andere bostulpen voor een volgende foto-sessie. In plaats daarvan kwam ik echter enorme hoeveelheden Dichtersnarcissen (Narcissus poeticus) tegen.

Het was dus al behoorlijk schemerachtig, en ze stonden ook nog op een donker plekje. Maar omdat het zulke lichte, witte bloemen zijn was dat niet zo'n probleem. Sterker nog, in vol zonlicht worden dit vast uitgebeten witte vlekken.

Nu ontstond er door het blauwige schemerlicht wel een lekker sfeertje. En om dat te benadrukken heb ik de meervoudige belichting gebruikt: de ene foto scherp gesteld op de rode rand in de bloem, de tweede foto wat onscherp.

Dichtersnarcis

Dichtersnarcis in de schemering

Zoals ik altijd graag doe ben ik ook nu weer een week later nog eens terug gegaan. Ik heb dan de foto's van de eerste keer kunnen bekijken en beoordelen en ga dan met nieuwe (verbeter-) ideeën graag nog eens aan de slag.
Dit keer wilde ik me eerst richten op de narcissen, om ze ook met wat meer licht nog eens te fotograferen. Geen dubbele opnamen dit keer, maar een poging om de sierlijkheid wat meer in beeld te krijgen.

Dichtersnacis in zacht licht

Bij de volgende foto is dat aardig gelukt, maar ik baal er wel weer van dat het bloemblaadje rechts er niet helemaal op staat. Er valt volgend jaar dus nog wat te verbeteren...

Lekker licht

Hierna ben ik weer op zoek gegaan naar de bostulpen. Ik vond er dit keer véél meer, maar helaas was de ondergroei in een week tijd al zo dicht geworden dat het mooie laatste zonlicht er niet meer doorheen wist te schijnen.

Bostulpen in de herhaling

Tot mijn verbazing zag ik ook nog een flink veld met wilde hyacinten, maar ook daar was het mooie licht al vrijwel verdwenen.
Volgend jaar moet ik dus nog maar eens in de herkansing, iets eerder in het jaar en iets eerder op de avond.

Wilde Hyacint

Er zat dus niets anders op dan nog maar eens richting de narcissen gaan. Die staan er echt in enorm grote aantallen, dus een mooi plekje met goede achtergrond is altijd wel te vinden.

Dichtersnarcis en bokeh bubbels

Cirkels

Maar toch ook weer sneller dan ik had gewild verdween de zon achter de bomen en horizon...

Dichtersnarcissen en de zonsondergang

Al met al twee avonden waarop ik mij prima vermaakt heb met bloemen die ik niet eerder gefotografeerd had. Gelukkig kan het altijd beter, volgend jaar ga ik nog eens terug..

Zonsondergang bij de steigers van het gooimeer

Mon, 29 Sep 2014 23:25:00 Z

Foto's van een zonsondergang bij een meer of aan zee, met paaltjes of een steiger op de voorgrond, vind ik al snel prachtig.
Zeker door het gebruik van lange sluitertijden, waardoor het water mooi vlak wordt en als het goed is een mooie kleurtint krijgt. En waardoor de wolken als vegen in de lucht afgebeeld worden.

Maar eerst een foto met een iets kortere sluitertijd, waarin de kleuren van de zonsondergang mooi naar voren komen:

Zonsondergang aan het Gooimeer

Toen ik bij de steigers aankwam, baalde ik eerst als een stekker: er stond een visser met stoeltje, emmers en hengels op 'mijn' steiger! :-(
Was ik helemaal voor niets gekomen?!
Nee, ik besloot er maar het beste van te maken, en met de andere twee steigertjes aan de slag te gaan.

De steiger bij zonsondergang

Zo dwong de visser mij dus om hard te zoeken naar andere standpunten, en gebruik te maken van de mogelijkheden die er nog wel waren.
Eigenlijk best leerzaam en leuk om te doen, en de foto met visser had ik anders nooit kunnen maken! En gelukkig stond hij 8 seconden behoorlijk stil :-)

De visser

Zonder de visser op de steiger is het ook wel een strak plaatje, maar toch wat saai...

Minimaal

Het werd snel steeds donkerder en de muggen begonnen behoorlijk irritant om mij heen te zoemen. Maar het mooie licht is er vaak juist na zonsondergang, dus ik ben toch nog maar wat langer gebleven dan gepland.

