Fotoblog Wouter van de Weerd

Gran Canaria - ook voor fotografie zeker de moeite waard (deel 2)

Sat, 01 Jan 2022 16:56:20 Z

Het is alweer de eerste dag van het nieuwe jaar, 2022. Het jaar 2021 is voorbij gevlogen, ondanks (of dankzij?) de vele Corona-perikelen en dingen die -tijdelijk- niet meer mogelijk waren.
Voor komend jaar heb ik goede hoop dat we weer wat vaker en verder op reis kunnen gaan, en ik heb al een aantal kleine foto-projecten die ik in Nederland wil gaan doen.

Maar eerst nog een tweede korte terugblik op onze vakantie in 2021, naar Gran Canaria. In mijn vorige blog heb ik al laten zien dat er prachtige zandduinen te vinden en fotograferen zijn. Maar omdat het een eiland is, is er dus ook veel kust en zee te vinden :-)

Zonsondergang aan de kust

Splash

Omdat ik graag de zonsondergang bij de zee wilde fotograferen, had ik via Google Maps gezocht naar plekken aan de westkust waar dit mogelijk zou moeten zijn. Dat viel niet mee... Omdat we in het zuiden van het eiland zaten, was de noord-west kust veel te ver rijden (zeker in het donker terug, via allemaal smalle berg-weggetjes). En de zuid-west kust is eigenlijk niet of nauwelijks toegankelijk met een auto.

Serene schoonheid van de zee bij zonsondergang

Dichterbij waren wel een aantal strandjes, en één leek goed toegankelijk te zijn. Jammer genoeg bleek er wel een grote cementfabriek te staan, precies richting het westen waar de zon onderging. Dus ik moest toch iets meer richting het zuiden fotograferen, maar gelukkig kleurde ook daar de lucht wel aardig.

Zonsondergang aan de kust

Mooi gevormde, afgesleten rotsen vormde een perfecte voorgrond. samen met de afgeronde grote kiezels waar het 'strand' uit bestond.
Met lange sluitertijd, op statief en met de nodige filters, was het alleen wel enorm oppassen voor de soms verraderlijk grote golven die er ineens aan kwamen. Ik heb mijn filters en camera een paar keer snel moeten droog vegen...

Herken je hier ook een dier in?

Terug naar de zandduinen

In totaal zijn we een keer of vier naar de zandduinen van Las Maspalomas geweest om er te fotograferen (en ploeteren door het zand 😐).
Het mooiste licht was natuurlijk aan het einde van de dag, als de duinen door de laag staande zon prachtig goud-geel kleurden, en een extra lijnenspel van schaduwen ontstond.

Prachtige grote zandduinen

Ook de structuren in het zand worden dan beter zichtbaar door het lage strijklicht op de zandribbels.
Hier is mooi te zien wat er gebeurt als bijv. een schelp de wind en het voortgeblazen zand verstoort: het regelmatige patroon wordt ook ineens verstoord:

Verstoring van het golfpatroon

De luwe kant van een zandduin is altijd mooi 'glad' en egaal. En aan de kant waar de wind vandaan komt (op Gran Canaria eigenlijk altijd uit het noord-oosten) ontstaan de mooie structuren.

Spel van schaduw en licht op het zand

En hier en daar was er zelfs wat begroeiing van kleine struikjes te zien (op de foto rechtsboven), blijkbaar plekken waar het water niet goed in de bodem weg kan zakken en de eerste plant-pioniers hun wortels in het zand kunnen verankeren.

Spel van schaduw en licht op het zand

Er groeit toch nog iets in de duinen

Als de zon dan echt bijna ondergaat en een rode gloed op de wolken tovert, dan kleurt ook het zand héél even een beetje zalmroze.

Avondrood op de duinen

El Bufadero de la Garita

Tijdens mijn voorbereidingen op onze vakantie (lees: zoektocht naar mooie fotospots) had ik wat foto's gezien van El Bufadero de la Garita. Dit is een "blow hole" in de rotsachtige kust, waar het water bij de juiste getijden-stand over de rand een groot "gat" in stroomt. En waar water uit een gat spuit als dat er van onderen in wordt geperst.

Blow-hole net voor zonsopkomst

Omdat dit aan de noord-oost kust ligt, is de beste tijd om hier te fotograferen uiteraard de vroege ochtend bij zonsopkomst. Maar ik had ook gelezen dat de getijde-stand belangrijk was. De laatste maandag van onze vakantie leek daaarom de beste dag te worden.
Voordeel was dat we daarvóór ook al een keer konden gaan kijken overdag, zodat ik precies wist waar ik zijn moest. Op een onbekende locatie in het donker is dat erg prettig!

Zonsopkomst bij de bijzondere blow-hole

Het was niet de meest spectaculaire zonsopkomst, maar gelukkig waren er wel wat wolken die kleur kregen van de opkomende zon.
Samen met nog een fotograaf uit Noorwegen en wat lokale vissers hadden we dit mooie plekje voor ons alleen die ochtend.

Het gouden licht van de opkomende zon

Tenslotte

Al met al hebben we een heerlijke twee weken vakantie gehad, met een leuke afwisseling van luieren bij het zwembad, toeristische uitstapjes maken en wat leuke foto-projectjes.
Mijn foto's van de melkweg, gemaakt 's avonds in de duinen, zijn helaas niet echt goed gelukt. Toch teveel licht-vervuiling van alle hotels in de buurt. En mijn foto's van de dolfijnen en vliegende vissen tijdens de dolfijnen-excursie hebben mijn selectie voor dit blog ook niet gehaald.

Maar alleen al de prachtige zandduinen zijn een goede reden om er als fotograaf eens heen te gaan!

Gran Canaria - ook voor fotografie zeker de moeite waard (deel 1)

Sun, 19 Dec 2021 15:30:04 Z

Carin en ik gaan graag enkele keren per jaar op vakantie, liefst één keer daarvan naar een bijzondere bestemming (over het algemeen buiten Europa). Echter, ook dit jaar gooide Corona weer roet in het eten...
In het voorjaar zijn we een week naar een huisje in Brunssum gegaan (zie mijn twee blogs daarover - "De Brunsummerheide in pasteltinten" en "Het laagjeslandschap van de Brunsummerheide", dat was toch zeker ook erg leuk en fotogeniek). Voor de zomer of najaar wisten we niet goed wat mogelijk zou zijn, maar een verre reis wilden we in ieder geval toch maar niet doen dit jaar.

Carin op de enorme zandvlakte

Ons oog viel daarom op het Canarisch eiland La Palma. Dat zou een mooi wandeleiland moeten zijn, met vast ook wel een paar fotogenieke plaatsen. En steeds Corona-code groen of geel, dus daar zouden we toch heen moeten kunnen gaan. Dus we hadden een mooie huisje geboekt voor 2 weken in augustus, in een groene, rustige omgeving.
Maar helaas, het was ons niet gegund: tot 2 keer werd het toch vanwege Corona geannuleerd. We besloten toen maar om de reis te verzetten naar het najaar.
Bijna klaar om te gaan, ging het echter wéér niet door: de vulkaanuitbarsting ruim een week vóór ons vertrek zorgde er weer voor dat het moest worden geannuleerd.

We wilden nu echt wel eens op vakantie, en gelukkig konden we zonder problemen of extra kosten omboeken. Dus half oktober gingen we dan toch op weg, naar het toeristische Playa des Ingles op Gran Canaria.

Fraaie windveren boven het zand

Heel veel tijd had ik niet gehad om me voor te bereiden op plekken waar ik wilde gaan fotograferen, maar de zandduinen van Maspalomas stonden wel hoog op mijn lijstje.
Ik had niet verwacht dat deze duinen zo hoog zouden zijn: hier en daar wel 15 tot 20 meter! En ik had ook niet verwacht dat er zulke mooie patronen en structuren in het zand te vinden en fotograferen zouden zijn.

