Fotoblog Wouter van de Weerd

Gran Canaria - ook voor fotografie zeker de moeite waard (deel 2)

Sat, 01 Jan 2022 16:56:20 Z

Het is alweer de eerste dag van het nieuwe jaar, 2022. Het jaar 2021 is voorbij gevlogen, ondanks (of dankzij?) de vele Corona-perikelen en dingen die -tijdelijk- niet meer mogelijk waren.
Voor komend jaar heb ik goede hoop dat we weer wat vaker en verder op reis kunnen gaan, en ik heb al een aantal kleine foto-projecten die ik in Nederland wil gaan doen.

Maar eerst nog een tweede korte terugblik op onze vakantie in 2021, naar Gran Canaria. In mijn vorige blog heb ik al laten zien dat er prachtige zandduinen te vinden en fotograferen zijn. Maar omdat het een eiland is, is er dus ook veel kust en zee te vinden :-)

Zonsondergang aan de kust

Splash

Omdat ik graag de zonsondergang bij de zee wilde fotograferen, had ik via Google Maps gezocht naar plekken aan de westkust waar dit mogelijk zou moeten zijn. Dat viel niet mee... Omdat we in het zuiden van het eiland zaten, was de noord-west kust veel te ver rijden (zeker in het donker terug, via allemaal smalle berg-weggetjes). En de zuid-west kust is eigenlijk niet of nauwelijks toegankelijk met een auto.

Serene schoonheid van de zee bij zonsondergang

Dichterbij waren wel een aantal strandjes, en één leek goed toegankelijk te zijn. Jammer genoeg bleek er wel een grote cementfabriek te staan, precies richting het westen waar de zon onderging. Dus ik moest toch iets meer richting het zuiden fotograferen, maar gelukkig kleurde ook daar de lucht wel aardig.

Zonsondergang aan de kust

Mooi gevormde, afgesleten rotsen vormde een perfecte voorgrond. samen met de afgeronde grote kiezels waar het 'strand' uit bestond.
Met lange sluitertijd, op statief en met de nodige filters, was het alleen wel enorm oppassen voor de soms verraderlijk grote golven die er ineens aan kwamen. Ik heb mijn filters en camera een paar keer snel moeten droog vegen...

Herken je hier ook een dier in?

Terug naar de zandduinen

In totaal zijn we een keer of vier naar de zandduinen van Las Maspalomas geweest om er te fotograferen (en ploeteren door het zand 😐).
Het mooiste licht was natuurlijk aan het einde van de dag, als de duinen door de laag staande zon prachtig goud-geel kleurden, en een extra lijnenspel van schaduwen ontstond.

Prachtige grote zandduinen

Ook de structuren in het zand worden dan beter zichtbaar door het lage strijklicht op de zandribbels.
Hier is mooi te zien wat er gebeurt als bijv. een schelp de wind en het voortgeblazen zand verstoort: het regelmatige patroon wordt ook ineens verstoord:

Verstoring van het golfpatroon

De luwe kant van een zandduin is altijd mooi 'glad' en egaal. En aan de kant waar de wind vandaan komt (op Gran Canaria eigenlijk altijd uit het noord-oosten) ontstaan de mooie structuren.

Spel van schaduw en licht op het zand

En hier en daar was er zelfs wat begroeiing van kleine struikjes te zien (op de foto rechtsboven), blijkbaar plekken waar het water niet goed in de bodem weg kan zakken en de eerste plant-pioniers hun wortels in het zand kunnen verankeren.

Spel van schaduw en licht op het zand

Er groeit toch nog iets in de duinen

Als de zon dan echt bijna ondergaat en een rode gloed op de wolken tovert, dan kleurt ook het zand héél even een beetje zalmroze.

Avondrood op de duinen

El Bufadero de la Garita

Tijdens mijn voorbereidingen op onze vakantie (lees: zoektocht naar mooie fotospots) had ik wat foto's gezien van El Bufadero de la Garita. Dit is een "blow hole" in de rotsachtige kust, waar het water bij de juiste getijden-stand over de rand een groot "gat" in stroomt. En waar water uit een gat spuit als dat er van onderen in wordt geperst.

Blow-hole net voor zonsopkomst

Omdat dit aan de noord-oost kust ligt, is de beste tijd om hier te fotograferen uiteraard de vroege ochtend bij zonsopkomst. Maar ik had ook gelezen dat de getijde-stand belangrijk was. De laatste maandag van onze vakantie leek daaarom de beste dag te worden.
Voordeel was dat we daarvóór ook al een keer konden gaan kijken overdag, zodat ik precies wist waar ik zijn moest. Op een onbekende locatie in het donker is dat erg prettig!

Zonsopkomst bij de bijzondere blow-hole

Het was niet de meest spectaculaire zonsopkomst, maar gelukkig waren er wel wat wolken die kleur kregen van de opkomende zon.
Samen met nog een fotograaf uit Noorwegen en wat lokale vissers hadden we dit mooie plekje voor ons alleen die ochtend.

Het gouden licht van de opkomende zon

Tenslotte

Al met al hebben we een heerlijke twee weken vakantie gehad, met een leuke afwisseling van luieren bij het zwembad, toeristische uitstapjes maken en wat leuke foto-projectjes.
Mijn foto's van de melkweg, gemaakt 's avonds in de duinen, zijn helaas niet echt goed gelukt. Toch teveel licht-vervuiling van alle hotels in de buurt. En mijn foto's van de dolfijnen en vliegende vissen tijdens de dolfijnen-excursie hebben mijn selectie voor dit blog ook niet gehaald.

Maar alleen al de prachtige zandduinen zijn een goede reden om er als fotograaf eens heen te gaan!

Creatief met krokussen

Sat, 06 Apr 2019 20:10:00 Z

Krokus in meervoud

Ik zit een beetje in een dipje... een fotografisch dipje wel te verstaan. Sinds onze vakantie naar Nieuw-Zeeland eind vorig jaar heb ik mijn fototoestel nauwelijks nog aangeraakt. Twee keer ben ik op uit geweest toen er een laagje sneeuw lag, waarbij ik best leuke foto's heb gemaakt van vogeltjes (vink, pimpelmees, koolmees) in de besneeuwde bomen. Maar echt blog-waardig was dat niet.

Krokus pastel

De tweede keer ben ik er op uit gegaan toen de krokussen bloeiden en het lekker weer was. De resultaten daarvan zie je nu in dit blog artikel.