De steiger na zonsondergang

Ik sluit af met bijna dezelfde foto als de eerste, maar nu genomen met een Lee Big Stopper.
Hiermee kon ik, ondanks het nog vrij felle licht, toch een sluitertijd van 141 seconden (ruim 2 1/2 minuten!) gebruiken. En zo kreeg ik de door mij gewenste beweging in de wolken en ontstond het mooie vlakke water met de spiegeling van de kleuren van de zonsondergang.

Zonsondergang aan het Gooimeer

Toen de visser eindelijk naar huis ging (het was al bijna helemaal donker) kon ik nog snel een poging doen om 'mijn' steiger te gebruiken als voorgrond.
En wat bleek: het water eromheen was zeer ondiep, en werd ontsierd door allemaal waterplanten. De foto's die ik daar nam werden dus allemaal voer voor de prullenbak...

Prachtige spreeuwenzwerm - lang gekoesterde wens in vervulling

Thu, 03 Apr 2014 11:44:00 Z

Spreeuwenzwerm voor de rode avondlucht

Ik ben vast niet de enige die een lijstje (of beter gezegd: lange lijst) heeft met dingen die je ooit eens gezien of meegemaakt wil hebben. Hoog op mijn lijst staat een reis naar Antarctica, om daar de prachtige ijsbergen en pinguïns te zien en fotograferen. En de Snow Monkeys en kraanvogels in Japan, en de ijsberen op Spitsbergen, en het noorderlicht, en The Wave in Amerika, en ...
En het zelf zien en meemaken van een spreeuwenzwerm!

Toen ik begin maart dan ook foto's op Facebook voorbij zag komen van een spreeuwenzwerm, in Nederland, ben ik er meteen achter aan gegaan waar dit was.

De walvis - spreeuwenzwerm

En tot mijn verassing en geluk was Jasper Doest zo aardig om mij de locatie door te geven waar dit spektakel te zien was!
De volgende avond, maandag 10 maart, ben ik er dus meteen heen gegaan. Jammer genoeg kwam er tegelijk met de spreeuwen wat bewolking en mist opzetten, waardoor het zicht en licht verre van optimaal was. Bovenstaande foto en de andere foto's van die avond zijn dus nogal grijs...

Uiteraard wilde Carin die spektakel ook meemaken, dus dinsdagavond zijn we er weer heen gegaan, nu dus met z'n 2-en.
Het was er echter weer gezellig druk, er waren al diverse andere fotografen (o.a. Edwin Giesbers) en kijkers. Het nieuws verspreidde zich duidelijk snel in Nederland.
Die avond hadden we veel mooier licht:

Spreeuwenzwerm

En donderdagavond kon ik het niet laten om nog eens erheen te gaan. Of eigenlijk was ik er al aardig in de buurt, want die middag was ik heikikkers gaan fotograferen bij Loofles (bij Kootwijk). Het kostte me wel wat moeite om de heikikkers te verlaten vóór de zonsondergang, maar mijn idee was dat de kikkers er elk jaar wel zijn en deze spreeuwenzwerm toch welk redelijk uniek was.
Het was die dag en avond prachtig weer, dus de lucht begon al geweldig te verkleuren toen de eerste spreeuwen zich aandienden.

Prachtig avondlicht

Drie avonden ben ik er dus geweest, met drie keer heel ander licht. Maar wel alle drie de keren prachtig om mee te maken.
De foto's van die drie avonden plaatst ik hier wat door elkaar, dat maakt het wat afwisselender...

Spreeuwenzwerm

Wolk van spreeuwen tegen de rode avondlucht

Vooral de eerste avond vormden de zwerm de meest mooie vormen. Dat is ook echt het fascinerende aan dit fenomeen: doordat de zwerm heen en weer blijft vliegen in steeds wisselende formatie, al dan niet gedwongen door een slechtvalk die een avondmaaltje probeert te verschalken, zie je steeds weer nieuwe figuren ontstaan.

Het schildpad - spreeuwenzwerm

Soms lijkt het ook nergens echt op, maar is het wel een mooie vorm:

Spreeuwenzwerm

En soms is het wel heel duidelijk welke figuur de wolk van vogels nu weer heeft aangenomen:

De Orka - Spreeuwenzwerm

Donderdagavond 13 maart was het licht echt fantastisch! Ik had gelukkig van tevoren een andere locatie bedacht om te gaan staan, om zo de ondergaande zon achter de zwerm te hebben (i.p.v. de ondergaande zon in de rug en de zwerm in het oosten).
Het bleek alleen dat ik niet de enige was die dit bedacht had: er stonden zeker 30 tot 40 fotografen, waaronder bijv. ook Jan Vermeer.