Volhouder

Waar de andere toeristen de flink harde wind de eerste paar dagen van onze vakantie ongetwijfeld vervloekten, waren Carin en ik in onze nopjes :-)
Want hierdoor stoof het zand over de duinen, en werden voetstappen binnen 10 minuten vrijwel weggevaagd.

Enorme zandduinen, met mooie structuur en patronen

We moesten wel zorgen dat we niet aan de verkeerde kant, onderaan een duin gingen staan, want dan werden we compleet gezandstraald. Maar de vele prachtige structuren en randen in het zand zorgden ervoor de we uren zoet waren.

Lijnenspel van zand

De derde dag gingen we met onze huurauto vanuit het zuiden het binnenland in, op naar het midden van het eiland. Al snel reden we hoog in de grillige en vrij kale bergen, maar met het harde licht van de al wat hoger staande zon leverde dat vooral veel "prullenbak-foto's" op.
Tot we op één van de hoogste punten op het eiland kwamen, bij "Pico de las Nieves", waar ineens wolken tegen de bergrug op omhoog geblazen werden.

Wolken drijven tussen de rotsachtige bergen en dennenbomen

Dom genoeg had ik geen statief meegenomen (we wilden een flinke wandeling gaan doen), en ook geen filter-setjes.
Dus ik moest het doen met een muurtje als ondersteuning of fotograferen uit de hand.
Mijn idee om met een lange sluitertijd de wolken te fotograferen kon ik dus helaas niet uitvoeren.

Laaghangende, voorbijdrijvende wolken

Even verderop was er een helling met bijzondere begroeiing van lage struikjes en wat rotsen.
We konden net een paar foto's maken, voordat ook dit helemaal in de mist/wolken verdween.

Ronde en grllige vormen

Struikjes als sponzen

Op het vliegveld hadden we een grote foto-poster gezien, met reclame voor het eiland. De foto leek wel gemaakt in Antelope Canyon, een prachtige roodgekleurde slot-canyon in Amerika (zie mijn foto's daarvan op onze reisverslagen website). Onze hostess wist gelukkig later te vertellen waar het precies was (en dat het tegenwoordig een zeer populaire Instagram hotspot is).

Onverwacht - Antelope Canyon in het klein

Parkeren viel niet mee, dat moest gewoon met de auto langs de kant van de weg. En we konden daarvandaan achter de diverse Insta-hipsters aanlopen naar de canyon. Uiteraard was het veel kleiner dan Antelope Canyon, maar vooral door het onverwachte genoten we toch van deze mooie en fotogenieke plek.

Onverwacht - Antelope Canyon in het klein

Twee dagen later waaide het weer flink, dus ik wilde graag nog eens bij het warme licht van een zonsondergang de zandduinen fotograferen.

We waren mooi op tijd, en konden ons dus eerst eens uitleven op het stuivende zand.

Stuivend zand

Stuivend zand bij de gouden duinen

Naarmate de zon wat lager zakte, kwam er een mooie gouden gloed over de duinen, en werden de structuren en patronen in het zand nog mooier zichtbaar.

Mooie zandstructuren door de wind

Alsof we in de Sahara waren

Prachtige lijnen en licht in de duinen

Laagstaande zon en stuivend zand

Nog wat later onstond er ook een mooi kleurverschil tussen de delen die al in de schaduw kwamen te liggen, en de nog zon-beschenen stukken zand.

In het laatste zonlicht

En tegen de zeer laag staande zon in fotograferend kreeg alles een heerlijk warme tint:

Net voor zonsondergang

Einde deel 1
Tot zover deel 1 van mijn blog over de mooie (foto) plekken van Gran Canaria.
Ik had weer eens teveel foto's geselecteerd om in één blog te kunnen zetten, dus binnenkort volgt deel 2 met het vervolg!
Met foto's van zee en kust, en nog wat meer zandduinen ;-)

Twee dagen strand en zee bij Kijkduinen in beeld

Mon, 24 May 2021 11:38:27 Z

Half maart had mijn zus Paula een strandhuisje gehuurd op het strand van Kijkduin. Omdat ze het frisse voorjaarsweer, de storm en het wandelen na bijna een week wel gezien had, mochten Carin en ik er de laatste nacht overnachten.

Dat lieten we ons geen twee keer zeggen, even tijdens deze Corona-tijd een "change of scenery".

Striemende wind, maar prachtige warme zonsondergang

De donderdag dat we aankwamen was de ergste storm iets gaan liggen, maar we werden nog steeds gezandstraald, lopend naar het strandhuisje. Gelukkig hadden we daarbij wel wind mee :-)

De zonsondergang leek helaas niet heel spectaculair te worden, daarvoor zat er teveel bewolking in de lucht.
Maar zoals wel vaker aan de kust en met veel wind: precies op het goede moment ontstonden er toch wat gaten in de bewolking waar de zon wat doorheen kon komen.

Strandhuisjes bij Kijkduin

Dat resulteerde in mooie kleuren en fraai strijklicht over het strand.

Zacht licht op het strand

Ik ging op pad met statief en mijn filterset (met ND en ND Grad filters). Maar met windkracht 6 á 7 was het natuurlijk uitgesloten om de filters te gebruiken, die zouden als windvangers alleen maar zorgen voor meer instabiliteit.
Vandaar dat ik maar besloot te vertrouwen op de Image Stabilizer in de lens. Dit leverde wat meer prullenbak foto's op, maar er zaten toch ook scherpe foto's bij, zelfs toen de bewolking weer toenam en het licht langzaam maar zeker verdween.

Het blauwe halfuurtje en storm op het strand

Het droge zand werd met grote snelheid over het nattere strand geblazen, en de kitesurfers op de achtergond over de kleine "binnen-zee".

Het blauwe halfuurtje en storm op het strand

Het gebrek aan een prachtige zonsondergang stimuleerde me wel om in het blauwe uurtje op zoek te gaan naar andere foto's dan anders. Al snel had ik de 100-400mm lens op de camera (zoveel mogelijk mijn lichaam gebruikend om de lens enigszins uit de wind te wisselen), om zo in te kunnen zoomen op details in het strand- en zee-landschap.

Golvend

Door de wind werd het water in een kreekje in golven voortgestuwd. Dit leverde prachtige patronen op, die mij deden denken aan "golven van licht".

Golven van licht

De grenzen van de image stabilisatie werden zo echter wel bereikt, met steeds minder licht en met de aanhoudende sterke wind die flink vat had op mijn grote 100-400mm lens. Het uit hand scherpe foto's maken lukte nauwelijks meer met sluitertijden die langer werden dan 0,3 seconde.

Tijd dus om over te stappen op mijn andere favoriete "seascape" fotografie: door bewust de camera te bewegen tijdens de opname kan ik mijn impressie van strand en zee weergeven.

Strand en zee abstract

Belangrijk daarbij is om juist de image stabilisation op de lens uit te zetten, omdat die anders juist de -bewuste- beweging gaat proberen te compenseren!

Een horizontaal genomen foto is het meest voor de hand liggend, maar in dit geval werkte verticaal ook erg goed. De eerste is bewust wat overbelicht en in de nabewerking nog wat lichter gemaakt, om zo een mooi sereen gevoel in de foto te leggen:

Rust en ruimte

Een klein beetje kleur in de lucht contrasteerde mooi met het blauw van het water en donkere zand. En de S-vorm probeerde ik bewust zo in beeld te brengen.

Beweging aan zee

Toen ik vervolgens hongerig weer bij Carin in het strandhuisje kwam, wachtte helaas een teleurstelling: het strandpaviljoen waar mijn zus eerder die week een lekkere afhaalmaaltijd had besteld, bleek juist die donderdagavond gesloten te zijn :-(
We moesten dus alsnog met de auto op pad om in de buurt een -ook heerlijke- Thaise maaltijd te halen.