Maar verder heb ik weinig inspiratie om er op uit te gaan. Wéér dezelfde onderwerpen fotograferen als vorig jaar? Wéér proberen een unieke invalshoek te vinden, terwijl al zoveel moois op Facebook en Instagram voorbij komt?

Krokus in het gras

Zo was ik eigenlijk ook niet van plan een blog te schrijven over mijn krokus-uitstapje. Maar een reactie op Facebook op een door mij geplaatste krokus-foto (dank je wel, Annelore) trok me over de streep om het toch maar wel te doen.

Het is natuurlijk eigenlijk ook zonde als de foto's op mijn harde schijf verstoffen, terwijl er misschien iemand is die ze best wil zien... Al is de volgende foto wel dermate abstract, dat velen nu waarschijnlijk al zullen afhaken ;-)

Krokus contouren

Ik had er dit keer bewust voor gekozen om met mijn Canon 7D mk2 op pad te gaan, zodat ik door de cropfactor van 1,6x wat "dichter" op de bloemen kon komen, zonder dat ik er echt met mijn lens bovenop moest gaan zitten.
En ook omdat de verandering van full frame naar crop camera me weer van extra inspiratie kon voorzien.

Krokussen

Toch heb ik wel weer mijn oude recept gehanteerd: bloemetjes in de schaduw van mijn witte parapluutje, achtergrond lekker in de zon en groot diafragma.

Niks mis mee, maar ik had wel het idee dat ik zo weer dezelfde foto's als vorig jaar / twee jaar geleden aan het maken was.

Vandaar dat ik op een gegeven moment besloot om eens te kijken wat er zou gebeuren als ik eens een lange sluitertijd zou instellen (met klein diafragma, vanwege het zonlicht) en zou bewegen tijdens het afdrukken.
En ik werd best blij van de resultaten. Geen herkenbare krokussen meer, maar wel prachtige schilderachtige 'kleur-vegen'.

Schilderen met krokuskleuren

Waarschijnlijk is nu het overgrote deel van de rest van mijn blog-lezers afgehaakt ;-) maar voor de doorzetters nog een schilderachtige krokus foto. Prachtig toch, dat je zoiets als foto vast kan leggen?!

Schilderen met krokuskleuren

Voor de liefhebbers van een haarscherpe foto (en als bewijs dat ik dat toch ook best kan ;-) ) een heel andere foto: Dit is meer de traditionele macro opname van een krokus. Ook fraai, zeker vanwege het lekkere kleurcontrast.

Stamper van een krokus

Maar ik vind het toch leuker en uitdagender om er iets anders van te maken.
Na de lange sluitertijden besloot ik daarom om toch ook maar weer eens de meervoudige belichting te proberen. Gelukkig zit dat ook op mijn 7D mk2 camera. En ik had een gorillapod (mini statiefje) meegenomen, zodat ik op het live view beeldscherm de twee te maken opnames kon 'componeren'.

Meervoudige opname van krokussen

Ook de eerste foto in dit blog is een tweevoudig belichte opname (in de camera dus),
Ik word zelf wel vrolijk van het zo ontstane beeld, dat schilderachtig is, beweging (dans-achtig) lijkt te suggereren en lekker fris is.

Dubbelbelichte krokussen

Ten slotte:

Voor mijn gevoel had ik grotendeels dezelfde soort foto's gemaakt als voorgaande jaren. Maar toen ik mijn archief met foto's bekeek bleek het tóch weer allemaal net even anders te zijn.

Dus misschien is dat wel een mooie les die ik geleerd heb door het schrijven van dit blogje:
Ga gewoon lekker op pad met het fototoestel, zoek de bekende plekken en onderwerpen gerust weer op, want de kans dat je met dezelfde foto's terugkomt is toch heel erg klein...

Hindeloopen: paaltjes in het IJsselmeer bij zonsondergang

Fri, 07 Jul 2017 18:27:00 Z

Paaltjes in het IJsselmeer en een bootje

(Zoals in al mijn blogs: klik op de foto voor een grotere versie!)

Op zondag 11 juni hadden we weer de jaarlijkse familiedag van Carin's kant. Dit keer was dat in Lemmer, en zoals we dat vaak doen hebben we er een lekker lang weekendje weg van gemaakt.

We waren nog nooit in Gaasterland geweest, dus op vrijdag gingen we richting het hoge noorden om daar te gaan wandelen, fietsen en natuurlijk fotograferen.

Paaltjes in het IJsselmeer

Ik had van tevoren al wat onderzoek gedaan naar mooie fotolocaties bij het IJsselmeer. Een paar jaar geleden heb ik bij Stavoren eens een fotoworkshop bij Bas Meelker gevolgd, maar de zon gaat in deze tijd van het jaar véél noord-westelijker onder dan tijdens die workshop.

Vandaar dat we op onze sight-seeing tour in Workum en Hindeloopen ook meteen maar even wat potentiële foto-locaties gescout hebben. Workum viel me wat tegen en het was er erg druk met kite-surfers, dus mijn doel voor die avond was Hindeloopen.

Paaltjes in het IJsselmeer bij zonsondergang

Na een lekker diner in ons hotel in Oudemirdum (met ook mijn schoonouders, die hadden ook een lang weekend van de familiedag gemaakt) kon ik rustig om half negen op pad. Dan scheelt het toch wel als je al weet waar je naar toe wilt gaan!

Paaltjes in het IJsselmeer in zwart-wit

Ik had 3 mooie locaties met paaltjes gevonden, dus het was wel keuzes maken toen ik er eenmaal was. En ook in de nabewerking was het keuzes maken, want ook de foto's lenen zich ook wel voor een zwart-wit bewerking.

Paaltjes in het IJsselmeer in zwart-wit

Maar net rond zonsondergang kwamen de mooie kleuren toch wel tevoorschijn, ook al was het redelijk onbewolkt geworden.

Paaltjes in het IJsselmeer bij ondergaande zon

Rotsje in het IJsselmeer

Snel door naar de derde locatie, die nog iets meer richting ondergaande zon lag. Daar zat dus nog iets meer kleur in de lucht, ook toen de zon al eenmaal onder was.
Ik was op dat moment overigens al weer helemaal alleen, alle mensen die de zonsondergang kwamen bekijken op de dijk waren direct na zonsondergang al weer verdwenen...

Paaltjes in het IJsselmeer bij zonsondergang

Het was intussen al ruim half elf, hoogste tijd om in de auto te springen en weer naar het hotel terug te rijden...
(een alcohol-controle net buiten Hindeloopen zorgde toch voor wat oponthoud, maar gelukkig waren mijn biertje en glaasje wijn tijdens het eten al weer verdwenen - volgens de agent was het resultaat 'perfect' :-) )

De volgende dag hebben we een heerlijke fietstocht gemaakt door Gaasterland, langs dorpjes zoals Rijs, Balk, en Sloten. En door de bossen en langs de 'kliffen'.

