Fotoblog Wouter van de Weerd

Drone-fotografie in Zuid-Spanje

Fri, 12 Jul 2024 15:27:13 Z

Met een drone fotograferen in Zuid-Spanje: wat een geweldige manier om landschappen op een -voor mij- geheel nieuwe manier vast te leggen!

Flamingos in een brakke, gele poel (drone)

Maar laat ik eerst eens terug gaan naar december 2022. Mijn werkgever PGGM had mijn aanvraag voor een sabbatical van 3 maanden goedgekeurd: van 1 april 2023 tot 1 juli 2023 zou ik kunnen gaan genieten van 3 maanden doen waar ik zin in had 😊
Uiteraard stonden vakantie en fotografie hoog op mijn lijst van dingen waar ik zin in had. En dus was ik al een tijdje bezig om te bedenken wat ik allemaal wilde gaan doen.
Al vrij snel stond voor halverwege mei een week fotograferen in de (vogel)fotohutten van Bence Maté in Hongarije gepland. Een blog hierover hou je overigens nog te goed!

Geometrie van de zoutpannen (drone)

Voor april hadden Carin en ik al vrij snel bedacht dat we twee weken naar oostelijk Andalusië op vakantie wilden gaan. Met een huurauto vanaf Malaga rondtrekken, op zoek naar minder bekende maar prachtige natuur.
En zo bedacht ik dat ik daarna nog wel een week in mijn ééntje wilde blijven, om nog eens een keer naar de Rio Tinto (westelijk Andalusië) te gaan, en om aan de zuidelijke kust met een drone te gaan fotograferen.

Tja, een drone: die had ik dus nog niet 🙃

In december heb ik daarom een DJI Mini 3 Pro drone aangeschaft. Een mooie kleine drone, die minder dan 250 gram (!) weegt, en waarmee je om die reden op heel veel meer plekken mag vliegen dan met een grotere, zwaardere drone. Ook past deze nog wel in mijn (grote) fototas erbij, zodat meenemen op vakantie niet zo'n probleem is.

Zoutpannen en gras (drone)

Vervolgens ben ik maar eens gaan inlezen in het vliegen met een drone, alle regels die erbij komen kijken, waar mag je wel en niet vliegen, etc. Een goede en onmisbare hulp daarbij is toch wel de app GoDrone, waarin je op een kaart kan zien waar je mag vliegen en waar dat verboden is. En het viel me eerlijk gezegd nogal tegen op hoeveel plekken in Nederland je niet mag vliegen.

Het wachten op een paar mooie weekenden om wat te gaan oefenen met de drone in Nederland viel me ook niet mee, maar uiteindelijk heb ik wel wat vlieguren kunnen maken. Al snel werd duidelijk dat ik toch ook echt de "Fly more" uitbreiding zou moeten aanschaffen, vooral vanwege de twee extra accu's, voor 2 x 35 minuten extra vliegtijd. En voor de oplader waarmee je 3 accu's kan opladen, extra propellers en een tas waarin alles handig past.

Bochtige weg (drone)

Een ander onderdeel van mijn voorbereiding (en voorpret 😊 ) was het opzoeken van mooie locaties om met de drone te gaan vliegen en fotograferen. De website/app LocationScout is daarbij handig gebleken. Maar vooral het zelf op Google Maps zoeken heeft diverse mooie locaties opgeleverd. Behoorlijk ingezoomd de hele kust afspeurend in sateliet-modus werkt heel goed om vanuit je luie stoel een beeld te krijgen van de mogelijkheden.

Gelukkig vond Carin het tijdens onze vakantie geen probleem om af en toe deze locaties op te zoeken, en met een e-boek in de zon te gaan zitten wachten tot ik klaar was met vliegen en fotograferen 😊

Bijzonder gebergte bij Gorafe (drone)

Net als bij 'gewone' fotografie is het met een drone ook het mooist om 's morgens vroeg of later op de middag/avond te gaan vliegen en fotograferen. Zo krijg je het mooiste, warme licht, zeker in een land als Spanje. Het voordeel is dan ook meteen dat er weinig of geen andere mensen zijn, die zich zouden kunnen storen aan de drone.
Maar zeker bij het recht omlaag fotograferen, zoals hierboven bij de eerste vier foto's, kan ook midden overdag het licht toch prima zijn.