De kus - Spreeuwenzwerm

Hieronder een foto van het moment net vóórdat de zwerm spreeuwen hun slaapplaats in de bomen op zochten.
Er was bijna geen licht meer, sluitertijden van 1/8s bij f/4 en ISO3200 waren de norm.

Spreeuwenzwerm boven de bomen

Die donderdagavond, met de mooie zonsondergang, was er duidelijk meer licht. Dus lagere ISO en kortere sluitertijden.
Maar helaas ook iets minder mooie of duidelijke figuren. Ach ja, je kan niet alles hebben...

Gedachtenwolk - Spreeuwenzwerm

En zo is een lang gekoesterde wens van mij in vervulling gegaan, die kan van het lijstje worden afgestreept.
Hoewel, als er nog eens zo'n spreeuwenzwerm in de buurt te zien is, dan zal ik zeker weer direct naar toe gaan! :-)

NB: mochten jullie nog andere vormen herkennen in de foto's, laat maar weten in een reactie!
NB2: vergeet niet de foto's in het groot te bekijken door erop te klikken.

Fotograferen van de zonsondergang bij Wijde Blik (Kortenhoef) - mijn werkwijze

Sun, 08 Dec 2013 17:42:00 Z

Dit keer schijf ik dit blogje eens in de vorm van een recept / werkwijze / stappenplan. Weer eens wat anders, en hopelijk ook nog leerzaam ;-)
En uiteraard hoop ik dat jullie ook genieten van de foto's (klik op de foto's om ze groot te zien)!.

Stenen steigertje bij zonsondergang

1) Donderdagavond 28 november zag ik een foto van Bas Meelker van een zonsondergang bij het IJsselmeer.
Meteen had ik zoiets van: ooooh, dat wil ik ook eens zo gaan fotograferen.

2) Ik heb dus meteen op mijn tablet via Google Maps gekeken hoever het rijden was naar een plek aan het IJsselmeer: 1 1/2 uur, 130km (enkele reis).
Mmm, da's toch wat ver erg voor een foto. Dan toch maar eens rondkijken of er een andere locatie in aanmerking kan komen.

Prachtige wolkenlucht spiegelend in het water

3) Via het programma The Photographer's Ephemeris bekeek ik hoe laat (16.30u) en waar de zon onder zou gaan in het weekend van 30 november.
Vervolgens ging ik op de kaart, die in het programma getoond wordt, op zoek naar een locatie met open water, waar de zon precies op de goede plek onder zou gaan.
Zo kwam ik bij de Wijde Blik uit, bij Kortenhoef. Nog geen half uurtje rijden voor mij, dus dat is wel te doen.

4) Daarna heb ik meteen de weersverwachting van de KNMI wat beter bekeken. Ik had al gehoord dat de verwachting voor het zaterdag was: bewolkt met af en toe een zonnetje, mogelijk hier en daar een regenbuitje en matige wind.
De weersverwachting op de website van de KNMI bevestigde dat beeld. Dat leek mij dus wel veelbelovend voor een eerste poging.

Stenen in het water bij zonsondergang

5) Zaterdag rond 14.00u wilde ik op pad gaan, zodat ik twee uur voor zonsondergang op de locatie aanwezig zou zijn. Dan had ik nl. een uur om wat rond te kijken/scouten op zoek naar goede locaties en composities. En daarna had ik nog een uur tot de zon onder zou gaan.
Het was echter, na een zonnige ochtend, ineens geheel dichtgetrokken met bewolking. Twijfel dus, zal ik nog wel gaan, heeft het wel zin?
Een snelle blik op een weer-app met sattelietbeelden van de bewolking liet zien dat er na de dikke bewolking het wel eens open zou kunnen gaan trekken. Ik besloot dus om toch maar te gaan, al was het maar om de locatie eens te leren kennen.
Toen ik onderweg was en het begon te regenen, zakte mijn hoop echter tot onder het nulpunt...

Steigertje bij zonsondergang

6) Eenmaal aangekomen was het weer droog, en ging ik inderdaad maar eens wat goede locaties bekijken. Hier en daar al een foto nemend (van het grijze landschap en water) kon ik zo een idee krijgen of een foto bij zonsondergang zou kunnen werken.
Tot mijn verrassing waren er meerdere mooie stekjes, dus ik vroeg me al af hoe ik dat moest gaan doen?!

7) Om 15.30u zat ik weer in de auto, bedenkend wat ik zou doen. De lucht begon wat open te trekken, dus zou er toch nog een zonsondergang te zien zijn?