De volgende dag

Na een stormachtige nacht werd ik al weer vóór zonsopkomst wakker van mijn wekker. Het mooie van een strandhuisje is dat je vervolgens in twee tellen buiten op het strand staat en als eerste (en enige) kan genieten van de zilte zeelucht, gezandstraalde kuiten en het eerste licht.

Structuren en kleuren van het zand

Helaas (weer) geen spectaculair licht, maar tijdens de periode van eb waren er mooie structuren zichtbaar geworden.

Het weglopende water bij eb maakt fraaie patronen

Structuren in het zand

En contrasterend met het blauw van de avond ervoor was nu alles zandkleurig:

Strandhuisje in de storm

We besloten om een lekkere wandeling te maken langs een groot deel van het strand. Daarbij kwamen we ook bij een mooi stukje met een soort embryonale duinen - kleine duintjes die net ontstaan zijn door het stuiven van het zand, wat deels vastgehouden wordt door het helmgras.

Embryonale duinen

Door de wind onstaan mooie patronen in het zand

Ook hier was het leuk om te zoeken naar mooie composities van de structuren in het zand en het helmgras.

Embryonale duinen

Punk-kapsels

Tenslotte:

De meeste mensen zullen zo'n strandhuisje het liefst boeken met mooi, zonnig weer. Maar als fotograaf is er niks mooiers dan lekker stormachtig weer, en is het heerlijk om zo direct op het strand te kunnen overnachten. Voor- en najaar zijn dus toptijden om hier naar toe te gaan.

Genieten aan het strand op een winterdag

Fri, 05 Feb 2021 16:21:08 Z

Het is al weer ruim een jaar geleden, dat Carin en ik een dag naar Katwijk aan zee gingen. Even lekker uitwaaien aan het strand, en een poging doen om het zeeschuim met alle mooie kleuren te fotograferen.

Zeeschuim en schelpen

Tja, en waarom schrijf ik dan nu pas, een jaar later, een blog daarover?

Ik laat mijn foto's, nadat ik ze gemaakt heb, eigenlijk altijd een tijdje liggen voor ik ze ga bekijken en verwerken. Ik importeer ze wel direct in Lightroom, bekijk ze even snel om een eerste indruk te krijgen, maar doe er dan weer een tijdje niets mee.

Zeeschuim met alle kleurtjes

Ik vergelijk het wel eens met de Sinterklaastijd toen ik nog een klein Woutertje was. Ik zat toen vol spanning te wachten tot het eindelijk Sinterklaas-avond was, en we alle cadeautjes mochten gaan uitpakken. In de hoop natuurlijk dat het prachtige cadeau dat ik gevraagd had en zo graag wilde hebben, ook echt erbij zou zitten.
Maar onderhuids was er ook wel het angstige gevoel: stel nu dat het cadeau dat ik het liefst wil hebben er niet bij zit. Wat dan, wat een teleurstelling zal dat zijn!

Schelpen en zeeschuim

En zo is het denk ik ook met mijn foto's: vol verwachting en spanning of ik die prachtige foto gemaakt zal hebben. Zou het gelukt zijn wat ik voor ogen had? Zou het groot op mijn beeldscherm net zo mooi zijn, als klein op mijn camera-schermpje?
Maar dan ook de angst dat het toch weer tegenvalt, omdat de foto onscherp is, of de compositie net niet goed is...

Het kan dus zomaar een paar weken duren voordat ik me er eindelijk aan durf te wagen.

Drieteenstrandlopertje

Met als gevolg dat ik dan pas in april een blog zou kunnen schrijven over een winterse dag aan het strand, wat ik ook wat raar vind. Daar zit dan toch niemand meer op te wachten?!

Daarom nu pas een jaar later alsnog mijn blog met deze foto's van de zee en het strand op een winterse dag. Want ik vind er toch best een aantal geslaagde foto's bij zitten :-)

Drieteenstrandloper aan zee

Het voordeel van de winter aan het strand is dat er vaak van die leuke Drieteenstrandlopers rondrennen. Ze bewegen grappig mee met de beweging van de golven, op zoek naar wat lekkers.
En af en toe moet er even uitgerust worden, met de snavel tussen de vleugels.

Drieteenstrandlopertje, slapend maar toch alert

Ook is er vaak een groot deel van de dag mooi, zacht winter-licht. Vooral op een wat bewolkte dag krijg je zo mooie tinten.
Ook is het aanwezige licht minder fel, dus ik was al snel aan het experimenteren met langere sluitertijden.

Zee-gevoel

Ik probeerde de meeuwen wat meer abstract in beeld te krijgen, maar nog net wel herkenbaar.
Heel veel pogingen, en maar één die mijn selectie overleeft heeft:

Meeuw abstract

Dan toch maar weer een paar drieteentjes in beeld proberen te krijgen. Met de lens bijna op de grond probeerde ik een zo laag mogelijk perspectief te krijgen:

Drieteenstrandloper op zoek naar wat lekkers

Het werd al wat later, de lucht was behoorlijk dichtgelopen met bewolking, maar er was nog wel een mooi strookje licht daaronder. Daar paste Scheveningen als achtergrond precies in:

Aan zee, Scheveningen op de achtergrond

Uiteraard kreeg ik ook meteen weer het idee om met ICM (= bewust bewegen van de camera tijdens het maken van de foto) te werken. Ik houd ervan om op die manier een meer impressionistisch, schilderachtige weergave te maken.

Beach Colours - bewolkte winterse dag

Het is daarbij altijd zoeken naar het spel van licht en donker, en bepalen of ik er wel of geen donker strand op wil hebben. Uiteindelijk vind ik het allebei mooi geworden:

Beach colours - het licht op de golven

Ook was ik op pad gegaan in de hoop de mooie kleuren in het schuim van de zee te kunnen fotograferen.
Op de water-rand, waar de golven komen voordat ze zich weer terugtrekken de zee in, blijft er vaak (maar zeker niet altijd) wat schuim achter.
Dan is het een kwestie van snel zoeken naar een mooi plukje schuimbelletjes, waar er wat kleuren in te zien zijn.

Selfie in een schuimbelletje

Het is verbazingwekkend hoeveel kleur er in zit. Zeker als je ook het contrast in de nabewerking wat verder aanzet, komen de kleuren echt goed naar voren.
Het leukst is het dan natuurlijk nog als er ook nog een schelp bij ligt als extra onderwerp, zoals ook bij de eerste drie foto's van dit blog.

Kleurig zeeschuim met schelp

Het was intussen het eind van onze foto-wandeling over het strand, het mooie licht was verdwenen, net als de hoop op wellicht nog een sprankje kleur bij een zonsondergang.
Het wordt steeds makkelijker om een langere sluitertijd te krijgen (zonder filters te hoeven gebruiken), dus nog een tweetal ICM foto's als afsluiter. Met een mooi zacht bruin-blauw kleuren-palet.

Beach colours - zachte tinten bruin en blauw

Beach Colours - patronen in zee en strand

Tenslotte:

In de huidige Corona-tijd is het overal in de natuur enorm druk geworden, ook op het strand. De mogelijkheid om drieteenstrandlopers te fotograferen is dus een stukje kleiner geworden, omdat die sneller door mensen en honden verjaagd zullen worden.
Maar het schuim en het mooie zachte licht is er natuurlijk nog wel :-)

Maar vanaf vanavond (6 februari 2021) kunnen we ons eerst gaan verheugen op een enorm pak sneeuw en een week met ijzige temperaturen tot -15. Het wordt eindelijk even echt winter! :-)

Texel - orchissen, klaprozen en zonsondergang

Fri, 04 Sep 2020 12:25:40 Z

Welkom bij mijn tweede deel van mijn blogs over ons lange weekend Texel tijdens Pinksteren. Ging mijn eerste deel over de zonsopkomst, vogels en (structuren in) het strand, dit keer komen de diverse orchissen, de klaprozen en een prachtige zonsondergang aan bod.