En 's avond volgde weer hetzelfde ritueel als vrijdag: eerst lekker uit eten, en toen weer naar Hindeloopen met camera, statief en filterset.

Paaltjes in het IJsselmeer in pasteltinten

De omstandigheden waren wel heel anders: totaal windstil en geen wolkje aan de lucht (al zag dat er tot een uur vóór zonsondergang nog heel anders uit, met veel bewolking!).

Hetzelfde was wel dat ik alle foto's genomen heb met een Lee Big Stopper filter, om zo (erg) lange sluitertijden te krijgen. Hierdoor wordt het water mooi 'zacht' en eventuele wolken worden ook als strepen weergegeven (als er tenminste een beetje wind staat).

En ik had de foto's van de eerste avond goed bekeken, om te beoordelen wat er beter zou kunnen en wat de mooiste composities waren.

Paaltjes in het IJsselmeer in zwart-wit

Ook de kleuren worden door de lange sluitertijd nog intenser en mooier door de sensor geregistreerd.

Paaltjes in het IJsselmeer tijdens het blauwe uurtje

Door ook nog gebruik te maken van de techniek "ETTR - expose to the right" lukt het nog beter om de mooie kleuren vast te leggen. Bij ETTR probeer je zover over te belichten dat de witte hooglichten net niet uitgebeten worden, maar je in de RAW foto zoveel mogelijk informatie hebt. Het histogram van de foto zit dan dus helemaal tegen de rechterkant aan.
Zo krijg je ook die fraaie pasteltinten:

Paaltjes in het IJsselmeer in pastel

Ook vind ik het altijd leuk om in de nabewerking nog wat te 'spelen' met de witbalans. Zeker bij zonsondergang foto's heeft de auto witbalans van de camera er vaak moeite mee om de warme, mooie kleuren vast te houden.
Dit kan je dus bij RAW foto's in de nabewerking zelf goed naar eigen smaak aanpassen. Bij deze laatste foto heb ik iets meer paars toegevoegd, zodat de kleuren meer zijn zoals ik ze op dat moment daar zag / waarnam.

Paaltjes in het IJsselmeer in paarse pastel

Al met al best een lang blogje weer, met veel vergelijkbare foto's. Maar ik wilde juist laten zien dat je op één locatie (Hindeloopen) toch heel ander soort foto's kan maken in korte tijd... Zeker als je er meerdere keren naar toe kan gaan.

Noord-Spaanse kust (Galicië, Cantabrië en Asturië) - deel 3

Sat, 04 Jul 2015 16:09:00 Z

De rots met natuurlijke poort

Na het tweede deel met foto's uit de binnenlanden van Noord-Spanje keer ik vandaag weer terug naar de kust. Qua chronologie klopt dat niet helemaal, want een groot deel van deze foto's heb ik ook genomen voordat we de binnenlanden in gingen.
Maar op deze manier werden mijn blogjes iets afwisselender :-)

Zoals uiteraard al opgevallen en in deel 1 beschreven heb ik veel foto's genomen met het "Big Stopper" filter (een 10 stops ND filter), zodat ik op die manier ook overdag met lange sluitertijden kon spelen.
Hieronder een foto die ik eerst genomen heb zonder dat filter, om op die manier goed te kunnen scherpstellen en de belichting kon bepalen:

Rots met natuurlijke poort en normale sluitertijd

En vervolgens hieronder de foto met filter. De blauwe zweem komt door het filter (typisch voor de Lee Big Stopper), maar vaak vind ik dat wel passen en corrigeer ik dit (in Lightroom) niet of maar een beetje.

Rots met natuurlijke poort en lange sluitertijd

Vlakbij Luarca was er ook een baai, waar we pas de laatste dag zijn geweest. We konden het helaas moeilijk vinden, en waren er niet op een gunstige tijd qua getijde, Deze lijnen en kleuren in de rots fascineerden me echter wel.

Goudaders

Een topbestemming is ook de Playa de las Catedrales bij Ribadeo. In deel 1 had ik daar foto's van die van bovenaf de kust-rand gemaakt waren. In dit deel dus foto's vanaf zee-niveau, omdat we er een tweede dag op het juiste tijdstip (met eb) waren.

Rots bij eb

Het was er redelijk druk met toeristen (zelfs een bus vol) toen we aankwamen. Maar al snel werd het rustiger, het was intussen al 19.55u, waarschijnlijk tijd om voor het eten terug te gaan. Gelukkig hadden wij al flink gelunched met een dagmenu, dus wij konen nog lekker blijven en genieten.
Heerlijk die rust en sfeer...

Rots bij eb en met lange sluitertijd

Omdat de vloed toch weer redelijk snel opkwam, moest ik jammer genoeg wel vlot werken, om nieuwe composities te zoeken en alles goed in te stellen. Het werken met de filters werd echter al vrij snel een soort automatisme, zodat dat soepel ging.

Alles in beweging - en toch ook weer niet

Sorry voor de vele foto's, maar ik kon er daar geen genoeg van krijgen :-)

Zen

Vanuit Luarca hebben we ook nog een mooie lange wandeling langs de kustrand gemaakt. Mooi om zo de kust eens in een ander perspectief te zien. Een deel van de wandeling volgde ook de pelgrimsroute naar Santiago de Compostella, we kwamen geregeld mensen tegen die deze route liepen.

De kustlijn

Nog maar één met een lange sluitertijd, de beweging in de wolken geeft deze foto nog weer iets extra's.

De Flysch

Ook de Playa del Silencio zijn we twee keer geweest. De tweede keer met duidelijk mooier weer, en Carin kon genieten van een zonnetje en haar ereader op de mooie rotsen.

Carin geniet van het zonnetje

Intussen kon ik me dus weer lekker uitleven met mijn fototoestel :-)

Lijnen en vormenspel

Kleuren, lijnen, vormen

Op de volgende foto heb ik de rots van wat verder weg gefotografeerd met een groothoeklens. Dit geeft wel een aardig beeld wat een waanzinnig en groots kleurenspektakel het was.

Waanzinnig gekleurde rots

Een stuk doorlopend langs het strand en de baai kwam ik bij een volgend prachtig stuk. Ter afwisseling kon ik daar weer met mijn filter en lange sluitertijden aan de slag.

