Fotoblog Wouter van de Weerd

Boomkikkers - weer een stapje dichter bij het certificaat "Nederlands natuurfotograaf"

Fri, 04 Aug 2017 18:47:00 Z

Boomkikker

Als beginnend natuurfotograaf denk je dat het allemaal heel eenvoudig is: je schiet eerst maar eens een paar mooie foto's van een (handtamme rugzak-) vos in de Amsterdamse Waterleiding Duinen. Vervolgens heb je dat heidelandschapje op de Veluwezoom ook snel op de foto gezet, je bent er immers toch voor een wandelingetje met de hond. Ja, je weet dat het niet het mooiste licht is zo midden overdag en ook al die mensen die door beeld lopen tussen de heide zijn niet allemaal even fotogeniek. Maar ach, die paarse heide staat er toch maar mooi op!
En op deze manier doorgaand noem je jezelf op Facebook, Instagram, Twitter en op je eigen website (die je natuurlijk vlot met een fraai, gekocht template met Wordpress hebt vormgegeven) al snel 'Natuurfotograaf'.

Maar ja, zo werkt dat dus niet…

Want het certificaat tot "Nederlands natuurfotograaf", uitgegeven door de BVGDMAONFN (Bond van Gerespecteerde, Doorgewinterde, met Awards omhangen NatuurFotografen in Nederland) verdien je niet zo maar!

Naast het feit dat je de Amsterdamse Waterleiding Duinen als gerespecteerd "Nederlands Natuurfotograaf" aan dient te duiden met 'AWD', hoort een indrukwekkend portfolio met een aantal vereiste natuur-onderwerpen tot de minimum eisen.

Zo is één van de verplichte nummers in je portfolio één of meer foto's van de burlende herten op de Veluwe. Ja, beginnend natuurfotograaf, 'burlend', want "brullen' doen alleen leeuwen (die helaas niet op de Veluwe voorkomen) en kinderen (die er helaas wel vrij veel voorkomen). Je wordt geacht om schouder aan schouder met je 437 mede-certificerende natuurfotografen op de Reeperbahn van de Hoge Veluwe te gaan staan, vechtend voor het beste plekje. Uiteraard neem je dan niet je schlemielige reis-zoomlensje van 18-200mm mee, nee, je wordt geacht om te kunnen pochen met minimaal zo'n toeter van 500mm. Liefst nog met een 1,4 of 2.0x extender erbij.

Gelukkig zijn de geile bokken en hitsige hindes op de Reeperbahn bereid om zich helemaal bloot te geven en elkaar ongegeneerd achterna te zitten. En dat voor slechts wat voedsel dat daar door de boswachters wordt neergelegd.
Op die manier zijn een paar fraaie actiefoto's zo gemaakt en kan dat examen dus soepel binnengehaald worden.

Zodra die punten voor het certificaat binnen zijn, komt een lastiger onderwerp: de ijsvogel.

Werd er vroeger door de BVGDMAONFN nog wel eens over het hart gestreken als je een mooie foto had gemaakt van een ijsvogel op een tak met een visje in zijn bek. Tegenwoordig is dat al lang niet meer voldoende. Je wordt geacht een foto te maken van een ijsvogel die zich in het water stort en bijna met de snavel het water raakt. Maar wil je tot de elite van de "Nederlandse natuurfotografen" gaan behoren, dan moet je toch echt een foto maken van een uit het water vliegende ijsvogel, met één of liefst meerdere visjes in zijn of haar bek en een paar opspattende druppels water eromheen. Uiteraard dit alles perfect scherp vastgelegd, een spot-on belichting, fraai contrast èn met mooi strijklicht en een ondergaande zon op de achtergrond.

Daar moet ik toch nog even op gaan oefenen...

Van een heel andere categorie is de verplichting om in je portfolio een aantal beelden te hebben van de bosanemoon. Dit prachtige bloemetje bloeit slechts korte tijd in het voorjaar, en een registratie plaatje van bovenaf voldoet uiteraard absoluut niet.
De bloem dient minimaal gefotografeerd te worden met roomwitte kleuren, boterzachte bokeh (het liefst met bubbles), een onscherpte en scherpte waar de messenslijper zich niet aan durft te wagen en een compositie die minimaal voldoet aan de gulden snede, regel van derde èn gulden spiraal. Voor extra bonuspunten (een soort "Nederlands natuurfotograaf" cum laude) wordt het gewaardeerd als je ook nog een foto weet te maken in de schemering, met een klein bloemetje in een straaltje laatste zonlicht van de dag. Ook nu natuurlijk wel weer haarscherp en met een ISO die niet boven de 800 mag uitkomen!