Orchissen

Gewapend met de erg goede Crossbill Guides over de Wadden wisten we dit keer wat beter waar we op zoek zouden kunnen gaan voor de diverse orchissen die te vinden zijn op Texel. In de gids staat een mooi overzicht met foto's en beschrijving van de diverse orchissen en tijdens welke wandeling je deze tegen kan komen.

De eerste was deze rietorchis bij Wagejot, toen ik (eigenlijk) grote sterns en kluten aan het fotograferen was. Maar de macro-lens moest dus toch wel even tevoorschijn komen. Het geel op de achtergrond vormt een mooi kleur-contrast met het paars van de orchis.

Rietorchis

Tijdens onze wandeling bij de Mokbaai en De Hors kwamen we ook best veel orchissen tegen, zoals de Vleeskleurige orchis. Deze orchis 'vraagt' door de kleur om een zachte, lichte foto:

Vleeskleurige orchis

Zoals altijd probeer ik zoveel mogelijk gebruik te maken van andere planten en bloemen in de voor- en achtergrond, zodat er een mooie onscherpte onstaat, en in dit geval een leuke dubbele V-vorm:

Vleeskleurige orchis

In dat gebied zagen we ook meerdere parelmoervlinders (helaas niet mooi te fotograferen, zo wakker en snel als ze waren). Dus toen we deze rups zagen, dachten dat dit wellicht een parelmoervlinder-rups zou zijn. Pas thuis kwam ik erachter dat dit een Bastaardsatijnrups is, die steeds vaker voorkomt aan de Nederlandse kust en op de waddeneilanden. En net als de eikenprocessierups heeft deze vervelende brandharen! Gelukkig hebben wij daar geen last van gehad...

Bastaardsatijnrups - mooi, maar met brandharen!

Het valt nog niet mee om de goede naam bij de orchissen te vinden, dus ik hoop dat ik het goed heb dat dit een gevlekte orchis is?!

Gevlekte orchis

Ook de bijen waren blij met de vele bloemen:

Gevlekte orchis met bij

Gevlekte orchis, de bij is gevlogen

Klaprozen

De ochtend dat ik de zonsopkomst bij het Haventje van Til had gefotografeerd, had ik nog ruim de tijd om vóór het ontbijt met de macro-lens aan de slag te gaan bij een veldje met veel klaprozen (vrijwel naast de parkeerplaats).
Het leuke was dat alle stadia van de klaproos te zien waren: de bloem die net uit de knop aan het komen was, een bloem in volle glorie en een al uitgebloeide zaaddoos:

Drie stadia van een klaproos in 1 beeld

Prachtig zoals zo'n nieuwe, verse bloemknop eruit zien met de nog in elkaar gevouwen blaadjes (en met de gele bloemen op de achtergrond):

Als kunstig gevouwen papier

Ook leuk, die 'hoedjes' op de bloemen die er nog net niet afvallen:

Het hoedje vliegt er bijna vanaf

Na een tijdje ging ik op zoek naar een andere invalshoek. De dubbele belichtingen (voor een zachter beeld) pakten helaas niet mooi uit. Dus toen ben ik maar eens nog dichterbij gekropen met mijn macro-lens, zoekend naar mooi beeld. Waarbij ik deze mooie herhaling ineens zag:

Herhaling

En vanwege het contrast tussen oud en nieuw (uitgebloeid en nog in de knop) vond ik het ook toepasselijk en een mooi resultaat geven om de volgende foto in zwart-wit om te zetten:

Het begin en eind van een klaproos in zwart-wit

Nog meer orchissen

Vlakbij ons hotel bleek ook een prachtig stukje bos te zijn, met een watertje en héél veel orchissen.
Op onze laatste dag moesten we daar dus ook nog zeker heen, om ze met mooi ochtendlicht vast te leggen.

Gevlekte orchis

Het licht scheen mooi zacht door de bomen heen, zodat ik niet met een parapluutje aan de slag hoefde te gaan om de orchis in de schaduw te zetten. Gelukkig maar, want bij dit soort kwetsbare bloemen loop ik liever niet het risico dat de paraplu op de bloemen waait.

Bijna dezelfde foto als de vorige, maar nu met de voor- en achtergrond subtiel op een iets andere plaats. En nu met een mier op de orchis :-)

Gevlekte orchis met mier

Rietorchis

Ook hier weer heb ik zitten 'spelen' met planten in de voorgrond, om zo een interessante achtergrond te krijgen.
Zoals altijd is het onderwerp belangrijk, maar de voor- en achtergrond zijn minstens zo belangrijk voor een geslaagde macro-foto:

Gevlekte orchis

Zonderondergang bij Ecomare Beach - paal 17

's Ochtens had ik al de prachtige zonsopkomst gefotografeerd bij de Cocksdorp. En omdat de weersverwachting goed was, ben ik (na een middag-dutje ;-) ) 's avonds met Carin ook voor de zonsondergang naar het strand gegaan bij paal 17.
Daar staan ook van die leuke strandhuisjes:

Strandhuisjes in het warme zonlicht

Door de laagstaande zon ga je ook ineens mooie structuren zien in het zand, waar de wind het zand in mooie ribbels en om de schelpjes heen heeft doen stuiven:

Door de wind gevormd

Laag bij de grond, voor een sfeervol plaatje net vóór de zon ondergaat:

Warm strijklicht over strand en schelpen

Ik had -wederom- geluk met het getijde: het was eb aan het worden, waardoor er mooie ribbels in het zand zichtbaar werden. En omdat het water pas net weggetrokken was, was het zand ook nog een beetje nat. Zo kon het licht en de kleuren van de lucht nog mooi weerspiegelen hierin:

Droogvallende ribbels op het strand

Ook de wolkjes in de lucht deden mooi mee, waardoor de foto's een fijne balans krijgen.

Droogvallende zand-ribbels bij zonsondergang

Als de zon dan eenmaal onder is, dan pas ontstaan de mooiste kleuren! Dus maak niet de fout om meteen naar huis te gaan zodra de zon onder de horizon is verdwenen, maar blijf juist dan nog een half of heel uur door fotograferen.
Het voordeel bij een zonsondergang vind ik dat je alle tijd hebt (gehad) om mooie composities te zoeken en dan klaar te staan voor het mooiste licht:

Zonsondergang aan zee

Ook is dat de tijd om te gaan spelen met langere belichtingen, zonder filters te hoeven gebruiken.
Uit de hand (!), 5 seconden, ETTR ("expose to the right", zo licht mogelijk belichten zonder dat het wit helemaal uitbijt), en met een lichte camerabeweging voor een mooi soft effect:

Zonsondergang aan zee in pastelkleuren

Op een gegeven moment gaat het licht en de mooie kleuren dan toch echt verdwijnen. Dus snel nog een laatste foto om de heerlijke sfeer vast te leggen:

De laatste kleuren in de lucht na zonsondergang aan zee

Tenslotte:

En zo hebben Carin en ik in de Corona-tijd toch nog een heerlijke lang weekend op Texel gehad. Veel gewandeld, gefietst en ook gefotografeerd. En met alle Corona-maatregelen was het prima te doen, zeker toen we op de laatste avond ook weer gewoon in een restaurant in de Koog konden gaan eten.

Zoals al ik al in de inleiding heb aangegeven is de Crossbill Guide Wadden een echte aanrader, zeker als je eens wat meer wilt weten van de ontstaansgeschiedenis van de waddeneilanden, alle aanwezige flora en de fauna! En er staan diverse wandelingen, fiets- en autoroutes in.

Portugal - de prachtige kust van de Algarve

Sat, 08 Jun 2019 15:07:00 Z

Natuurlijke boog in de rotskust en gele bloemetjes

De Algarve: wie kent het niet? De meesten zullen deze zuidelijkste provincie van Portugal zeker van naam kennen, en velen zullen er ook wel eens geweest zijn. Het eerste beeld dat bij mij op kwam was: grote goudgele stranden, geflankeerd door lelijke, veel te hoge en veel te veel toeristenhotels.