Rots in de branding

Rotsen in de branding

Een prachtige wolk kwam op een gegeven moment van achter de rotsen aanzetten. Sneller dan ik dacht verspreidde deze zich over de baai, zodat ik net tijd had voor een paar foto's.

De wolk

Dan nog maar een paar foto's van de natuurlijke rotskunst, met die prachtige kleuren...
Deze stenen lagen al zo op deze rots, waarschijnlijk door een andere fotograaf zo neergelegd?!

De kiezelstenen

De volgende drie foto's zijn details van "De rots met kleuren" die een eindje hierboven in mijn blog staat. Hier kan je echt een halve dag zoet zijn om al dit moois te fotograferen en bewonderen :-)

Het zijn net kiezen

Rock Art

Natuurlijk lijnenspel in de rots

Een lange blog met heel veel foto's, maar ik kon echt niet meer kiezen...

Ik ga nog een vierde deel schrijven, maar daarin komt de natuur er niet meer aan te pas. Dat wordt een blogje met architectuur-foto's, want ook dat kan prima in Noord-Spanje!

Noord-Spaanse kust (Cantabrië en Asturië) - deel 1

Fri, 05 Jun 2015 16:04:00 Z

Urro Mayor en Urro Menor

Vorig jaar stond er een artikel in het tijdschrift Roots, waarin een redacteur en fotograaf Theo Bosboom de mooiste plekken aan de Noord-Spaanse kust beschreven die zij ontdekt hadden. Ruige kusten met steile rotsen naar zee, maar ook groene binnenlanden en kleurrijke rotspartijen.

Dat leek ons een mooie bestemming voor een voorjaarsvakantie, dus van 26 april t/m 8 mei zijn we twee weken daarnaartoe gegaan. Met het vliegtuig naar Bilbao en verder met een huurauto, overnachtend in hotels.

Rijdend vanuit Bilbao kwamen we al vrij snel bij het dorpje Liencres. Ik had op Internet al gezien dat dat wel een bijzondere en fotogenieke plek moest zijn, dus we zijn daar een paar uur aan het wandelen en fotograferen gegaan :-)

Urro Mayor en Urro Menor

Ik had mijn Big Stopper uiteraard meegenomen, zodat ik ook overdag met langere sluitertijden zou kunnen fotograferen. Want zeker bij water vind ik dat altijd prachtige platen opleveren.
Ook de bloemen langs de rand van de rotsen kon ik mooi gebruiken om een interessante voorgrond te creëren.

Bloemige rotskust

Op een bepaald punt kon je ook vanaf de rotsrand naar beneden gaan, om zo bij het zeewater te kunnen komen. Carin vond het wat te steil, dus die is langs de rand verder gelopen. Maar ik had al weer een prachtige fotolocatie gespot, dus na het omlaag klauteren werd ik beloond met de volgende foto:

Flysch en Urros de Liencres

Het was wel wat balanceren op de rotsranden, en ook het plaatsen van het statief ging niet altijd even makkelijk. Maar gelukkig heb ik geen natte voeten gehaald ;-)

Flysch en Urros de Liencres

Het werd ook steeds zonniger, dus ik was erg blij met mijn (Lee) filter set. En wat een heerlijkheid om daar helemaal in mijn eentje te kunnen staan, genieten van al deze pracht!

Urros de Liencres

Urros de Liencres - de monoliet

Op een gegeven moment was Carin ook, omlopend via de rotsrand, op het strand aangekomen. Na nog een laatste foto konden we toen dus gezellig weer samen verder, terug naar boven.

Urros de Liencres - rotsen in zee

De volgende foto geeft vanaf de rostrand boven aardig weer hoe dit bijzondere gebied er uit ziet. Intussen was het echter al wel weer vloed aan het worden, dus waar ik eerst nog kon staan (op die schuine rotsranden), kon dat nu al niet meer...

Flysch

De volgende dag zijn vanuit ons hotel in Luarca naar het westen gereden, met als doel de Playa de las Catedrales bij Ribadeo.

En om nog een beeld te geven van de kust, hieronder een (niet zo heel spannende) foto van een dorpje onderweg.

Dorpje op de rand van de rotsen

Ook de vuurtoren bij Ortiguera was even een leuk uitstapje, en ook daar liepen we weer alleen rond.

De vuurtoren van Ortiguera

Toen we bij de Playa de las Catedrales aankwamen was het hoogwater, dus we konden eigenlijk alleen een wandeling langs de rots-rand maken. Ook hier heb ik weer heerlijk zitten spelen met mijn filters en lange sluitertijden.

Rotsformaties in zee

Jammer genoeg werd het steeds slechter weer, er kwamen behoorlijk donkere (regen)wolken aanzetten.
Dat leverde echter wel mooie wolkenluchten op, en ook hier zorgden de bloemen aan de rand voor een mooie voorgrond.

Slecht weer op komst

Tja, staand of liggend formaat? Ik kan geen keuze maken welke ik fraaier vind, dus ik plaats ze allebei maar...

Slecht weer op komst

Omdat het echt ging regenen, zijn we maar weer vertrokken, richting het oosten, naar Luarca terug.
Hoe verder oostelijk we echter kwamen, hoe beter het weer toch weer werd. We besloten dus maar door te rijden (steeds parallel aan de kust) naar Playa del Silencio, volgens Theo Bosboom de mooiste baai aan de kust daar.

Lijnen- en kleurenspel in de rotsen

En dat bleek inderdaad te kloppen!
Aan de rand van de baai stonden rotsen met prachtige kleuren en lijnen, daar kon ik wel uren blijven fotograferen.

Lijnen en kleuren in de rots

Echter, in het artikel van de Roots stond ook beschreven dat er in de waterpoeltjes, die bij eb ontstaan, prachtige zee-anemonen zitten. Carin ging op onderzoek uit, en riep me al snel bij zich. Ze had de eerste gevonden :-)

Zee-anemonen

Het viel nog niet mee om ze, met statief vanwege het weinige licht, te fotograferen zonder hinderlijke weerspiegelingen op het water. Door het echter af te schermen met mijn lichaam lukte dat meestal toch nog wel aardig goed,

Tentakels van zee-anemonen

Ook de ISO moest aardig omhoog naar ISO 800 of zelfs 1600, omdat de sluitertijden anders erg lang werden. De bewegende 'armpjes' werden dan vegen i.p.v. scherpe tentakels.

Warboel van zee-anemoon tentakels

Op een gegeven moment kwamen ook bij deze baai de donkere luchten aanzetten, maar de zon wist er nog net doorheen te schijnen, en uiteindelijk zijn de regenbuien net langs ons getrokken en konden we dus nog even door blijven fotograferen.