De drone geeft weer andere mogelijkheden

Zoals intussen uit deze foto's wel blijkt, vind ik het vooral erg leuk om wat meer abstracte foto's met de drone te maken. Dus veelal recht omlaag fotograferend, en dan zoeken naar mooie lijnen en patronen in het landschap. Zoutpannen zijn daar een geweldig onderwerp voor, en die zijn aan de Spaanse kust zeker nog genoeg te vinden.
Ook de Rio Tinto kon ik ineens op een andere manier fotograferen, zoals op de foto hierboven te zien is. En lukt het om de schaduw van de drone te spotten? 🤔

Een ander onderwerp dat ik via Google Maps gevonden had, was een terrein van een oude, soort chemische fabriek.

Geometrisch landschap (drone)

Het kostte me wat tijd en moeite om ter plaatse een goede plek te vinden waar ik de drone kon laten opstijgen in de buurt van het terrein. Maar des te groter de voldoening toen dat gelukt was. En toen ik de vreemde groene kleuren op mijn drone controller schermpje zag.

Raar groen water bij een fosforgips fabriek (drone)

Voordat ik zelf een drone had, had ik al met veel bewondering (en jaloezie 😳 ) de foto's bekeken van de rivieren en estuaria in IJsland. Wat een lijnenspel en kleuren zaten daarin, waanzinnig.
Dus bij mijn voorbereidingen heb ik ook gezocht naar dergelijke plekken in Spanje. Diverse rivieren monden uit in de Middellandse zee, en op Google Maps kon ik een paar veelbelovende plekken vinden.
Helaas waren een aantal locaties niet mogelijk omdat je daar niet met een drone mag vliegen, bijv. vanwege een vliegveld of militair gebied.

Bochtige groene rivier (drone)

Op andere plekken mocht ik wel vliegen, en was het vooral een kwestie van timing met eb en vloed.
Geweldig is het dan op -op de grond- totaal niets interessants te zien, en dan vervolgens de drone-beelden te zien verschijnen van dit soort landschappen.
Zou Keith Haring hier zijn inspiratie vandaan hebben gehaald?

Labyrint-achtig estuarium (drone)

Een enkele keer ging mijn voorbereiding de mist in: dan reed ik via Google Maps richting de bedachte parkeerplek, maar dan bleek er ineens een wielerwedstrijd te zijn die zondagochtend, waardoor een aantal wegen waren afgesloten. En natuurlijk precies de weg die ik moest hebben naar de parkeerplaats...
Gelukkig had ik al een plan B voorbereid (eigenlijk voor eind van de middag...).

Intiem, abstract landschap (drone)

Na een paar uur zo gefotografeerd te hebben, werd het tijd om weer terug naar het hotel te gaan om de accu's op te laden. En kon ik even een paar uur relaxen op het strand of een terras 😎
Al kwam ik er wel achter dat dat in je eentje toch niet zo leuk en gezellig is als met z'n tweeën. Ook het alleen eten 's avonds was iets waar ik moeilijk aan kon wennen.
Maar de vrijheid om te gaan naar waar ik wilde, te blijven zolang ik wilde, en me niet hoeven afvragen of Carin zich dan intussen wel vermaakte, was wel erg fijn.

Mooie pastelkleuren bij de overgang naar zee (drone)

Prachtige patronen (drone)

Voor mijn laatste dagen had ik nog een mooie locatie met zoutpannen gevonden. Nu is het wel altijd afwachten of de beelden van Google Maps wel recent genoeg zijn, en of de omgeving nog is zoals het op die satellietbeelden eruit ziet. Maar het kan er in het echt ook spectaculairder uitzien 😃

Eiland met flamingos tussen de zoutpannen (drone)

Bijzonder is het toch dat zoutpannen van die aparte kleuren kunnen hebben! Bij mijn eerste foto's in dit blog was het deels roze-oranje. Maar bij deze zoutpannen was het echt hup-holland-hup-oranje.

Waarom zou zout oranje zijn? (drone)

De zoutpannen waren hier vooral oranje (drone)

Tenslotte:

Voor het eerst met de drone op pad in het buitenland: het smaakte zeker naar meer! Geweldig om zo weer een compleet nieuwe stijl en manier van fotografie aan mijn portfolio te kunnen toevoegen.
Deze drie weken van mijn sabbatical zijn voorbij gevlogen, waarbij het een mooie ervaring was om voor het eerst sinds tijden weer eens een week alleen -in het buitenland- op pad te zijn om te fotograferen. Alleen moet ik volgende keer mijn Spaans toch iets beter gaan oefenen van tevoren...