Net na zonsondergang aan het meer

8) Met mijn 10-22mm lens, een Lee 0.9 hard grad en een 0.6 soft grad grijsverloopfilters op de camera (uiteraard op statief) en weer wat hoop begon ik foto's te maken.
En wonder boven wonder, de lucht werd steeds schoner geblazen door de wind, de wolkjes dreven als schaapjes steeds meer richting het oosten, en van 15,45u tot 16.55u heb ik deze foto's kunnen maken :-)
Het 0.6 soft grad grijsverloopfilters heb ik overigens vooral toegevoegd om een langere sluitertijd mogelijk te maken, zodat de golfjes in het water mooi gladgestreken werden.

9) Gelukkig weet ik al een tijdje dat ook (of misschien wel juist) na zonsondergang nog prachtige foto's te maken zijn.
De lucht kleurt dan naar een paars-achtig tint, en ook het oranje van de zonsondergang is nog langere tijd te zien.
En zo voelde ik met net als deze laatste foto: Zen!

Na zonsondergang bij Wijde Blik - paarse tinten

10) Uiteraard is de laatste stap het selecteren van de gemaakte foto's in Lightroom, hier en daar de horizon net wat rechter zetten, de belichting en kleuren iets verbeteren waar nodig, en dan tevreden achterover zitten en genieten van deze serie.
En uiteraard daarna dit blogje schrijven...

Tenslotte:
Een bedankje aan Bas Meelker is op zijn plaats, zonder zijn inspirerende foto's was ik waarschijnlijk niet hiervoor op pad gegaan.
Ook het weer zat uiteindelijk enorm mee. Door mijn voorbereiding was de kans op succes redelijk groot, maar wat mazzel moet je toch altijd hebben.
En het was uiteindelijk ook voor mij wel weer verrassend dat 'bij mij om de hoek' dit soort foto's te maken zijn...

Sneeuwklokjes (Galanthus nivalis)

Sat, 09 Mar 2013 13:18:00 Z

Sneeuwklokje (Galanthus nivalis) met sneeuw

Na een paar dagen heerlijk lente-achtig weer is het nu helaas alweer regenachtig en kouder, en krijgen we zelfs weer sneeuw en nachtvorst.
Op zich sluit mijn blogje daar mooi op aan, maar dan in omgekeerde volgorde: eerst een paar sneeuwklokjes in de sneeuw (van 10 februari) en vervolgens een paar sneeuwklokjes bij een ondergaande zon (van 18 februari).

Sneeuwklokjes met sneeuwrandje

Het was die 10e februari prachtig weer, zodat het ondanks de sneeuw heerlijk fotograferen was.

Sneeuwklokje, net boven de sneeuw uitstekend

Sneeuwklokje met ijskristalletjes

Een beetje spelen met diafragma-lichtvlekken en de witbalans geeft weer een heel andere foto.

Sneeuwklokjes met fraaie bokeh

Sneeuwklokjes in de sneeuw

En dan gaan we nu over van de koude, blauwige sneeuwklokjes in de sneeuw naar de warme, oranje/rode tinten van de sneeuwklokjes bij ondergaande zon.
Ik vind het erg moeilijk om te kiezen welke ik nu het mooiste vind en dus zal plaatsen, dus ik heb er toch maar wat meer geplaatst... kunnen jullie zelf kiezen... ;-)

Sneeuwklokje bij ondergaande zon

Sneeuwklokjes bij ondergaande zon

Het was heerlijk om eens flink te spelen met de laagstaande zon en het zonlicht dat nog net tussen de bomen door scheen. En om uit te proberen welk diafragma nu de beste/mooiste resultaten opleverde.

Sneeuwklokjes bij ondergaande zon

Maar het bleek (ook achteraf bij bekijken en selecteren) wel dat er niet een "beste diafragma" voor alle situaties is. Vaak levert f/4 fraaie diafragma-lichtvlekken op, dus dat is meestal wel een goed startpunt. Maar soms is f/2.8 ook prima, of is f/5.6 het mooist.
Het blijft dus een kwestie van heel veel foto's maken, met veel verschillende instellingen!

Sneeuwklokje in warm tegenlicht

Sneeuwklokje voor de ondergaande zon

Sneeuwklokjes in het laatste zonlicht

Toen de zon bijna onder was, werd het licht wat rood/rozer en waren er bijna geen echte lichtvlekken meer in beeld te krijgen.
Ook het scherpstellen werd steeds lastiger met het minimale beetje licht, dus het werd -helaas- tijd om naar huis te gaan...

