Fotoblog Wouter van de Weerd

Winterse omstandigheden begin januari 2026 - heel veel sneeuw

Sun, 01 Feb 2026 18:10:53 Z

De overgang van 2025 naar 2026 had ik samen met Carin en vrienden gevierd met een prachtige vuurwerk-, laser- en muziekshow bij Slot Zeist. Het was droog en niet heel koud, ideaal om te kunnen genieten van het (veel beter dan vorig jaar) georganiseerde spektakel. En om ons heen werd geprobeerd dit te overtreffen, het laatste jaar dat vuurwerk afgestoken mag worden.

Maar twee dagen later, de kerstvakantie was gelukkig nog nèt niet afgelopen, werden we getrakteerd op héél véél sneeuw.

Zaterdag 3 januari

Wandelen door het besneeuwde bos

Zaterdagochtend gingen Carin en ik op pad, om een wandeling door het winter wonderland te gaan maken. Toen we langs het Zeisterbos reden, waar het prachtig winters wit uit zag, besloten we meteen dat verder rijden niet nodig was.

Alles is wit

Alles zag er echt prachtig uit, dit hadden we al jaren lang niet zo gezien en meegemaakt.

De sneeuw is mooi tegen de stamen geblazen

Iedere boom, ieder takje, iedere struik, alles zat onder een prachtig laagje sneeuw.
De bomen waren dit echter ook al lang niet meer gewend: her en der lagen al afgebroken takken, waar het gewicht van de sneeuw teveel was gebleken. En om ons heen kraakte het soms ook gevaarlijk.

Bijzonder was ook dat het blijkbaar redelijk hard gewaaid had tijdens het sneeuwen. Vele boomstammen waren aan één kant bedekt met een laagje sneeuw.

Streepjescode

Streepjescode 2

Puur op gevoel volgden we de wandelpaden, voor zover ze zichtbaar en herkenbaar waren in de dikke laag sneeuw.
En op veel plaatsen werd het wit mooi doorbroken door de oranje-bruine kleuren van de beukenblaadjes.

Op ieder takje ligt sneeuw

Het maakte ook eigenlijk niet uit welke kant we opliepen, want overal was het even mooi besneeuwd.
Op kleine hellingen gingen kinderen enthousiast met sleetjes de heuvel af, en her en der was een andere wandelaar te zien.

Statige bomen in de sneeuw

Tijdens onze wandeling sneeuwde het ook nog af en toe. Best een uitdaging om dan je camera een beetje sneeuwvrij en droog te houden.
Ik had een simpele fotocamera-regenhoes meegenomen en om mijn camera gedaan. Maar af en toe was dat best een geworstel om dan een foto te kunnen maken. In- en uitzoomen werd er niet makkelijker door.

Het laatste beetje kleur

Carin ploegt door de dneeuw in het witte landschap

Zondag 4 januari

In de nacht van zaterdag op zondag 4 januari was er nog meer sneeuw bijgevallen. We waren -voor ons doen op een zondag- bijtijds opgestaan, want de wandeling van zaterdag smaakte naar meer. En hoe vaak komt het nog voor in Nederland dat we zo'n heerlijk pak sneeuw hebben?

Winters wandelpad

Dit keer reden we wat verder, een stukje voorbij het KNVB-centrum. Daar kan je bij het Beaufort-huis mooie wandelingen maken, o.a. door een bos richting landgoed Heidestein.
We hoopten zo dat de afwisseling van bos en zandverstuiving een mooie afwisseling zou geven.

En alweer zag alles er prachtig uit. Nu zelfs met af en toe een zonnetje dat zwak door de wolken scheen, en de bomen weer helemaal vol met sneeuw.

Weg door een winter wonderland

Werkelijk alles is wit

In tegenstelling tot zaterdag was het die zondag droog.
Dat maakte het fotograferen toch een stukje makkelijker. Geen gedoe met een regenhoes, en dit keer had ik maar meteen mijn 70-200mm lens op mijn camera gezet.
Geen macro-lens, maar het maakte het wel makkelijker om in te zoomen om wat details te kunnen fotograferen.

Laatste restje herfst in de winter

Subtiel laagje sneeuw op het dunne takje

Herfstkleur in de winter

Het begon deze zondag wel eerder te dooien dan zaterdag. De dag deed zijn naam eer aan, het scheelde duidelijk dat de zon tevoorschijn kwam.
Gelukkig waren we eerder pad gegaan.

Een boom waar je normaal waarschijnlijk zonder tweede blik voorbij zou lopen, werd nu door het laagje sneeuw ineens wel interessant.
Dansend stond hij tussen de andere bomen, waar hier en daar nog een restje herfst was te zien...