Rotskust eind van de middag

Het werd intussen de donker voor de zee-anemonen, dus ben ik maar weer even terug gegaan naar de mooi gekleurde rotsen.

Lijnen en vormenspel

Het minder felle avondlicht zorgde voor mooie gesatureerde kleuren en minder uitgebeten lichte delen.

Kleuren en vormen in de rots

Uiteindelijk was het al zo laat dat we de zonsondergang ook nog wel wilden afwachten.
Jammer genoeg bleek die niet spectaculair te worden, omdat er toch teveel wolken kwamen aandrijven.

Playa del Silencio

We konden echter nog wel eens in de herkansing, want we zouden nog wel een paar dagen in Luarca blijven :-)

En dus volgen er binnenkort nog wel één of twee blogjes met het vervolg van onze vakantie, want we hebben nog veel meer moois gezien en heb nog een stapel mooie foto's!

Zonsondergang bij de steigers van het gooimeer

Mon, 29 Sep 2014 23:25:00 Z

Foto's van een zonsondergang bij een meer of aan zee, met paaltjes of een steiger op de voorgrond, vind ik al snel prachtig.
Zeker door het gebruik van lange sluitertijden, waardoor het water mooi vlak wordt en als het goed is een mooie kleurtint krijgt. En waardoor de wolken als vegen in de lucht afgebeeld worden.

Maar eerst een foto met een iets kortere sluitertijd, waarin de kleuren van de zonsondergang mooi naar voren komen:

Zonsondergang aan het Gooimeer

Toen ik bij de steigers aankwam, baalde ik eerst als een stekker: er stond een visser met stoeltje, emmers en hengels op 'mijn' steiger! :-(
Was ik helemaal voor niets gekomen?!
Nee, ik besloot er maar het beste van te maken, en met de andere twee steigertjes aan de slag te gaan.

De steiger bij zonsondergang

Zo dwong de visser mij dus om hard te zoeken naar andere standpunten, en gebruik te maken van de mogelijkheden die er nog wel waren.
Eigenlijk best leerzaam en leuk om te doen, en de foto met visser had ik anders nooit kunnen maken! En gelukkig stond hij 8 seconden behoorlijk stil :-)

De visser

Zonder de visser op de steiger is het ook wel een strak plaatje, maar toch wat saai...

Minimaal

Het werd snel steeds donkerder en de muggen begonnen behoorlijk irritant om mij heen te zoemen. Maar het mooie licht is er vaak juist na zonsondergang, dus ik ben toch nog maar wat langer gebleven dan gepland.

De steiger na zonsondergang

Ik sluit af met bijna dezelfde foto als de eerste, maar nu genomen met een Lee Big Stopper.
Hiermee kon ik, ondanks het nog vrij felle licht, toch een sluitertijd van 141 seconden (ruim 2 1/2 minuten!) gebruiken. En zo kreeg ik de door mij gewenste beweging in de wolken en ontstond het mooie vlakke water met de spiegeling van de kleuren van de zonsondergang.

Zonsondergang aan het Gooimeer

Toen de visser eindelijk naar huis ging (het was al bijna helemaal donker) kon ik nog snel een poging doen om 'mijn' steiger te gebruiken als voorgrond.
En wat bleek: het water eromheen was zeer ondiep, en werd ontsierd door allemaal waterplanten. De foto's die ik daar nam werden dus allemaal voer voor de prullenbak...

Een paar dagen foto-excursie naar de Opaalkust in Frankrijk

Tue, 13 May 2014 15:24:00 Z

Dreigende luchten

Half maart was het zeker geworden dat ik mijn baan per 1 mei op zou zeggen en dat ik pas per 1 juni in mijn nieuwe baan zou gaan beginnen. Gecombineerd met een flinke lading verlofdagen betekende dit dat ik vanaf begin april 2 maanden vrij zou zijn. Wat een weelde! :-)
Ik ben dus direct rond gaan kijken naar foto-reizen of -workshops in april of mei, want daar zou ik dan mooi eens aan mee kunnen gaan doen (Carin kon geen extra vrij krijgen van haar werk, dus ik moest mezelf zien te vermaken).

Helaas bleek heel veel al volgeboekt te zijn, of net geweest of pas in juni of juli. Zo ook een fotoreis naar de Opaalkust met Wilco Dragt, die sprak me wel erg aan.
Daarom heb ik op een gegeven moment maar besloten om zelf naar de Opaalkust te gaan.

Net voor zonsopkomst in het blauwe half uurtje

Ik had na wat zoeken op Internet een heleboel informatie gevonden over het gebied, incl. een erg goed artikel van Bart Heirweg.
Daar stond precies in beschreven waar wat te doen en vinden was.

Stenen-compositie

Op maandag 7 april ben ik 's morgens om 09.00u uit Zeist vertrokken, en ik was om 13.00u al bij het hotel in Wimereux. Het begin van 4 dagen fotograferen aan de bijzonder kust, met hoge kalkstenen rotsen en een heel groot getijden-verschil.
De eerste foto, helemaal bovenaan, heb ik die middag nog kunnen maken. Helaas begon het 10 minuten later met bakken uit de lucht te regenen, en heb ik niet veel meer kunnen doen dan wat rondrijden om de omgeving te verkennen.
De tweede foto in dit blog heb ik de volgende ochtend gemaakt, net voor zonsopkomst.

Wat ik zeker wilde gaan fotograferen waren de palen die daar in zee zijn geplaatst als mosselbanken. Bij vloed zijn ze totaal niet zichtbaar, maar met eb kan je er zo naar toe lopen en dichtbij komen.

Mosselbanken

Gewapend met mijn Lee Big Stopper was het gelukkig niet zo erg dat het precies midden op de dag eb werd, ook nu kon ik leuk spelen met lange sluitertijden om zo een bijzonder effect in de foto te krijgen.

Mosselbanken

Er stonden ook palen met een soort netten erover heen, waar de mosselen zich op konden vasthechten.

Mosselbank paaltjes

Een grote verrassing voor mij was het binnenland. Prachtig glooiende heuvels, die mij wel deden denken aan Toscane.
En zo in het voorjaar stonden overal mooie gele koolzaad-velden.