Groot was dus mijn verrassing toen een collega een foto liet zien van een prachtige rotskust vlakbij Albufeira.
Bij het plannen van onze 10-daagse vakantie naar zuidelijk Portugal, eind april 2019, hebben we dus toch maar wat extra dagen gepland, om deze kust ten westen van Faro te kunnen bekijken en fotograferen.

Goudgele rotskust

Onze vakantie begon in Faro, waar we het stadje bekeken hebben en vogels in de wetlands vlakbij. Maar dat is allemaal voor een volgende blog. Daarna zijn we richting het westen gereden met onze huurauto. Op zoek naar de mooie goudgele en rode rotspartijen.

Natuurlijke boog in de rotskust

Bij mijn voorbereidingen thuis had ik gezien dat de mooiste rotspartijen ten westen van Albufeira liggen. Eén van die plekken is "Praia de Marinha". Min of meer toevallig waren we daar eind van de dag. Een zoektochtje naar een hotel in de buurt leverde een mooi 4-sterren hotel voor een 2-sterren prijs op. En zo kon ik de volgende ochtend zonder veel reistijd de kust bij zonsopkomst gaan fotograferen (terwijl Carin lekker door kon slapen).

De maan stond nog zichtbaar in de westelijke hemel, en gaf net dat beetje extra aan de foto die ik nam nog vóór de zon echt op kwam.

De rotskust net voor zonsopkomst

Richting het oosten werd het al lichter en kwam er al meer kleur in de lucht.

Turqoise zee en rotskust net voor zonsopkomst

Maar het mooist werd het toen de zon echt boven de horizon kwam en de eerste zonnestralen de rotsen in een warm goud gele gloed zette.
Deze locatie is overigens vrij bekend omdat de rotsen de vorm van een hart vormen als je op de juiste plek staat.

Heart Rock - goudgele rotskust net na zonsopkomst

Vanaf een iets andere locatie (en later op de ochtend genomen) is het hart nog duidelijker in beeld te brengen:

Heart rock

Ook mijn filters kwamen weer goed van pas. Ik heb een ND grad filter gebruikt om de lichte lucht wat meer in balans te brengen met de wat donkerder voorgrond. En nog een 10-stops ND filter om de lange sluitertijd van 280 seconde te krijgen. Hierdoor wordt de zee mooi vlak, de wolken worden meer als veeg zichtbaar én de kleuren worden meer verzadigd.

Zonsopkomst bij de ruige kust

Later die dag zijn we doorgetrokken naar Carvoeiro, een stadje dat fraai op de hoge rotskust ligt, naast een mooi strand.
Jammer genoeg was het qua temperatuur niet echt strandweer, maar het was wel zonnig en een ijsje in het stadje ging er wel in :-)

Uitzicht op Carvoeiro

Praia Dona Ana bij Lagos is ook zeker de moeite waard. Vroeg opstaan voor de zonsopkomst had echter geen zin gezien de voorspelde bewolking en regen. Maar evengoed was het een fraaie baai met grillige gevormde rotsen.

De baai en rotskust bij Praia Dona Ana

Daarna zijn nog verder westelijk gegaan: op naar het meest zuid-westelijk gelegen deel van Europa: kaap Sint-Vincent (ofwel Cabo de São Vincente). Op een rotspunt ligt daar de vuurtoren op "het eind van de wereld", met ruim uitzicht over de enorme Atlantische oceaan.

Vuurtoren bij Cabo de São Vicente

Aan de westkant van de vuurtoren beukte de zee met veel kracht op de rotsen. Dat zorgde voor een mooi grafisch beeld, wanneer een golf tegen de rotsen aan was geslagen en het water als dunne straaltjes weer omlaag liep.

Zee en rots - een grafisch geheel

De zee beukte dus tegen de rotsen en vanuit het westen kwamen regelmatig flinke regenbuien aanwaaien. Naast de noodzaak om af en toe te moeten schuilen in de auto voor een te heftige bui, leverde dit ook een mooi dramatisch landschap op.

Ruige westkust bij onstuimig weer

En zo hadden we de -voor ons- verrassend fraaie zuidkust van Portugal er al weer op zitten. Hoogste tijd om het Portugese binnenland in te trekken, op naar het meer oostelijk gelegen Alentejo!

Dit was het eerste deel van een serie van 3 of 4 blogjes, waarbij nog aan bod zullen komen:
het binnenland met de fraaie landschappen, de orchideeën, de vogels en de dorpjes en steden.
Kom binnenkort dus zeker nog eens kijken op mijn blog! :-)

Zandstructuren - een spel van licht, schaduw en de wind

Fri, 06 Apr 2018 15:30:00 Z

Structuren in het zand met gouden licht

Het is alweer een tijdje geleden dat ik mijn laatste blog geschreven heb. Mijn hoofd stond er niet naar...

Sinds nieuwjaarsdag ging mijn schoonvader Jeen Nijboer ineens vrij snel achteruit. En begin februari is hij overleden, voor het gevoel toch nog heel plotseling. Gelukkig hebben we, net vóór zijn overlijden en bij de crematie, op een hele mooie manier afscheid kunnen nemen.

Het grootste deel van zijn leven heeft hij vlak bij het strand gewoond, dus ik vind dit blog wel een passend en mooi eerbetoon ter nagedachtenis.

Begin januari hebben we, na een bezoek aan mijn schoonvader, een wandeling gemaakt langs het strand bij St. Maartenszee. Het was een koude, maar zonnige winterdag. En omdat we al wat later op de middag er liepen, was de zon al mooi laag komen te staan. Dit leverde gouden structuren en blauwe schaduwen op:

Zand en zee

Lijnenspel in het zand

Net een rivierdelta van grote hoogte

Structuren, gouden zonlicht en blauwe schaduwen

Het schelpje op het strand

Zand-structuren, van goud naar blauw

Stroompjes water richting zee

Er waren ook prachtige zig-zag patronen ontstaan in het wat vochtiger zand, langs een duin-helling:

Zig-zag patroon in het zand

Halverwege onze wandeling liepen we vanaf het strand (waar we de stevige wind mee hadden gehad) omhoog de duinen in. Daar waaide het nogal stevig, en tegen de zon in fotograferend leverde dat mooie plaatjes op:

Zandkorrels in de harde wind

Zandkorrels, voortgeblazen door de harde wind

Gouden zandkorrels in de harde wind

Zandkorrels - voortgeblazen door de harde wind

Jeen, we zullen je missen, maar alle mooie herinneringen blijven als foto's voor altijd op ons netvlies staan!

Winnaar bij fotowedstrijd "Voorjaar" van Natuurfoto Magazine en ook nog "Belicht" in het tijdschrift

Fri, 17 Jun 2016 15:40:00 Z

Eindelijk... eindelijk mag ik vandaag bekend maken dat ik de winnaar ben geworden van de fotowedstrijd met thema "Voorjaar" van het prachtige natuurfoto tijdschrift "Natuurfoto Magazine" :-)
Het viel niet mee om dit de afgelopen weken stil te houden...

Uiteraard ben ik enorm trots dat ik juist deze wedstrijd gewonnen heb, georganiseerd door één van Nederlands bekendste natuurfotografen, Jan Vermeer. Zeker ook gezien het jury-commentaar:

"Er was geen twijfel, de winnaar van de fotowedstrijd onder het motto 'Voorjaar' is Wouter van de Weerd met zijn prachtige viervoudige opname. De frisheid van de foto roept direct associaties op met het voorjaar: sprankelend en verrassend in beeld gebracht voorjaarsbos."