Ik heb ook in portfolio nu een aparte categorie voor drone fotografie opgenomen. Dus als je leuk vindt om meer drone foto's te zien, kijk eens hier!

Noord-Spaanse kust - deel 2 - Picos de Europa

Fri, 19 Jun 2015 18:47:00 Z

Lago de Enol

In mijn tweede blog over onze vakantie en foto-trip naar Noord-Spaanje verlaten we de kust en gaan we de bergen in. De Picos de Europa (letterlijk: "Pieken van Europa") liggen relatief dichtbij de zee (slechts zo'n 20km), maar vormen wel een unieke en hoge bergketen.

Vanuit Luarca zijn we naar Cagnas de Onis gegaan, om vanuit dat stadje enkele uitstapjes te gaan maken de bergen in. We kwamen er op vrijdag 1 mei aan, en helaas bleek dat daar dus een echte feestdag te zijn. Net als in het weekend mag je dan niet meer met de eigen auto het natuurgebied in rijden, maar moet je met de bus. Gezien de zeer smalle toegangsweg begrepen we dit uiteindelijk wel, maar jammer was het wel...

Rots in het Lago de Enol

Wat ook niet helemaal mee viel was het weer. Het was er flink fris en bewolkt. De prachtige besneeuwde toppen van de hoogste bergen waren dan ook nauwelijks te zien. Gelukkig was het de eerste middag bij het meertje vrijwel windstil, zodat er een aardige weerspiegeling ontstond.

Net als velen maakten we een rondwandeling bij het meer, en ineens kwamen daar een paar fotogenieke koeien in beeld :-)

Een flink aantal koeien kruist ons pad bij Lago Enol

Koeien bij Lago de Enol

Verder was er jammer genoeg niet zo heel veel te beleven op fotografie-vlak, en omdat we weer met de (laatste) bus terug moesten konden we ook niet een eventuele mooie zonsondergang afwachten.

Lago de Enol, vlak bij de bushalte

De volgende dag zijn we weer met de bus naar dezelfde plek teruggegaan, maar hebben toen een langere wandeling gedaan. Die was ook meteen een heel stuk minder druk, al na zo'n 10 minuten zagen we niemand meer.

Het was een mooie wandeling, met veel meer bloemen en mooie uitzichten dan de eerste dag. Maar het weer was nog hetzelfde: grijs, grauw en af en toe een spetter regen.

Orchidee, onderweg tijdens onze wandeltocht

Onderweg zagen we ook diverse hellingen met mooie boomkruinen. Ik heb erg mijn best gedaan om er een soort patronen in te ontdekken, maar dat viel niet mee. Ingezoomd met mijn 100-400mm lens geeft het echter toch wel een aardig plaatje.

Iets met bos en bomen...

Onderweg kwamen we door een erg mooi stukje, vol met bosanemonen, maar ook met deze "Hondstand" (ofwel Erythronium dens canis). Een prachtig bloemetje, en vooral door de teruggeslagen bloemblaadjes wel fotogeniek.

Hondstand (Erythronium dens canis)

Ook de paarse meeldraden vielen erg op:

Hondstand (Erythronium dens canis)

Maar het mooist vond ik deze bloem toch eigenlijk wel van achteren:

Achterkant van het Hondstand bloemetje

Na twee dagen vanuit Cagnas de Onis de bergen in te zijn geweest hadden we het er wel gezien. Het weer zou niet beter worden, en de wandeltochten daar in de omgeving zijn vooral erg lange tochten. Tijd om te verkassen richting de zuid-oostelijke kant van de Picos de Europa, naar het plaatsje Fuente Dé.
Onderweg zagen we diverse mooie bloemen en orchideeën langs de wegkant:

Kleurige bloemen langs de weg

Ook de volgende orchidee vonden we bij toeval bij een parkeerplaatsje, toen we even stil stonden om het uitzicht te bewonderen.

Ik denk dat het een hommel- of bijenorchis is, maar zeker weten doe ik het niet...