Koolzaadvelden in het binnenland

Ook het fort bij het dorpje Ambleteuse is een mooie foto-onderwerp. Ook hier weer mooie rotspartijen die bij laag water zichtbaar worden, en dit gecombineerd met het warme licht van de ondergaande zon levert de volgende foto op:

Fort bij Ambleteuse

Iedere ochtend ben ik ruim voor zonsopkomst (07.15u) opgestaan, zodat ik minstens een half uur had om van het blauwe half uurtje vóór zonsopkomst te kunnen genieten.
Omdat ik ook een klein half uurtje moest rijden en een kwartier moest lopen over de klif naar dit strandje, kan je wel nagaan dat mijn wekker echt heel vroeg stond.

Zandstructuren bij zonsopkomst

Toch was dit iedere dag weer de moeite waard. Geen zonsopkomst is hetzelfde, en het is echt genieten om met vogel-gezang en een ruisende zee dit mee te kunnen maken.

Zachte tinten bij zonsopkomst

Al veel te snel wordt het licht feller en harder, en ging ik op zoek naar andere onderwerpen.
De zee maakte door het getij prachtige structuren in het zand, en met een stuk zeewier en laag strijklicht leverde dat weer een mooi plaatje op.

Structuren in het zand

En de mosselpalen bleven me aantrekken ;-)
Ook woensdag 9 april ben ik er weer heen gegaan. Ik heb dat vaak ook wel nodig: meerdere keren naar een zelfde locatie gaan en hetzelfde onderwerp fotograferen. Op die manier kan ik weer nieuwe composities uitproberen en ook het licht is iedere keer weer anders.

Mosselpalen

En hier speelde het getij dus ook een grote rol. Er zit tot zo'n 6 (!!!) meter verschil tussen eb en vloed, en deze paaltjes waren alleen bij eb echt goed bereikbaar.
Deze dag had ik het zo getimed dat ik er voor de laagste waterstand was om met terugtrekkend water te kunnen fotograferen, en ik ben gebleven tot het weer vloed werd en het water dus steeds weer hoger kwam te staan.

Heel veel mosselpalen

Een lange sluitertijd, scheve paaltjes en een strakblauwe lucht: ik vind dit zelf wel een erg geslaagde, bijzondere foto:

Scheve mosselpalen

De laatste ochtend (donderdag 10 april) was het bewolkt en nevelachtig, en gelukkig had ik al besloten om niet nog een keer naar de zonsopkomst aan zee te gaan, maar me nu eens op het binnenland te richten.
Helaas viel de zonsopkomst vanaf een hoog uitkijkpunt wat tegen, maar een tijdje later kwam de zon toch nog aardig door.
Dit stuk landbouwgrond op een heuvel vormde zo een beeld dat bijna lijkt op de Sossusvlei in Namibië ;-)

Ochtendlicht

Bijna op dezelfde plek, maar nu precies naar de andere kant, tegen de zon in, gefotografeerd, zag ik ineens dit fraaie gelaagde landschap. Door het beetje nevel in tegenlicht en de nog laagstaande zon is dit dan weer een foto die ook zo in Toscane gemaakt zou kunnen zijn.

Gelaagd landschap met ochtendmist

Ik ben toen teruggereden naar mijn hotel, via allemaal kleine weggetjes dwars door het landbouw-gebied en de kleine dorpjes.
Wat een contrast met de zee en kust die hier een paar kilometer vanaf ligt...

Panorama van koolzaadvelden

Het weer leek die dag verder niet meer zo goed te worden/blijven, en mijn inspiratie aan de kust was eigenlijk wel een beetje op.
Daarom besloot ik, na even raadplegen van een weer-app op mijn telefoon, om via het Hallerbos bij Brussel terug naar huis te rijden.
Wat een goede keuze: prachtig weer daar, en de hyacinten stonden geweldig te bloeien. Maar dat is wellicht nog iets voor een volgend blogje...

Ik deze blog heb ik een kleine selectie gemaakt van mijn Opaalkust-foto's, de rest kan je zien in mijn portfolio (maar vergeet niet eerst even een reactie op dit blogje te schrijven!)
Daar zal ik ook een serie zwart-wit bewerkingen gaan plaatsen van een aantal Opaalkust-foto's.

Fotograferen van de zonsondergang bij Wijde Blik (Kortenhoef) - mijn werkwijze

Sun, 08 Dec 2013 17:42:00 Z

Dit keer schijf ik dit blogje eens in de vorm van een recept / werkwijze / stappenplan. Weer eens wat anders, en hopelijk ook nog leerzaam ;-)
En uiteraard hoop ik dat jullie ook genieten van de foto's (klik op de foto's om ze groot te zien)!.

Stenen steigertje bij zonsondergang

1) Donderdagavond 28 november zag ik een foto van Bas Meelker van een zonsondergang bij het IJsselmeer.
Meteen had ik zoiets van: ooooh, dat wil ik ook eens zo gaan fotograferen.

2) Ik heb dus meteen op mijn tablet via Google Maps gekeken hoever het rijden was naar een plek aan het IJsselmeer: 1 1/2 uur, 130km (enkele reis).
Mmm, da's toch wat ver erg voor een foto. Dan toch maar eens rondkijken of er een andere locatie in aanmerking kan komen.

Prachtige wolkenlucht spiegelend in het water

3) Via het programma The Photographer's Ephemeris bekeek ik hoe laat (16.30u) en waar de zon onder zou gaan in het weekend van 30 november.
Vervolgens ging ik op de kaart, die in het programma getoond wordt, op zoek naar een locatie met open water, waar de zon precies op de goede plek onder zou gaan.
Zo kwam ik bij de Wijde Blik uit, bij Kortenhoef. Nog geen half uurtje rijden voor mij, dus dat is wel te doen.

4) Daarna heb ik meteen de weersverwachting van de KNMI wat beter bekeken. Ik had al gehoord dat de verwachting voor het zaterdag was: bewolkt met af en toe een zonnetje, mogelijk hier en daar een regenbuitje en matige wind.
De weersverwachting op de website van de KNMI bevestigde dat beeld. Dat leek mij dus wel veelbelovend voor een eerste poging.

Stenen in het water bij zonsondergang

5) Zaterdag rond 14.00u wilde ik op pad gaan, zodat ik twee uur voor zonsondergang op de locatie aanwezig zou zijn. Dan had ik nl. een uur om wat rond te kijken/scouten op zoek naar goede locaties en composities. En daarna had ik nog een uur tot de zon onder zou gaan.
Het was echter, na een zonnige ochtend, ineens geheel dichtgetrokken met bewolking. Twijfel dus, zal ik nog wel gaan, heeft het wel zin?
Een snelle blik op een weer-app met sattelietbeelden van de bewolking liet zien dat er na de dikke bewolking het wel eens open zou kunnen gaan trekken. Ik besloot dus om toch maar te gaan, al was het maar om de locatie eens te leren kennen.
Toen ik onderweg was en het begon te regenen, zakte mijn hoop echter tot onder het nulpunt...