Mijn winnende foto heb ik gemaakt tijdens onze vakantie naar de Vogezen dit voorjaar. Omhoog fotograferend vormt het frisse groen van beuk en berk een mooi contrast met de blauwe lucht. En door de viervoudige belichting (in de camera), waarbij ik de camera steeds ongeveer een kwartslag heb gedraaid, ontstond dit bijzondere beeld:

Mijn winnende foto van de fotowedstrijd Voorjaar van Natuurfoto Magazine

En alsof het nog niet op kan: een tijdje geleden (nog vóór de fotowedstrijd) werd ik benaderd door de redactie van "Natuurfoto Magazine". Ze wilden graag een door mij gemaakte foto plaatsen in de rubriek "Belicht" in het juni/juli nummer van het tijdschrift.

Het is een foto die ik bij de Opaalkust heb genomen, en die ik vorig voorjaar opgestuurd had naar het tijdschrift voor mogelijke plaatsing. Omdat ik er destijds geen reactie op had ontvangen, ging ik er vanuit dat de foto niet goed genoeg was.
Maar tot mijn verbazing kreeg ik nu dus ineens het verzoek om de foto in groot formaat op te sturen. En enige tijd later werd ik gebeld door redacteur René de Vos voor het achtergrond verhaal dat bij de foto geplaatst wordt.

Zeewier bij zonsopkomst

Afgelopen woensdag kreeg ik het gewonnen fotografie-boekenpakket en drie bewijsnummers van het tijdschrift. Super tof!

Jan, Marianne en de rest van de redactie: hartelijk bedankt!

Noord-Spaanse kust (Galicië, Cantabrië en Asturië) - deel 3

Sat, 04 Jul 2015 16:09:00 Z

De rots met natuurlijke poort

Na het tweede deel met foto's uit de binnenlanden van Noord-Spanje keer ik vandaag weer terug naar de kust. Qua chronologie klopt dat niet helemaal, want een groot deel van deze foto's heb ik ook genomen voordat we de binnenlanden in gingen.
Maar op deze manier werden mijn blogjes iets afwisselender :-)

Zoals uiteraard al opgevallen en in deel 1 beschreven heb ik veel foto's genomen met het "Big Stopper" filter (een 10 stops ND filter), zodat ik op die manier ook overdag met lange sluitertijden kon spelen.
Hieronder een foto die ik eerst genomen heb zonder dat filter, om op die manier goed te kunnen scherpstellen en de belichting kon bepalen:

Rots met natuurlijke poort en normale sluitertijd

En vervolgens hieronder de foto met filter. De blauwe zweem komt door het filter (typisch voor de Lee Big Stopper), maar vaak vind ik dat wel passen en corrigeer ik dit (in Lightroom) niet of maar een beetje.

Rots met natuurlijke poort en lange sluitertijd

Vlakbij Luarca was er ook een baai, waar we pas de laatste dag zijn geweest. We konden het helaas moeilijk vinden, en waren er niet op een gunstige tijd qua getijde, Deze lijnen en kleuren in de rots fascineerden me echter wel.

Goudaders

Een topbestemming is ook de Playa de las Catedrales bij Ribadeo. In deel 1 had ik daar foto's van die van bovenaf de kust-rand gemaakt waren. In dit deel dus foto's vanaf zee-niveau, omdat we er een tweede dag op het juiste tijdstip (met eb) waren.

Rots bij eb

Het was er redelijk druk met toeristen (zelfs een bus vol) toen we aankwamen. Maar al snel werd het rustiger, het was intussen al 19.55u, waarschijnlijk tijd om voor het eten terug te gaan. Gelukkig hadden wij al flink gelunched met een dagmenu, dus wij konen nog lekker blijven en genieten.
Heerlijk die rust en sfeer...

Rots bij eb en met lange sluitertijd

Omdat de vloed toch weer redelijk snel opkwam, moest ik jammer genoeg wel vlot werken, om nieuwe composities te zoeken en alles goed in te stellen. Het werken met de filters werd echter al vrij snel een soort automatisme, zodat dat soepel ging.

Alles in beweging - en toch ook weer niet

Sorry voor de vele foto's, maar ik kon er daar geen genoeg van krijgen :-)

Zen

Vanuit Luarca hebben we ook nog een mooie lange wandeling langs de kustrand gemaakt. Mooi om zo de kust eens in een ander perspectief te zien. Een deel van de wandeling volgde ook de pelgrimsroute naar Santiago de Compostella, we kwamen geregeld mensen tegen die deze route liepen.

De kustlijn

Nog maar één met een lange sluitertijd, de beweging in de wolken geeft deze foto nog weer iets extra's.

De Flysch

Ook de Playa del Silencio zijn we twee keer geweest. De tweede keer met duidelijk mooier weer, en Carin kon genieten van een zonnetje en haar ereader op de mooie rotsen.

Carin geniet van het zonnetje

Intussen kon ik me dus weer lekker uitleven met mijn fototoestel :-)

Lijnen en vormenspel

Kleuren, lijnen, vormen

Op de volgende foto heb ik de rots van wat verder weg gefotografeerd met een groothoeklens. Dit geeft wel een aardig beeld wat een waanzinnig en groots kleurenspektakel het was.

Waanzinnig gekleurde rots

Een stuk doorlopend langs het strand en de baai kwam ik bij een volgend prachtig stuk. Ter afwisseling kon ik daar weer met mijn filter en lange sluitertijden aan de slag.

Rots in de branding

Rotsen in de branding

Een prachtige wolk kwam op een gegeven moment van achter de rotsen aanzetten. Sneller dan ik dacht verspreidde deze zich over de baai, zodat ik net tijd had voor een paar foto's.

De wolk

Dan nog maar een paar foto's van de natuurlijke rotskunst, met die prachtige kleuren...
Deze stenen lagen al zo op deze rots, waarschijnlijk door een andere fotograaf zo neergelegd?!

De kiezelstenen

De volgende drie foto's zijn details van "De rots met kleuren" die een eindje hierboven in mijn blog staat. Hier kan je echt een halve dag zoet zijn om al dit moois te fotograferen en bewonderen :-)

Het zijn net kiezen

Rock Art

Natuurlijk lijnenspel in de rots

Een lange blog met heel veel foto's, maar ik kon echt niet meer kiezen...

Ik ga nog een vierde deel schrijven, maar daarin komt de natuur er niet meer aan te pas. Dat wordt een blogje met architectuur-foto's, want ook dat kan prima in Noord-Spanje!

Noord-Spaanse kust (Cantabrië en Asturië) - deel 1

Fri, 05 Jun 2015 16:04:00 Z

Urro Mayor en Urro Menor

Vorig jaar stond er een artikel in het tijdschrift Roots, waarin een redacteur en fotograaf Theo Bosboom de mooiste plekken aan de Noord-Spaanse kust beschreven die zij ontdekt hadden. Ruige kusten met steile rotsen naar zee, maar ook groene binnenlanden en kleurrijke rotspartijen.

Dat leek ons een mooie bestemming voor een voorjaarsvakantie, dus van 26 april t/m 8 mei zijn we twee weken daarnaartoe gegaan. Met het vliegtuig naar Bilbao en verder met een huurauto, overnachtend in hotels.

Rijdend vanuit Bilbao kwamen we al vrij snel bij het dorpje Liencres. Ik had op Internet al gezien dat dat wel een bijzondere en fotogenieke plek moest zijn, dus we zijn daar een paar uur aan het wandelen en fotograferen gegaan :-)

Urro Mayor en Urro Menor

Ik had mijn Big Stopper uiteraard meegenomen, zodat ik ook overdag met langere sluitertijden zou kunnen fotograferen. Want zeker bij water vind ik dat altijd prachtige platen opleveren.
Ook de bloemen langs de rand van de rotsen kon ik mooi gebruiken om een interessante voorgrond te creëren.