Bijenorchis (denk ik)

Ons doel bij Fuente Dé was om met de kabelbaan de berg op te gaan, naar 1823 (!) meter hoog. Daar wilden we ook weer een stuk gaan wandelen, maar echt een goede kaart hadden we helaas niet van dat gebied.
We kwamen met prachtig weer aan, maar tijdens onze lunch begon het al te betrekken. Het was (ook beneden) al fris, en ondanks dat het zondag was en het heel erg toeristisch zou moeten zijn daar, was er bijna geen mens.

Kabelbaan-gebouw in de mist

Na een tijdje wachten op genoeg andere toeristen konden we eindelijk omhoog.
Tot onze grote verrassing lag er nog allemaal sneeuw! We hadden gelukkig wel redelijk wat (dikke) kleren aangetrokken, maar toen we mensen op langlauf-ski's en sneeuwschoenen (van die tennisrackets) zagen langskomen moesten we toch even drie keer knipperen en checken of we het echt goed zagen.

Carin in de mistige bergen

Van onze wandeling kwam dus ook niet zoveel: op onze wandelschoenen konden we echt niet door de sneeuw gaan lopen.

Een klein stukje konden we echter wel doen, en al snel waren we weer helemaal alleen. Tenminste, totdat deze Pyrenese Gems ineens aan kwam lopen. Hij schrok net zo van ons als ik van hem.

Pyrenese gems

Er bleek er nog één te zijn, en gezamenlijk liepen ze (helaas) al vrij snel weer van ons vandaan.

Pyrenese gems in de sneeuw

Maar wat gaaf was dat om deze Gems hier ineens te zien, juist toen we wat liepen te balen van ons mislukkende wandel-avontuur.

Pyrenese gems

Zo'n 10 minuten nadat de gems uit beeld verdwenen was, kwam er ineens bewolking langs de bergflank omhoog geblazen (de foto's van de kabelbaan en Carin zijn dus eigenlijk genomen dan die van de gems) en zagen we vrijwel niets meer en werd het nog kouder.

Na een warme kop koffie zijn we dus maar weer omlaag gegaan met de kabelbaan, en besloten we om een warmere volgende bestemming te gaan opzoeken. Maar daarover meer in een volgende blog... :-)

Noord-Spaanse kust (Cantabrië en Asturië) - deel 1

Fri, 05 Jun 2015 16:04:00 Z

Urro Mayor en Urro Menor

Vorig jaar stond er een artikel in het tijdschrift Roots, waarin een redacteur en fotograaf Theo Bosboom de mooiste plekken aan de Noord-Spaanse kust beschreven die zij ontdekt hadden. Ruige kusten met steile rotsen naar zee, maar ook groene binnenlanden en kleurrijke rotspartijen.

Dat leek ons een mooie bestemming voor een voorjaarsvakantie, dus van 26 april t/m 8 mei zijn we twee weken daarnaartoe gegaan. Met het vliegtuig naar Bilbao en verder met een huurauto, overnachtend in hotels.

Rijdend vanuit Bilbao kwamen we al vrij snel bij het dorpje Liencres. Ik had op Internet al gezien dat dat wel een bijzondere en fotogenieke plek moest zijn, dus we zijn daar een paar uur aan het wandelen en fotograferen gegaan :-)

Urro Mayor en Urro Menor

Ik had mijn Big Stopper uiteraard meegenomen, zodat ik ook overdag met langere sluitertijden zou kunnen fotograferen. Want zeker bij water vind ik dat altijd prachtige platen opleveren.
Ook de bloemen langs de rand van de rotsen kon ik mooi gebruiken om een interessante voorgrond te creëren.

Bloemige rotskust

Op een bepaald punt kon je ook vanaf de rotsrand naar beneden gaan, om zo bij het zeewater te kunnen komen. Carin vond het wat te steil, dus die is langs de rand verder gelopen. Maar ik had al weer een prachtige fotolocatie gespot, dus na het omlaag klauteren werd ik beloond met de volgende foto:

Flysch en Urros de Liencres

Het was wel wat balanceren op de rotsranden, en ook het plaatsen van het statief ging niet altijd even makkelijk. Maar gelukkig heb ik geen natte voeten gehaald ;-)

Flysch en Urros de Liencres

Het werd ook steeds zonniger, dus ik was erg blij met mijn (Lee) filter set. En wat een heerlijkheid om daar helemaal in mijn eentje te kunnen staan, genieten van al deze pracht!