Sneeuwklokje net na zonsondergang

Jammer genoeg waren de sneeuwklokjes die dagen nog niet echt helemaal open.
Maar na de paar warme dagen deze week is dat wel veranderd. Dus als het weer eens wat droger gaat worden, dan ga ik nog eens terug, want het blijft heerlijk om een paar uur op de grond liggend te zoeken naar een nog mooiere foto van een sneeuwklokje :-)

Icarusblauwtje bij zonsondergang

Mon, 03 Sep 2012 14:31:00 Z

Zo, na een wat langere zomer- en blogvakantie ben ik ook eindelijk weer 'terug'.
Nadat we begin augustus van een fantastische vakantie naar IJsland terug waren gekomen, ben ik me eerst eens door de berg met daar gemaakte foto's gaan worstelen. Wat een opgave om alleen al een eerste selectie te maken (ofwel eerst maar eens gewoon alle slechte foto's weg te gooien). En nu moet ik me er nog toe zetten om uit de overgebleven stapel een selectie van "mooiste foto's" te gaan maken...

Ik was daarom ook niet echt in de stemming om andere blogjes te bekijken of zelf met de camera op pad te gaan. Totdat ik echter een mailtje van Misja Smits kreeg (met een goede tip, bedankt daarvoor Misja!) en haar foto van de maand augustus zag. Toen ben ik een paar dagen later toch maar weer eens op pad gegaan, met als doel: Icarusblauwtjes bij zonsondergang fotograferen.

Gelukkig had ik tijdens een fietstocht samen met Carin een paar dagen eerder een goede locatie gevonden met redelijk veel vlinders, dus ik wist een plek waar ik zoeken moest. En het weer leek gunstig voor een mooie zonsondergang.

Icarusblauwtje als silhouet tegen een zonsondergangslucht

Bij de eerste foto's was het wel even 'zoeken' hoe ik zo'n vlindertje nu het mooist op de foto kon zetten. Een silhouet is altijd wel fraai, zeker met een mooi gekleurde lucht erachter.
Maar de prachtige buitenkant van de vleugels zie je zo niet.
Door te belichten op de vleugels werd de achtergrond echter compleet overbelicht en zag je de mooie kleuren niet meer.
De oplossing was dus om -niet te sterk- in te flitsen met mijn ingebouwde flitser:

Icarusblauwtje met een prachtige zonsondergang als achtergrond

Naast mijn macro-lens had ik ook mijn groothoek-lens bij me. Dat levert weer een heel ander beeld op. Wat rommeliger, maar wel leuk met de leefomgeving van het vlindertje:

Groothoek-opname van een Icarusblauwtje bij zonsondergang

En zo bleef ik dingen uitproberen, terwijl het steeds donkerder werd...

Icarusblauwtje in silhouet

Geweldig zoals het oranje in de vleugels weer terugkomt in het bloemetje waar hij op zit:

Icarusblauwtje bij een prachtige zonsondergang

Helaas waaide het nog behoorlijk (terwijl meestal de wind gaat liggen, zo aan het eind van de avond), zodat het vaak lastig was om de vlinder scherp op de foto te krijgen.
Door te flitsen werd dat gelukkig wat makkelijker. En door de flitser in te stellen op 'flitsen op het tweede gordijn' (zie hier voor meer info hierover) kreeg ik de volgende bijzondere foto:

Icarusblauwtje bij zonsondergang

Zoals je kan zien en lezen ben ik behoorlijk tevreden met deze serie, super dat ik zo toch weer inspiratie heb gekregen om op pad te gaan.
En nu de inspiratie gaan vinden om de mooiste IJsland-foto's uit te gaan zoeken en daar eens een blogje over te schrijven...

Zonsondergang en lange sluitertijden

Mon, 16 Jul 2012 17:01:00 Z

Een landschapsfotograaf die ik erg goed vind is Bas Meelker. Eén van zijn specialiteiten is toch wel het maken van foto's aan de (Wadden)zee of IJsselmeer rond of na zonsondergang en -dus- met een lange sluitertijd. En het gebruik van knallende kleuren.

Zonsondergang met lange sluitertijd

Om mijn nieuwe ND Grad filterset (klik hier voor een goede Engelstalige uitleg) eens te proberen, ben ik dus ook maar eens op pad gegaan om te kijken of ik ook met zoiets thuis zou kunnen komen.