Gelukkig is de bosanemoon op aardig veel plekken in Nederland te vinden, zodat dit onderdeel van het portfolio na een goed voorjaar al snel goedgekeurd kan worden.

Als je denkt zo een aardig portfolio opgebouwd te hebben, wacht je echter de volgende uitdaging: de wilde hyacint.

Ook hier gaat menig aanstormend "Nederlands natuurfotograaf" de mist in. Want in al zijn naïviteit denkt hij gewoon naar één van de Nederlands landgoederen te kunnen gaan, waar de wilde hyacinten in redelijke aantallen te vinden zijn langs de mooi aangelegde wandelpaden. Maar nee, dit zou al te makkelijk zijn!

Je wordt geacht om naar het Hallerbos in België te gaan, waar de wilde hyacint in al haar schoonheid op lage heuvels bloeit tussen de ontluikende beukenbomen. De vereiste ingrediënten voor het certificaat tot "Nederlands natuurfotograaf" zijn dan vanzelfsprekend een foto die is genomen tijdens een mistige ochtend, een paarse gloed over de foto met prachtige schilderachtige voor- en achtergrond en een wilde hyacint en jong beukenboompje als stralend middelpunt. Pas echter op, bijna-gecertificeerd natuurfotograaf, 'middelpunt' is hier zeker niet letterlijk te nemen!

Tevens weet je als 'natuurfotograaf in spé' dan ook waar het "Tranendal" in het Hallerbos haar naam vandaan heeft: menig natuurfotografietalent is hier de gestrand tijdens zijn certificering, want de vereiste mist bleek na ruim 3 uur rijden vanuit Nederland niet aanwezig, de beukenbomen waren al te ver uitgekomen zodat er zonder flits niets meer te zien was op de foto, of er stond weer eens een horde hyacint-toeristen selfies te nemen tussen de bloemen…

Uiteindelijk, als je al deze horden overwonnen hebt en een portfolio hebt opgebouwd waar je 'u' tegen zegt (of "gij', als je het iets minder formeel en zuidelijk wilt houden), wacht je nog de ultieme opdracht: fotografeer een boomkikker.

Als 'wanna-bee' natuurfotograaf lijkt dat niet zo'n moeilijke opdracht. Die blauwe Heidekikker in maart was toch ook vlotjes op de gevoelige plaat vastgelegd. Eitje dus! (let overigens tegenwoordig wel op met die eitjes, controleer altijd even op de NVWA website of het nummer niet toevallig voorkomt op de lijst met verdachte eitjes!)
Maar ja, eigenlijk moet je niet spreken van een boomkikker, maar van een boomkikkertje. Want zo groot als een Heidekikker is de Boomkikker zeker niet, hij is eerder zo groot als je grote teen (en niet zo klein als je duim, wie dat daar toch uitgezogen heeft…?)
En zijn voorkomen op bramenstruiken betekent niet dat je zomaar ergens vlakbij huis naar je favoriete bramen-voor-de-jam-pluklocatie kan gaan. Nee, hij komt eigenlijk alleen maar voor ergens in Zuid-Limburg. En uiteraard houdt de BVGDMAONFN en iedere daardoor gecertificeerde "Nederlands natuurfotograaf" stijf de kaken op elkaar over de exacte locatie.

Dan zit er dus niets anders op dan aanpappen met één van die fotografen, strooien met complimentjes, altijd als eerste reageren op Facebook-berichtjes en blogs van die fotograaf, in de hoop dat die ooit eens in een vlaag van verstandsverbijstering de locatie met je wil delen.

En zo ben ook ik weer een stapje dichter bij het zo felbegeerde certificaat gekomen, dankzij Jody Zwezerijn. Zij wilde mij wel eens meenemen naar die supergeheime locatie, en ze was ook nog erg behulpzaam bij het spotten van die kleine gifgroene monstertjes en het vasthouden van een zonneschermpje (zodat die arme kleine kikkertjes niet van oververhitting van het bramenblad zouden vallen).

Hieronder een paar van de foto's die ik gemaakt heb voor mijn portfolio, hopende dat ze voldoen aan de gestelde eisen.
Ze zijn in ieder geval scherp (check het gerust door op de foto te klikken voor een grotere versie!), ik heb gespeeld met scherpte en onscherpte, ik heb diverse lenzen gebruikt, ik heb gezocht naar het mooiste licht, dankbaar gebruik gemaakt van Jody's witte lichtschermpje en haar bereidheid om die voor mij vast te houden en ik heb geprobeerd de meest spannende composities te vinden.