Steigertje bij zonsondergang

6) Eenmaal aangekomen was het weer droog, en ging ik inderdaad maar eens wat goede locaties bekijken. Hier en daar al een foto nemend (van het grijze landschap en water) kon ik zo een idee krijgen of een foto bij zonsondergang zou kunnen werken.
Tot mijn verrassing waren er meerdere mooie stekjes, dus ik vroeg me al af hoe ik dat moest gaan doen?!

7) Om 15.30u zat ik weer in de auto, bedenkend wat ik zou doen. De lucht begon wat open te trekken, dus zou er toch nog een zonsondergang te zien zijn?

Net na zonsondergang aan het meer

8) Met mijn 10-22mm lens, een Lee 0.9 hard grad en een 0.6 soft grad grijsverloopfilters op de camera (uiteraard op statief) en weer wat hoop begon ik foto's te maken.
En wonder boven wonder, de lucht werd steeds schoner geblazen door de wind, de wolkjes dreven als schaapjes steeds meer richting het oosten, en van 15,45u tot 16.55u heb ik deze foto's kunnen maken :-)
Het 0.6 soft grad grijsverloopfilters heb ik overigens vooral toegevoegd om een langere sluitertijd mogelijk te maken, zodat de golfjes in het water mooi gladgestreken werden.

9) Gelukkig weet ik al een tijdje dat ook (of misschien wel juist) na zonsondergang nog prachtige foto's te maken zijn.
De lucht kleurt dan naar een paars-achtig tint, en ook het oranje van de zonsondergang is nog langere tijd te zien.
En zo voelde ik met net als deze laatste foto: Zen!

Na zonsondergang bij Wijde Blik - paarse tinten

10) Uiteraard is de laatste stap het selecteren van de gemaakte foto's in Lightroom, hier en daar de horizon net wat rechter zetten, de belichting en kleuren iets verbeteren waar nodig, en dan tevreden achterover zitten en genieten van deze serie.
En uiteraard daarna dit blogje schrijven...

Tenslotte:
Een bedankje aan Bas Meelker is op zijn plaats, zonder zijn inspirerende foto's was ik waarschijnlijk niet hiervoor op pad gegaan.
Ook het weer zat uiteindelijk enorm mee. Door mijn voorbereiding was de kans op succes redelijk groot, maar wat mazzel moet je toch altijd hebben.
En het was uiteindelijk ook voor mij wel weer verrassend dat 'bij mij om de hoek' dit soort foto's te maken zijn...

Zonsondergang en lange sluitertijden

Mon, 16 Jul 2012 17:01:00 Z

Een landschapsfotograaf die ik erg goed vind is Bas Meelker. Eén van zijn specialiteiten is toch wel het maken van foto's aan de (Wadden)zee of IJsselmeer rond of na zonsondergang en -dus- met een lange sluitertijd. En het gebruik van knallende kleuren.

Zonsondergang met lange sluitertijd

Om mijn nieuwe ND Grad filterset (klik hier voor een goede Engelstalige uitleg) eens te proberen, ben ik dus ook maar eens op pad gegaan om te kijken of ik ook met zoiets thuis zou kunnen komen.

In de polder tussen Zeewolde en Almere hoopte ik eerst wat wijdse landschapsplaten te kunnen maken. Maar wat een belachelijke hoeveelheid windmolens staan daar zeg! Dat werd dus helaas niets...
Daarvandaan ben ik vervolgens maar snel doorgereden naar de Oostvaardersdijk, met de hoop op een mooie zonsondergang bij het Markermeer.

En die kwam er gelukkig! Ondanks een vrij snel oprukkende wolkenband vanuit het zuid-westen zat ik gelukkig nog precies op de juiste plek waar de zon nog te zien was (zie eerste foto).

Zonsondergang met lange sluitertijd

Ook had ik een plekje uitgezocht met wat stokken in het water, zodat ik ook nog wat op de voorgrond kon mee-fotograferen.

Paaltjes in het water bij zonsondergang

Tegen 23.00u (!) was de zon al een tijdje onder gegaan, en het was eigenlijk al zo goed als donker. Maar het licht op de foto's was nog steeds prachtig: wat ik al eens op de site van Bas gelezen had bleek dus echt te kloppen ;-) Door de lange sluitertijden (de volgende foto zelfs 106 seconden) registreert de sensor toch nog allemaal prachtige (blauwachtige) kleuren!
En de kleuren in de lucht worden hier ook nog eens fraai weerkaatst door het gladgestreken water.

Rotsblokken en paaltjes bij zonsondergang

Mijn doel om de filterset eens te testen was dus geslaagd :-)
Zonder een filter waren het water en de rotsen veel te donker geworden t.o.v. de lucht. Maar vooral tijdens en net na de zonsondergang. Later wordt het zowiezo erg donker en worden de rotsen een soort silhouetten.

En het was toch ook wel heel bijzonder om zo bijna in het donker aan het Markermeer te zitten, op de rotsen, terwijl de auto's -met de lichten al lang aan- iets hoger over de dijk langs komen razen. En iedere keer weer vol spanning naar het lcd-schermpje kijken of de sluitertijd lang genoeg was en welke kleuren er nu weer te zien zouden zijn.

Wel zal ik nog vaak moeten gaan oefenen om een klein stapje in de richting van de foto-kwaliteit van Bas te kunnen komen...

Scheveningen bij zonsondergang

Sun, 29 Jan 2012 16:32:00 Z

Geheel de natuurwetten volgend ging mijn vorige blogje over de zonsopkomst in het oosten en gaat mijn blog dit keer over de zonsondergang in het westen.
Ofwel: vorige keer stond ik vroeg op de Veluwezoom en dit keer laat op het strand van Scheveningen :-)

(nb: zoals altijd kan je klikken op de foto's voor een grotere versie!)

Warme zonsondergang met lange sluitertijd

Voor het eerst ben ik maandag 23 januari naar Meijendel geweest, een duingebied bij Wassenaar. Ik had eens gehoord dat dit gebied wel interessante foto-kansen zou bieden. Maar helaas, nu in de winter is het er nogal kaal, grijs en (in ieder geval voor mij) weinig inspirerend.
Het lijkt vrij veel op de Amsterdamse Waterleiding Duinen (AWD), maar daar is er wat meer afwisseling met open gebieden, de diverse waterlopen, en volgens mij ook wat meer vogels en dieren.