In de polder tussen Zeewolde en Almere hoopte ik eerst wat wijdse landschapsplaten te kunnen maken. Maar wat een belachelijke hoeveelheid windmolens staan daar zeg! Dat werd dus helaas niets...
Daarvandaan ben ik vervolgens maar snel doorgereden naar de Oostvaardersdijk, met de hoop op een mooie zonsondergang bij het Markermeer.

En die kwam er gelukkig! Ondanks een vrij snel oprukkende wolkenband vanuit het zuid-westen zat ik gelukkig nog precies op de juiste plek waar de zon nog te zien was (zie eerste foto).

Zonsondergang met lange sluitertijd

Ook had ik een plekje uitgezocht met wat stokken in het water, zodat ik ook nog wat op de voorgrond kon mee-fotograferen.

Paaltjes in het water bij zonsondergang

Tegen 23.00u (!) was de zon al een tijdje onder gegaan, en het was eigenlijk al zo goed als donker. Maar het licht op de foto's was nog steeds prachtig: wat ik al eens op de site van Bas gelezen had bleek dus echt te kloppen ;-) Door de lange sluitertijden (de volgende foto zelfs 106 seconden) registreert de sensor toch nog allemaal prachtige (blauwachtige) kleuren!
En de kleuren in de lucht worden hier ook nog eens fraai weerkaatst door het gladgestreken water.

Rotsblokken en paaltjes bij zonsondergang

Mijn doel om de filterset eens te testen was dus geslaagd :-)
Zonder een filter waren het water en de rotsen veel te donker geworden t.o.v. de lucht. Maar vooral tijdens en net na de zonsondergang. Later wordt het zowiezo erg donker en worden de rotsen een soort silhouetten.

En het was toch ook wel heel bijzonder om zo bijna in het donker aan het Markermeer te zitten, op de rotsen, terwijl de auto's -met de lichten al lang aan- iets hoger over de dijk langs komen razen. En iedere keer weer vol spanning naar het lcd-schermpje kijken of de sluitertijd lang genoeg was en welke kleuren er nu weer te zien zouden zijn.

Wel zal ik nog vaak moeten gaan oefenen om een klein stapje in de richting van de foto-kwaliteit van Bas te kunnen komen...

Winters Nederland 2012 - molens en kruiend ijs

Sun, 12 Feb 2012 19:03:00 Z

Oh, wat loop ik al weer hopeloos achter...
Ik heb nog een serie klaarstaan van 28 januari, met macro's van uitgebloeide planten in het warme licht van de zonsondergang. Maar ja, met het winterse weer, dat vlak daarna volgde, vind ik dat die serie maar even moet wachten. Die houden jullie dus nog tegoed.

Evenals een blogje over onze klimhortensia (met dank aan Andrea voor de inspiratie), waar ik de foto's zaterdag 4 februari voor maakte. En het blogje over de Amsterdamse Waterleiding Duinen waar ik met Loes op maandag 6 februari op zoek ging naar Wilde Zwanen komt ook nog binnenkort...

Maar nu eerst, nu de dooi aan het intreden is in Nederland, mijn foto's van een winters Nederland. Deze foto's heb ik op zondag 5 februari gemaakt. Een mooie zonnige dag waarop half Nederland ging schaatsen, maar ik ging op zoek naar molens in een winters landschap.

Molen De Hoeker in winters landschap

Met de kaart op schoot reed ik vanaf huis naar het gebied westelijk van Utrecht, waar diverse molens zouden moeten staan.
Jammer genoeg staan diverse molens in de bebouwde kom, niet echt fotogeniek dus.
Maar het rijden langs de vecht was al een mooie belevenis, met alle mooie landhuizen langs het water in een winters landschap. Jammer genoeg is de weg zo smal dat je vrijwel nergens kan stoppen, dus ik kon alleen genieten van het moois, en geen foto's maken.

Molen De Hoeker bij Vreeland was gelukkig wel redelijk te fotograferen. Op deze foto ontbreken eigenlijk alleen de schaatsers of een vlucht ganzen of zwanen, dan was het nog wat beter geweest.

Molen De Hoeker in winters landschap

Bij de Garstenmolen begonnen wat meer wolken in de lucht te ontstaan. Mooi, want dat betekent geen saaie blauwe lucht meer, maar een mooie achtergrond voor de molen. Vanwege het heftige tegenlicht maakte ik 3 opnamen met 1 stop belichtingsverschil. En thuis heb ik deze als HDR samengevoegd.

De Gastenmolen

Ook het bootje op de kant is een HDR samenvoeging van 3 opnamen. Super die lucht toch, anders was het echt een saaie plaat geworden!