Boomkikker op blaadje

Boomkikker in omlijsting

Boomkikker op braam

Boomkikker op bramenstruik

Boomkikker van dichtbij

Boomkikker die lekker zit te suffen

Boomkikker met bokeh bubbles

En uiteraard houd ik mij, als aankomend "Nederlands natuurfotograaf" van de domme als men vraagt waar deze foto's precies genomen zijn… :-)

Nu is het maar wachten of al mijn foto's door de strenge selectie van de BVGDMAONFN gaan komen, en of ik mijn felbegeerde, certificaat binnenkort boven mijn bed kan gaan hangen...

Kievitsbloemen - de tweede keer in 2016

Fri, 27 May 2016 11:18:00 Z

Kievitsbloemen net voor zonsopkomst

Zoals ik al in mijn vorige blog over de Kievitsbloemen had aangegeven ben ik een week later, op 22 april, nog een keer richting Zwolle gereden, speciaal voor de Kievitsbloemen. Voordeel was dat ik nu precies wist hoe lang ik er over zou rijden en lopen en waar ik moest zijn. Nadeel was dat de zon alweer eerder opkwam, zodat ik ruim een kwartier eerder (5:00u) op pad moest gaan...

Al rijdend er naar toe zag ik al dat er minder mist was dan de week daarvoor. Maar wel wat wolkjes in de lucht, altijd goed bij een zonsopkomst. En vlakbij de parkeerplaats hing er toch ineens ook wat mist, dus het beloofde een mooie ochtend te worden.

Kievitsbloemen net voor zonsopkomst

Eén van de dingen die ik anders wilde doen, was niet meteen mijn macro- of telelens pakken. Maar juist de groothoek gebruiken om de Kievitsbloemen meer in hun omgeving (en met de mooie ochtendlucht) te fotograferen.

De heerlijke pasteltinten in de lucht met de lichte bewolking en het feit dat er deze week ook duidelijk meer Kievitsbloemen hoger en meer open waren, hielpen goed om dit voornemen uit te voeren.

Kievitsbloemen net voor zonsopkomst

Dit keer wilde ik ook meer gebruik gaan maken van de prachtige waterdruppels op de bloemen. De vorige keer viel dat ook niet mee omdat de zon achter een dik pak mist verscholen zat, en pas later/hoger tevoorschijn kwam. Omdat er nu slechts een dun laagje mist hing, kwam de zon veel mooier en warmer tevoorschijn.

Kievitsbloem, zon en waterdruppels

Vorige keer lukte het ook niet om te spelen met mooie bokeh lichtcirkels. Ik snapte eerst niet waarom niet, tot ik realiseerde dat de zon de eerste keer eigenlijk al te hoog stond toen die voor het eerst door de mist heen kwam.
Dit keer was de zon al direct boven de horizon zichtbaar, dus nu kon ik wel lekker aan de slag met al die waterdruppels op de bloemen en het gras.

Kievitsbloemen in het bedauwde gras

Ook wilde ik dit keer eens gaan uitproberen wat er allemaal mogelijk is met dubbele belichting in de camera.
Op mijn Canon kan ik 2 tot 9 foto's samenvoegen. En daarbij kan ik kiezen tussen 4 soorten belichtingen daarbij: 1) alles gewoon over elkaar (dan moet je zelf dus de belichting aanpassen zodat het geheel niet overbelicht wordt), 2) door de camera een gemiddelde laten berekenen, 3) alleen donkere delen uit volgende foto's overnemen of 4) alleen lichte delen overnemen.

Tweevoudige in-camera belichte Kievitsbloemen

Met al die mogelijkheden valt het nog niet mee om de juiste instelling bij de juiste soort foto's te kiezen.
Wel levert het altijd bijzondere (maar dus niet altijd mooie) resultaten op! :-)

Ochtendsfeer bij de Kievitsbloemen

Een in-camera combinatie van een foto van gras met dauwdruppels en bokeh lichtcirkels en van een foto met een enkele Kievitsbloem:

Kievitsbloemen en bokeh lichtcirkels

Bij één van de bloemen zag ik ineens een spinnenweb zitten. Prachtig met al die dauwdruppels, dus ik was even afgeleid van de bloemen :-)

Spinnenweb met dauwdruppels

Spelen met achtergrond en dit wat benadrukken met de witbalans:

Spinnenweb met dauwdruppels

Daarna toch weer verder met de dubbele belichting:

Tweevoudige in-camera belichte Kievitsbloemen

En omdat ik de eerste keer nauwelijks met de macrolens de bloemen van dichtbij gefotografeerd had, heb ik dit nu wel gedaan. Ik vind het lastig bij Kievitsbloemen, maar door de dauwdruppels krijgt het toch iets aparts.