Gelukkig is Scheveningen vlakbij, en ik hoopte uiteraard op net zo'n mooie zonsondergang als vorige week. Jammer genoeg zat dat er niet in, maar er zat wel wat kleur in de lucht. En met het vario ND filter voor de lange sluitertijden leverde het toch wel weer een paar mooie foto's op.

De volgende foto lijkt heel erg op die hierboven. Maar ik vind het wel leuk om te laten zien hoeveel verschil er kan zitten in afdrukken op het ene moment of het andere.
En laat via een reactie maar eens weten: welke vind je mooier en waarom?

Zonsondergang boven zee met lange sluitertijd

Op een gegeven moment keek ik eens achterom (in plaats van naar de plek waar de zon onder aan het gaan was), en zag ineens een prachtige gekleurde wolk, weerspiegelend in het natte zand. Snel heb ik dus mijn statief opgepakt en onder de pier doorlopend een goed standpunt gezocht.

Tegenover de zonsondergang

Omdat de zon intussen al -weinig spectaculair- onder was gegaan, was het tijd voor een experimentje met schelpjes waar het zeeschuim zich weer langs terugtrekt richting zee.
Ik ben er nog niet echt tevreden mee, maar het is een start om hier eens verder mee te experimenteren.

Schelpjes in de branding

Ook de poten van de pier worden met een sluitertijd van 30 seconden ineens bijzonder.
Ik had thuis al bedacht dat ik een dergelijke foto wilde maken, maar dan is het altijd weer spannend of dit ook zal gaan lukken.
Ter plekke dacht ik overigens dat die rare zwarte vlekken enorm storend waren, maar nu blijken ze juist extra 'structuur' aan de foto te geven.

Pier-poten met lange sluitertijd

Toen de zon alweer bijna een half uur onder was gegaan, was er nog wel erg mooi licht in de lucht en reflecterend in zee.
De sluitertijd van 13 seconde was net teveel om de steen nog wat herkenbaarder te houden, maar ik vind het zo toch ook wel een geslaagd impressionistisch plaatje geworden.

Mystieke sfeer aan zee

En als afsluiter dan nog twee foto's van de commerciële pier. De lichten waren intussen aangegaan, maar de lucht was nog niet te donker geworden, zodat er nog kleur en wolken te zien waren.
Door weer een lange sluitertijd van 30 seconden te kiezen ontstaat een bijna buitenaards tafereel, alsof het een ruimtestation is ;-)

De commerciele pier net na zonsondergang

Al met al was het toch weer een lekker dagje buiten bezig zijn, met een geslaagde afsluiting.

Wat ik wel bijzonder vind/vond toen ik deze foto's geselecteerd had, is dat het samen zo'n fraai kleurenpalet laat zien.
Door net een andere kant op te fotograferen, of net voor of na de zonsondergang: je krijgt steeds compleet andere kleuren in de zoeker te zien. En dat op een stukje strand van zeg 200 meter...

(en ik ga in het voorjaar of de zomer nog wel eens naar Meijendel toe, kijken of het dan wat meer oplevert...)

Donkere wolken boven de stuifduinen

Sat, 10 Dec 2011 16:05:00 Z

Het blijft toch altijd weer moeilijk om een pakkende en passende titel te verzinnen. Eigenlijk wilde ik dit "De Lange Duinen in zwart-wit" noemen, maar ja, mijn eerste foto wil ik toch in kleur plaatsen om eens te horen welke jullie nu mooier vinden...

Donkere wolken van een hagelbui boven een vliegden

Afgelopen maandag was het een onstuimige dag met veel wind, regen- en hagelbuien en af en toe de zon die er toch doorheen kwam. Dit leek me dus een mooie kans om weer eens de stuifduinen bij Soest op te zoeken, om te proberen wat landschapfoto's te maken met de vliegdennen in de hoofdrol.

Toen ik net op de parkeerplaats aan was gekomen, barstte er een enorme regebui los, dus ben ik toch maar even blijven zitten. En verbaasde ik me over alle hondenbezitters die intussen wel gewoon in de regen op pad gingen om de hond uit te laten?! Na een kwartiertje vond ik het droog genoeg om op pad te gaan, maar al na een paar honderd meter ben ik snel gaan 'schuilen' onder een vliegden. Schiet niet echt op, zo'n klein boompje, maar het was beter dan niets. En zo kon ik bovenstaande foto nog redelijk droog en zonder druppels op de lens maken.

Dezelfde foto heb ik ook omgezet naar zwart-wit. De dreigende hagelbui-lucht komt zo nog mooier tot zijn recht vind ik. Maar verder wordt hij toch vrij donker. Uiteindelijk vind ik de kleur-versie geloof ik toch mooier...

Donkere wolken van een hagelbui boven een vliegden

Tussen de buien door kon ik op zoek naar fotogenieke vliegdennen. Met mijn groothoek-lens vrij laag bij de grond om ook nog wat van de lucht erop te krijgen.
En deze en alle volgende foto's wel in zwart-wit, dat vond ik bij deze wel echt mooier overkomen.

Vliegden op het stuifduin

Tot mijn verbazing en verrassing bleken er twee vennetjes te zijn ontstaan, die ik er eerder nog nooit gezien had. Kwam dit nu van de vele regen van de afgelopen tijd, of heeft een beheerder dit bewust zo gemaakt? Ik weet het nog steeds niet. Maar het was wel weer even wat anders dan al dat zand.

Vennetje van regenwater

Dezelfde vliegden als op de eerste foto, maar nu van een andere kant genomen. Alsof hij naar rechts aan het lopen is ;-)

Vliegdennen op de stuifduinen

Ook heb ik gespeeld met mijn Vario ND filter - zeg maar een grijsfilter die -door aan het filter te draaien- tussen 2 tot 8 stops minder licht doorlaat. Hiermee kan je dus veel langere sluitertijden (bij hetzelfde diafragma) verkrijgen. Waardoor je de beweging van bijv. wolken of water kan vervagen.

Onderstaande foto is met een sluitertijd van 30 seconden (op statief) gemaakt, de wolken vormen zo een prachtige krans om de kruin van de boom.

Voortsnellende wolken boven een vliegden

Al met al is het best een sombere serie geworden, maar dat heeft ook wel te maken met de tijd van het jaar. De dagen worden weer erg kort, en met het herfstachtige weer van de laatste week wordt het er niet lichter op...

Eens kijken of mijn volgende serie weer wat vrolijker kan worden ;-)