Het bootje in het riet

Rond 13.30u stond ik vervolgens voor een dilemma: alweer terug naar huis, of toch nog even door richting Oostvaardersplassen, hopend op Baardmannetjes of kruiend ijs bij het IJsselmeer.
Naar huis gaan was natuurlijk geen optie, op zo'n prachtige ijs-dag. Dus door richting Lelystad.
Jammer genoeg zag het er zwart van de mensen die kwamen schaatsen of sleetje-rijden. Baardmannetjes zaten er dus niet in, wel een lekkere wandeling door de sneeuw. En een -onvermijdelijke- foto van de Konikspaarden in de sneeuw.
Ik werd bij deze foto getrokken door het riet en paarden die samen een soort driehoek vormen.
Jammer alleen dat ze allemaal met hun kop van me af stonden.

Konikspaarden in de sneeuw

Ik had op heenweg naar de Oostvaardersplassen al een mooi plekje gespot waar er wat ijs aan het kruien was en ik wist dat de zon rond 17.40u onder zou gaan. Maar het was pas 16.15u. Dus wat nu?
Bij gebrek aan een beter plan ben ik toch maar langzaam maar zeker richting de ijs-plek gereden. En kwam ik onderweg nog een paar mooie foto-spots tegen.
En het licht begon toch ook al heerlijk zacht te kleuren...

IJs op het IJsselmeer met zachte kleuren

Steiger en ijs

Jammer genoeg begon de lucht steeds verder bewolkt te worden, daar ging mijn prachtige zonsondergang die ik dacht te krijgen. Maar er zat gelukkig nog wat breking in, zodat er toch nog wat kleur te zien was.

Kruiend ijs

Met mijn sneeuwschoen half door het ijs zakkend en scheef liggend op de rotsen lukte het me net om de ijsplaten van dichtbij te fotograferen.

Kruiend ijs van dichtbij

Niet al het water was al helemaal bevroren, er zat nog een klein randje open water tussen de ijsplaten.

Warme kleuren op het ijs

En hieronder de foto's die hoopte te kunnen maken: kruiend ijs voor een steeds warmer kleurende achtergrond.
Geheel tegen mijn gewoonte heb ik vrij veel foto's in dit blogje opgenomen, ik kon dit keer echt niet kiezen... ;-)

Kruiend ijs met pastel tinten

Kruiend ijs close-up

Kruiend ijs - haaienvin

Kruiend ijs - ijsplaten

Kruiend ijs bij zonsondergang

Het laatste zonlicht

Mijn molentocht viel me niet erg mee. Ze zijn vaak moeilijk te benaderen of op de foto te zetten, en zo midden op de dag is het licht ook niet echt geweldig.
Maar het kruiende ijs bij het IJsselmeer maakte weer erg veel goed :-)

Jammer dat de sneeuw en ijs nu al weer aan het verdwijnen zijn, hopelijk krijgen we nog wat winter de komende weken want dit smaakt naar veel meer!

En tot die tijd kan ik mooi mijn achterstand in gaan lopen, dus mijn volgende blogje zal al snel weer komen...

Scheveningen bij zonsondergang

Sun, 29 Jan 2012 16:32:00 Z

Geheel de natuurwetten volgend ging mijn vorige blogje over de zonsopkomst in het oosten en gaat mijn blog dit keer over de zonsondergang in het westen.
Ofwel: vorige keer stond ik vroeg op de Veluwezoom en dit keer laat op het strand van Scheveningen :-)

(nb: zoals altijd kan je klikken op de foto's voor een grotere versie!)

Warme zonsondergang met lange sluitertijd

Voor het eerst ben ik maandag 23 januari naar Meijendel geweest, een duingebied bij Wassenaar. Ik had eens gehoord dat dit gebied wel interessante foto-kansen zou bieden. Maar helaas, nu in de winter is het er nogal kaal, grijs en (in ieder geval voor mij) weinig inspirerend.
Het lijkt vrij veel op de Amsterdamse Waterleiding Duinen (AWD), maar daar is er wat meer afwisseling met open gebieden, de diverse waterlopen, en volgens mij ook wat meer vogels en dieren.

Gelukkig is Scheveningen vlakbij, en ik hoopte uiteraard op net zo'n mooie zonsondergang als vorige week. Jammer genoeg zat dat er niet in, maar er zat wel wat kleur in de lucht. En met het vario ND filter voor de lange sluitertijden leverde het toch wel weer een paar mooie foto's op.