Kievitsbloem met dauwdruppels in close-up

In tegenstelling tot de eerste keer werd het licht al vrij snel te hard om nog mooie foto's te kunnen maken.
Vooruit, toch ook nog even een pinksterbloem proberen. De dubbele opnames vielen me niet mee, maar deze enkele is door de dauwdruppels nog wel aardig geworden.

Pinksterbloemen

Als laatste nog een voorbeeld van een meervoudige belichting. Ik zag hem net in Lightroom, tijdens het schrijven van dit blogje. Hij zat niet in mijn eerste selectie voor deze blog, maar vond hem nu ineens wel wat hebben.
Best extreem, wat vinden jullie?!?

Tweevoudige in-camera belichte Kievitsbloemen

Al met al was ik zeer blij dat ik nog een keer terug ben gegaan. Het is een eindje rijden en vroeg opstaan, maar dat is het zeker waard!

Bloeiende heide op de Veluwezoom - Posbank

Fri, 05 Sep 2014 00:21:00 Z

Het werd weer hoog tijd voor een nieuwe blog, de laatste is alweer van eind juni...

Maar op de ene of andere manier heb ik eerst altijd wat tijd nodig om de vakantie, en vooral de berg vakantie-foto's, te verwerken voor ik weer zin heb om er op uit te gaan om te gaan fotograferen.
Augustus is echter wel de maand om voor de bloeiende hei op pad te gaan, dus 20 augustus ben ik samen met Carin naar de Elspeetsche heide bij Vierhouten geweest.

Elspeetsche heide

Een heerlijke dag en wandeling met zon en mooie wolkenluchten. En heide die behoorlijk in bloei stond en hier en daar ook heerlijk zoet rook. Maar ik vond er geen foto-locaties waar ik nog eens bij zonsopkomst naar terug zou willen gaan.
Vandaar dat ik zaterdag 23 augustus maar weer de oude vertrouwde Veluwezoom opzocht, hopende op een mooie mistige zonsopkomst.

Net voor zonsopkomst

Helaas hing er een flinke wolkenpartij precies waar de zon op zou komen, en de mist viel ook wat tegen.

Net voor zonsopkomst

Ik was er niet alleen, er liepen nog een aantal fotografen rond. Tegenwoordig verwacht ik eigenlijk niet anders meer op dit soort bekende en populaire locaties.
Gelukkig bloeide de heide hier wel fraai, en kon ik wat 'spelen' qua compositie met een boompje in de voorgrond.

Bloeiende heide bij zonsopkomst

Omdat de echt mooie zonsopkomst uitbleef, moest ik op zoek naar andere manieren om de hei te fotograferen.
Met een 100-400mm lens op 400mm en de warme kleur in de lucht op de achtergrond krijg je heel wat anders. Maar het lukte me niet om een echt fraaie compositie te creëren.

Sfeerplaatje van heide bij zonsopkomst

Al vrij snel was de mooie warme kleur in de lucht verdwenen, en zag ik dat de zon door en langs de wolken zou gaan schijnen. Mijn vermoeden dat dit wel eens tot een kortstondig moment van mist zou kunnen leiden (de warme zon op de koudere, vochtige grond) bleek te kloppen. En dan leent de Posbank zich prima voor die mooie, steeds vager wordende lagen in het landschap.

Lagen in het mistige landschap

Ook dat moment was echter vrij snel weer voorbij. Een stuk doorlopend op zoek naar andere onderwerpen zag ik ineens twee paarden in de hei staan, die het gras ertussen aan het opeten waren. Die had ik nog nooit van zo dichtbij gezien, en met de ochtendzon had ik ineens weer een ander onderwerp te pakken.

Paard op de heide

Teruglopend richting auto kwam ik nog een mooie pol hei tegen die goed in bloei en in de schaduw van een boom stond. Met tegenlicht door het boompje heen kon ik leuk spelen met de bokeh lichtvlekken.

Bloeiende hei met bokeh lichtvlekken

Ik blijf dit erg leuk vinden om te doen, en het blijft verrassen wat voor een wisselende patronen er ontstaan, door net een iets ander standpunt met de camera in te nemen of het diafragma iets anders in te stellen.

Bloeiende hei met bokeh lichtvlekken

En zo kwam ik niet thuis met de gehoopte mooie zonsopkomst plaatjes, maar wel met een heel diverse serie ander soort foto's... :-)