Bloemige rotskust

Op een bepaald punt kon je ook vanaf de rotsrand naar beneden gaan, om zo bij het zeewater te kunnen komen. Carin vond het wat te steil, dus die is langs de rand verder gelopen. Maar ik had al weer een prachtige fotolocatie gespot, dus na het omlaag klauteren werd ik beloond met de volgende foto:

Flysch en Urros de Liencres

Het was wel wat balanceren op de rotsranden, en ook het plaatsen van het statief ging niet altijd even makkelijk. Maar gelukkig heb ik geen natte voeten gehaald ;-)

Flysch en Urros de Liencres

Het werd ook steeds zonniger, dus ik was erg blij met mijn (Lee) filter set. En wat een heerlijkheid om daar helemaal in mijn eentje te kunnen staan, genieten van al deze pracht!

Urros de Liencres

Urros de Liencres - de monoliet

Op een gegeven moment was Carin ook, omlopend via de rotsrand, op het strand aangekomen. Na nog een laatste foto konden we toen dus gezellig weer samen verder, terug naar boven.

Urros de Liencres - rotsen in zee

De volgende foto geeft vanaf de rostrand boven aardig weer hoe dit bijzondere gebied er uit ziet. Intussen was het echter al wel weer vloed aan het worden, dus waar ik eerst nog kon staan (op die schuine rotsranden), kon dat nu al niet meer...

Flysch

De volgende dag zijn vanuit ons hotel in Luarca naar het westen gereden, met als doel de Playa de las Catedrales bij Ribadeo.

En om nog een beeld te geven van de kust, hieronder een (niet zo heel spannende) foto van een dorpje onderweg.

Dorpje op de rand van de rotsen

Ook de vuurtoren bij Ortiguera was even een leuk uitstapje, en ook daar liepen we weer alleen rond.

De vuurtoren van Ortiguera

Toen we bij de Playa de las Catedrales aankwamen was het hoogwater, dus we konden eigenlijk alleen een wandeling langs de rots-rand maken. Ook hier heb ik weer heerlijk zitten spelen met mijn filters en lange sluitertijden.

Rotsformaties in zee

Jammer genoeg werd het steeds slechter weer, er kwamen behoorlijk donkere (regen)wolken aanzetten.
Dat leverde echter wel mooie wolkenluchten op, en ook hier zorgden de bloemen aan de rand voor een mooie voorgrond.

Slecht weer op komst

Tja, staand of liggend formaat? Ik kan geen keuze maken welke ik fraaier vind, dus ik plaats ze allebei maar...

Slecht weer op komst

Omdat het echt ging regenen, zijn we maar weer vertrokken, richting het oosten, naar Luarca terug.
Hoe verder oostelijk we echter kwamen, hoe beter het weer toch weer werd. We besloten dus maar door te rijden (steeds parallel aan de kust) naar Playa del Silencio, volgens Theo Bosboom de mooiste baai aan de kust daar.

Lijnen- en kleurenspel in de rotsen

En dat bleek inderdaad te kloppen!
Aan de rand van de baai stonden rotsen met prachtige kleuren en lijnen, daar kon ik wel uren blijven fotograferen.

Lijnen en kleuren in de rots

Echter, in het artikel van de Roots stond ook beschreven dat er in de waterpoeltjes, die bij eb ontstaan, prachtige zee-anemonen zitten. Carin ging op onderzoek uit, en riep me al snel bij zich. Ze had de eerste gevonden :-)

Zee-anemonen

Het viel nog niet mee om ze, met statief vanwege het weinige licht, te fotograferen zonder hinderlijke weerspiegelingen op het water. Door het echter af te schermen met mijn lichaam lukte dat meestal toch nog wel aardig goed,

Tentakels van zee-anemonen

Ook de ISO moest aardig omhoog naar ISO 800 of zelfs 1600, omdat de sluitertijden anders erg lang werden. De bewegende 'armpjes' werden dan vegen i.p.v. scherpe tentakels.

Warboel van zee-anemoon tentakels

Op een gegeven moment kwamen ook bij deze baai de donkere luchten aanzetten, maar de zon wist er nog net doorheen te schijnen, en uiteindelijk zijn de regenbuien net langs ons getrokken en konden we dus nog even door blijven fotograferen.

Rotskust eind van de middag

Het werd intussen de donker voor de zee-anemonen, dus ben ik maar weer even terug gegaan naar de mooi gekleurde rotsen.

Lijnen en vormenspel

Het minder felle avondlicht zorgde voor mooie gesatureerde kleuren en minder uitgebeten lichte delen.

Kleuren en vormen in de rots

Uiteindelijk was het al zo laat dat we de zonsondergang ook nog wel wilden afwachten.
Jammer genoeg bleek die niet spectaculair te worden, omdat er toch teveel wolken kwamen aandrijven.

Playa del Silencio

We konden echter nog wel eens in de herkansing, want we zouden nog wel een paar dagen in Luarca blijven :-)

En dus volgen er binnenkort nog wel één of twee blogjes met het vervolg van onze vakantie, want we hebben nog veel meer moois gezien en heb nog een stapel mooie foto's!

Uitwaaien op het strand van Katwijk - met zeehonden en donkere luchten

Thu, 16 Jan 2014 23:11:00 Z

Zeehond bij het strand

Dinsdag 7 januari had ik een dagje vrij en weer veel zin om met de camera op pad te gaan. Jammer genoeg is het nog steeds geen echte winter, dus ik vond het lastig om iets leuks te bedenken.
Tot ik mij wat foto's van een zonsondergang en een zeehond bij Katwijk herinnerde die ik op Facebook langs had zien komen.

De weersvoorspelling was redelijk veelbelovend: half bewolkt, met kans op wat zon en wellicht hier en daar een regenbui. Dat zou mooie luchten op kunnen leveren, en wie weet een mooie zonsondergang.

Dreigende luchten boven het strand

Helaas bleek het aan zee véél harder te waaien dan hier in Zeist. Ik had toch een dikkere trui aan moeten trekken, en het zand werd met grote kracht over het strand geblazen.
Toch waren er nog een paar andere 'idioten' voor hun lol op het strand...

Gezandstraald worden tijdens de strandwandeling

Maar eigenlijk is het ook niet zo idioot, want wat een prachtig licht krijg je zo, met een dreigende regenlucht op de achtergrond en een zonbeschenen strandwachtershuisje:

Dreiging boven de strandwacht

Gelukkig bleef het wel droog :-)

En toen ik aankwam was ik al aangesproken door een man die zijn hond uitliet: "Heeft u hem al gezien?"
Geen idee waar hij het over had, dus ik keek hem onnozel aan (kan ik best goed volgens mij ;-) ).
"U bent toch aan het fotograferen? Nou, daar even verder op, daar zit een zeehond! Daar bij die streep in het zand, daar komt hij regelmatig even boven water".

Aaaaaah, de zeehond, daar was ik inderdaad wel naar op zoek! Super dat deze man mij er even op wees, want hij zwom er inderdaad.

Zeehond bij het strand

Met het stuivende zand en de grijzige kleuren best een mooi gezicht.

Zeehonden bij het strand

Maar het mooist was natuurlijk toch wel toen het bleek dat er twee zeehonden rondzwommen, en er eentje heel even uit het water op het strand ging liggen (lees: gezandstraald ging worden met het zand in zijn ogen):

Zeehonden bij het strand

Helaas lieten ze zich daarna niet meer echt zien, alleen hun koppie kwam af en toe (te ver weg) even boven het water uit.
Op zoek naar andere onderwerpen kwam ik deze meeuwen tegen. Niet spectaculair, maar door die mooie waterlijn toch wel leuk.

Waterlijn en meeuwen

Ook zaten er -uiteraard- drieteenstrandlopertjes, Maar na een paar foto's gemaakt te hebben en daarbij -laag bij de grond- echt gezandstraald te zijn (erg slecht voor de camera!) en zand in mijn ogen te hebben gekregen vond ik het al snel welletjes.
(de vlekjes in de lucht zijn overigens meeuwen, geen stof op mijn sensor!)

Drieteenstrandlopertje

Helaas trok het hierna ook steeds verder dicht, een mooie zonsondergang zat er deze middag duidelijk niet meer in.
Compleet verwaaid, gezandstraald en met de zandkorrels in mijn ogen ben ik dus maar richting huis gegaan. Jammer, maar ik ga zeker binnenkort eens terug!