Urros de Liencres

Urros de Liencres - de monoliet

Op een gegeven moment was Carin ook, omlopend via de rotsrand, op het strand aangekomen. Na nog een laatste foto konden we toen dus gezellig weer samen verder, terug naar boven.

Urros de Liencres - rotsen in zee

De volgende foto geeft vanaf de rostrand boven aardig weer hoe dit bijzondere gebied er uit ziet. Intussen was het echter al wel weer vloed aan het worden, dus waar ik eerst nog kon staan (op die schuine rotsranden), kon dat nu al niet meer...

Flysch

De volgende dag zijn vanuit ons hotel in Luarca naar het westen gereden, met als doel de Playa de las Catedrales bij Ribadeo.

En om nog een beeld te geven van de kust, hieronder een (niet zo heel spannende) foto van een dorpje onderweg.

Dorpje op de rand van de rotsen

Ook de vuurtoren bij Ortiguera was even een leuk uitstapje, en ook daar liepen we weer alleen rond.

De vuurtoren van Ortiguera

Toen we bij de Playa de las Catedrales aankwamen was het hoogwater, dus we konden eigenlijk alleen een wandeling langs de rots-rand maken. Ook hier heb ik weer heerlijk zitten spelen met mijn filters en lange sluitertijden.

Rotsformaties in zee

Jammer genoeg werd het steeds slechter weer, er kwamen behoorlijk donkere (regen)wolken aanzetten.
Dat leverde echter wel mooie wolkenluchten op, en ook hier zorgden de bloemen aan de rand voor een mooie voorgrond.

Slecht weer op komst

Tja, staand of liggend formaat? Ik kan geen keuze maken welke ik fraaier vind, dus ik plaats ze allebei maar...

Slecht weer op komst

Omdat het echt ging regenen, zijn we maar weer vertrokken, richting het oosten, naar Luarca terug.
Hoe verder oostelijk we echter kwamen, hoe beter het weer toch weer werd. We besloten dus maar door te rijden (steeds parallel aan de kust) naar Playa del Silencio, volgens Theo Bosboom de mooiste baai aan de kust daar.

Lijnen- en kleurenspel in de rotsen

En dat bleek inderdaad te kloppen!
Aan de rand van de baai stonden rotsen met prachtige kleuren en lijnen, daar kon ik wel uren blijven fotograferen.

Lijnen en kleuren in de rots

Echter, in het artikel van de Roots stond ook beschreven dat er in de waterpoeltjes, die bij eb ontstaan, prachtige zee-anemonen zitten. Carin ging op onderzoek uit, en riep me al snel bij zich. Ze had de eerste gevonden :-)

Zee-anemonen

Het viel nog niet mee om ze, met statief vanwege het weinige licht, te fotograferen zonder hinderlijke weerspiegelingen op het water. Door het echter af te schermen met mijn lichaam lukte dat meestal toch nog wel aardig goed,

Tentakels van zee-anemonen

Ook de ISO moest aardig omhoog naar ISO 800 of zelfs 1600, omdat de sluitertijden anders erg lang werden. De bewegende 'armpjes' werden dan vegen i.p.v. scherpe tentakels.

Warboel van zee-anemoon tentakels

Op een gegeven moment kwamen ook bij deze baai de donkere luchten aanzetten, maar de zon wist er nog net doorheen te schijnen, en uiteindelijk zijn de regenbuien net langs ons getrokken en konden we dus nog even door blijven fotograferen.

Rotskust eind van de middag

Het werd intussen de donker voor de zee-anemonen, dus ben ik maar weer even terug gegaan naar de mooi gekleurde rotsen.

Lijnen en vormenspel

Het minder felle avondlicht zorgde voor mooie gesatureerde kleuren en minder uitgebeten lichte delen.

Kleuren en vormen in de rots

Uiteindelijk was het al zo laat dat we de zonsondergang ook nog wel wilden afwachten.
Jammer genoeg bleek die niet spectaculair te worden, omdat er toch teveel wolken kwamen aandrijven.

Playa del Silencio

We konden echter nog wel eens in de herkansing, want we zouden nog wel een paar dagen in Luarca blijven :-)

En dus volgen er binnenkort nog wel één of twee blogjes met het vervolg van onze vakantie, want we hebben nog veel meer moois gezien en heb nog een stapel mooie foto's!