De volgende foto lijkt heel erg op die hierboven. Maar ik vind het wel leuk om te laten zien hoeveel verschil er kan zitten in afdrukken op het ene moment of het andere.
En laat via een reactie maar eens weten: welke vind je mooier en waarom?

Zonsondergang boven zee met lange sluitertijd

Op een gegeven moment keek ik eens achterom (in plaats van naar de plek waar de zon onder aan het gaan was), en zag ineens een prachtige gekleurde wolk, weerspiegelend in het natte zand. Snel heb ik dus mijn statief opgepakt en onder de pier doorlopend een goed standpunt gezocht.

Tegenover de zonsondergang

Omdat de zon intussen al -weinig spectaculair- onder was gegaan, was het tijd voor een experimentje met schelpjes waar het zeeschuim zich weer langs terugtrekt richting zee.
Ik ben er nog niet echt tevreden mee, maar het is een start om hier eens verder mee te experimenteren.

Schelpjes in de branding

Ook de poten van de pier worden met een sluitertijd van 30 seconden ineens bijzonder.
Ik had thuis al bedacht dat ik een dergelijke foto wilde maken, maar dan is het altijd weer spannend of dit ook zal gaan lukken.
Ter plekke dacht ik overigens dat die rare zwarte vlekken enorm storend waren, maar nu blijken ze juist extra 'structuur' aan de foto te geven.

Pier-poten met lange sluitertijd

Toen de zon alweer bijna een half uur onder was gegaan, was er nog wel erg mooi licht in de lucht en reflecterend in zee.
De sluitertijd van 13 seconde was net teveel om de steen nog wat herkenbaarder te houden, maar ik vind het zo toch ook wel een geslaagd impressionistisch plaatje geworden.

Mystieke sfeer aan zee

En als afsluiter dan nog twee foto's van de commerciële pier. De lichten waren intussen aangegaan, maar de lucht was nog niet te donker geworden, zodat er nog kleur en wolken te zien waren.
Door weer een lange sluitertijd van 30 seconden te kiezen ontstaat een bijna buitenaards tafereel, alsof het een ruimtestation is ;-)

De commerciele pier net na zonsondergang

Al met al was het toch weer een lekker dagje buiten bezig zijn, met een geslaagde afsluiting.

Wat ik wel bijzonder vind/vond toen ik deze foto's geselecteerd had, is dat het samen zo'n fraai kleurenpalet laat zien.
Door net een andere kant op te fotograferen, of net voor of na de zonsondergang: je krijgt steeds compleet andere kleuren in de zoeker te zien. En dat op een stukje strand van zeg 200 meter...

(en ik ga in het voorjaar of de zomer nog wel eens naar Meijendel toe, kijken of het dan wat meer oplevert...)

Texel - deel 3 - bloemen, duinen, De Slufter

Mon, 23 May 2011 14:57:00 Z

Duinlandschap

In dit derde en laatste deel over Texel nog een paar foto's die wel echt het "Texel-gevoel" weergeven: bloemetjes, duinen en zee, en De Slufter bij zonsondergang.

Klaproos

Vlieg op margriet

Wilde Margriet

Duinlandschap

Paadje door de duinen

We zijn uiteraard ook een middag naar De Slufter geweest. Een prachtig natuurgebied waar je heerlijk doorheen kan (en mag) struinen. En door het zeewater dat door een opening in de duinen het gebied binnen kan stromen zijn er altijd vogels te zien en is er een bijzondere vegetatie ontstaan.
Het waaide die dag enorm, maar ja, dat hoort ook wel een beetje bij een eiland als Texel.

De straffe wind blies het zand over de vlakte

Nadat we in De Koog lekker uit eten waren geweest, zijn we vervolgens (op mijn verzoek) weer teruggegaan naar De Slufter. Dit keer met de auto, zodat we tenminste niet het hele stuk weer tegen de wind in zouden moeten ploeteren.
Het doel was uiteraard om met de laagstaande en ondergaande zon nog wat sfeerplaatjes te schieten. Gelukkig liet de zon en wat wolken ons niet in de steek!
En daarnaast was het ook een heerlijke belevenis, om vrijwel alleen in dit prachtige natuurgebied te zijn. Een Kiekendief vloog rondjes op zoek naar een prooi, de watervogels probeerden nog wat eten te vinden voordat het donker werd, en wij genoten met volle teugen van dit alles...

Vogels aan de waterrand bij een laagstaande zon

Op zoek naar wat lekkers voor het donker wordt

Ondergaande zon

En zo ben ik al weer aan het eind van mijn serie blogjes over Texel gekomen. Het was een heerlijk lang weekendje weg!