Naast deze foto's heb ik overigens ook nog een paar wat meer creatieve foto's gemaakt, die ik mijn serie "Beach Colours" noem. Deze verdienen wat mij betreft in een eigen blogje, dus die komen binnenkort!

Scheveningen bij zonsondergang

Sun, 29 Jan 2012 16:32:00 Z

Geheel de natuurwetten volgend ging mijn vorige blogje over de zonsopkomst in het oosten en gaat mijn blog dit keer over de zonsondergang in het westen.
Ofwel: vorige keer stond ik vroeg op de Veluwezoom en dit keer laat op het strand van Scheveningen :-)

(nb: zoals altijd kan je klikken op de foto's voor een grotere versie!)

Warme zonsondergang met lange sluitertijd

Voor het eerst ben ik maandag 23 januari naar Meijendel geweest, een duingebied bij Wassenaar. Ik had eens gehoord dat dit gebied wel interessante foto-kansen zou bieden. Maar helaas, nu in de winter is het er nogal kaal, grijs en (in ieder geval voor mij) weinig inspirerend.
Het lijkt vrij veel op de Amsterdamse Waterleiding Duinen (AWD), maar daar is er wat meer afwisseling met open gebieden, de diverse waterlopen, en volgens mij ook wat meer vogels en dieren.

Gelukkig is Scheveningen vlakbij, en ik hoopte uiteraard op net zo'n mooie zonsondergang als vorige week. Jammer genoeg zat dat er niet in, maar er zat wel wat kleur in de lucht. En met het vario ND filter voor de lange sluitertijden leverde het toch wel weer een paar mooie foto's op.

De volgende foto lijkt heel erg op die hierboven. Maar ik vind het wel leuk om te laten zien hoeveel verschil er kan zitten in afdrukken op het ene moment of het andere.
En laat via een reactie maar eens weten: welke vind je mooier en waarom?

Zonsondergang boven zee met lange sluitertijd

Op een gegeven moment keek ik eens achterom (in plaats van naar de plek waar de zon onder aan het gaan was), en zag ineens een prachtige gekleurde wolk, weerspiegelend in het natte zand. Snel heb ik dus mijn statief opgepakt en onder de pier doorlopend een goed standpunt gezocht.

Tegenover de zonsondergang

Omdat de zon intussen al -weinig spectaculair- onder was gegaan, was het tijd voor een experimentje met schelpjes waar het zeeschuim zich weer langs terugtrekt richting zee.
Ik ben er nog niet echt tevreden mee, maar het is een start om hier eens verder mee te experimenteren.

Schelpjes in de branding

Ook de poten van de pier worden met een sluitertijd van 30 seconden ineens bijzonder.
Ik had thuis al bedacht dat ik een dergelijke foto wilde maken, maar dan is het altijd weer spannend of dit ook zal gaan lukken.
Ter plekke dacht ik overigens dat die rare zwarte vlekken enorm storend waren, maar nu blijken ze juist extra 'structuur' aan de foto te geven.

Pier-poten met lange sluitertijd

Toen de zon alweer bijna een half uur onder was gegaan, was er nog wel erg mooi licht in de lucht en reflecterend in zee.
De sluitertijd van 13 seconde was net teveel om de steen nog wat herkenbaarder te houden, maar ik vind het zo toch ook wel een geslaagd impressionistisch plaatje geworden.

Mystieke sfeer aan zee

En als afsluiter dan nog twee foto's van de commerciële pier. De lichten waren intussen aangegaan, maar de lucht was nog niet te donker geworden, zodat er nog kleur en wolken te zien waren.
Door weer een lange sluitertijd van 30 seconden te kiezen ontstaat een bijna buitenaards tafereel, alsof het een ruimtestation is ;-)

De commerciele pier net na zonsondergang

Al met al was het toch weer een lekker dagje buiten bezig zijn, met een geslaagde afsluiting.

Wat ik wel bijzonder vind/vond toen ik deze foto's geselecteerd had, is dat het samen zo'n fraai kleurenpalet laat zien.
Door net een andere kant op te fotograferen, of net voor of na de zonsondergang: je krijgt steeds compleet andere kleuren in de zoeker te zien. En dat op een stukje strand van zeg 200 meter...

(en ik ga in het voorjaar of de zomer nog wel eens naar Meijendel toe, kijken of het dan wat meer oplevert...)

Terschelling - trilogie deel 1 - zee

Wed, 02 Jun 2010 22:17:00 Z

Terschelling: één van de waddeneilanden waar ik nog nooit geweest was, maar waar iedereen erg enthousiast over is. Ook op fotografie-gebied zijn velen er lyrisch over, dus het werd hoog tijd om er eens heen te gaan. De mei-vakantie leek een mooie periode: vanaf 30 april konden we met een paar dagen verlof 11 dagen op pad. Eerst een paar dagen naar Friesland (zie mijn vorige blog) en daarna door naar Terschelling.

Dit is overigens deel 1 van mijn Terschelling-trilogie!
Want in een week tijd kan je behoorlijk wat foto's maken, zeker als je van natuur houdt en op Terschelling bent. Daarom heb ik maar besloten om 3 blogposts te schrijven, ieder met een thema wat de foto's betreft. Voor dit eerste deel is het thema dus "zee" (en zon en zeilboten...).

Toen we -weggeregend uit Appelscha- 's morgens bij de boot in Harlingen kwamen, hadden we echter een klein probleempje: we hadden de overtocht (met auto) niet vantevoren gereserveerd, en er waren duidelijk meer mensen die het een mooie tijd vonden om naar Terschelling te gaan. Gek hè...

Na een dagje Harlingen (is echt meer dan genoeg, zeker als het maar 7 graden is en hard waait) konden we om 20.00u dan toch nog de oversteek maken. Een voordeel van deze late oversteek was wel dat we de zonsondergang meemaakten aan boord. En dat leverde wel weer een mooi plaatje op:

Zonsondergang boven zee

De rest van de week hadden we zeer wisselend weer: vooral heel veel wind, redelijk fris, maar ook met een paar prachtige zonnige dagen met fraaie Hollandse luchten. Echter ook op de bewolkte dagen was het prima fotograferen. Het grote voordeel is dan dat er veel minder contrast is, waardoor de foto niet zo snel wit uitgebeten delen krijgt. En dat gecombineerd met een paar zeilboten op de waddenzee levert de volgende foto op:

Zeilboten op de waddenzee

Wandelend over het strand op het westelijk deel van Terschelling op een mooie dag leverde mooie vergezichten op, met weer een zeilboot die de aandacht trok:

Uitgestrekte zandvlaktes, Hollandse lucht en een zeilboot

Aan het eind van zo'n mooie dag hoopte ik uiteraard op een spectaculaire zonsondergang. Maar helaas, er waren weinig wolken in de lucht die het licht van de ondergaande zon konden weerkaatsen, en de lucht kleurde zelf ook niet echt. Dan maar tevreden zijn met de weerspiegeling van de ondergaande zon in het zeewater, met wat zandstructuren op de voorgrond:

Zonsondergang boven het wad

De week is echt omgevlogen, en we hebben heerlijk gewandeld en gefietst, en er zijn bij ieder weertype mooie foto-gelegenheden genoeg. En ook op de veerboot terug naar huis hebben we een groot deel van de tijd met de fototoestellen aan dek doorgebracht. Helaas waren de zeehonden onderweg net te ver weg (zelf met mijn 400mm telelens), maar de boten die ons achtervolgden vanuit de haven van West (= Terschelling-West) leverden ook een mooie foto op:

Zeilboten op de waddenzee in sepia-tinten

In deel 2 van deze trilogie zal ik een aantal foto's van de flora en fauna laten zien, en in deel 3 komen het zand en zandstructuren aan bod!