Opvallende boom

Tenslotte

Het was echt een tijd geleden dat we hier zo'n heerlijke hoeveelheid sneeuw hadden gehad. Overal stonden sneeuwpoppen, onze buurjongen had samen met zijn moeder een prachtige iglo gemaakt, en bijna een week lang zag het er overal prachtig wit uit.
Uiteraard was er ook de nodige overlast, met slecht berijdbare wegen en fietspaden.
Maar ik vind dit een heerlijke tijd van het jaar - beter dit, dan zonnig met blauwe luchten, hard licht, zonsopkomst om 05:00u en 30° 😉

Prachtige structuren en vormen in het ijs van bevroren plasjes

Sun, 02 Feb 2025 17:10:42 Z

De winters in Nederland zijn door de jaren heen steeds milder geworden. Lange perioden met strenge vorst zijn er eigenlijk niet meer, en als er sneeuw valt dan blijft dat maar een paar dagen liggen. En kan vaak ook maar een deel van Nederland zich dan vermaken in een witte winterwereld.

Het ei

Gelukkig bevriezen kleine plasjes wel vrij snel, zelfs al als het maar een paar graden vriest. Door daar naar op zoek te gaan, lukt het toch om fotografisch een beetje een wintergevoel te krijgen in Nederland.

Het oog

Al moet ik eerlijk toegeven: alle foto's in dit blog zijn gemaakt tijdens een wandeling, waarbij ik mijn fotocamera niet eens had meegenomen 🤭

Golven

Tijdens een wandeling met Carin neem ik eigenlijk nooit meer mijn camera mee. Want als ik serieus foto's wil maken, dan kost dat best wat tijd. En voor Carin is het dan niet leuk daar steeds op te moeten gaan wachten.

Gelukkig had ik wel mijn telefoon mee, en daar kan je tegenwoordig toch ook erg goede foto's mee maken. Zeker overdag, als het licht goed is. En we maakten de wandeling op een mooie zonnige dag, dus dat zat wel goed.

Beweging

Bij de foto hierboven twijfel ik zelf heel erg of ik de kleuren-variant mooier vind, of de naar zwart-wit omgezette foto.
Daarom hieronder ook nog de zwart-wit variant.

Beweging in zwart-wit

Ik blijf het fascinerend vinden dat er zo ontzettend veel structuren, lijnen en vormen in het ijs kunnen ontstaan. Dat er luchtbelletjes in het ijs bevroren raken, kan ik me nog voorstellen. Maar hoe ontstaan toch al die rare lijnen, rondjes etc. ?!?

Het zwaard

Bij de meeste foto's vind ik dat de lijnen en structuren mooier uitkomen in zwart-wit. Vandaar dat ik ze bijna allemaal omgezet heb van kleur naar zwart-wit.
Maar soms is er een uitzondering, omdat het bruine zand zo mooi contrasteert met de blauwe weerspiegeling van de lucht op het ijs:

IJs in blauw en bruin

Veertje

Het landweggetje was best lang, en er lagen echt heel veel bevroren plasjes. Gelukkig heeft ook Carin er lol in om met haar telefoon foto's hiervan te maken, dus samen zijn we een tijd bezig geweest.

Luchtbelletjes

Ieder plasje was ook weer anders. Bij de ene waren er heel veel luchtbelletjes bevroren, bij een ander nauwelijks. Maar dan zaten er ineens weer heel veel lijnen in, en een soort tentakels die zich naar het zand uitstrekten.

IJzige tentakels

De volgende foto heeft echt enorm complexe structuren. Ik heb hier van alle kanten boven gehangen met mijn telefoon-camera, en zag steeds weer wat anders.

Complexe ijsvormen

Complexe ijsvormen II

Uitwaaieren

Ik vind het ook erg leuk om te proberen 'iets herkenbaars' te zien in een ijsstructuur. Zoals je aan de bijschriften van de foto's kan zien, leef ik me daar leuk op uit.
Zien jullie ook een soort mannetje in de volgende foto?

Roepend mannetje

En soms zie ik er niets in, maar vind ik alle vormen gewoon erg mooi 😊

Geometrische vormen in het ijs

De vlieger

Tenslotte:

Hoewel ik er niet speciaal voor op pad ben gegaan dit keer, heb we toch een erg leuke onderbreking van onze wandeling gehad met deze uitgebreide fotosessie.
En heb ik toch weer wat winterse foto's kunnen maken ☺️

Abstracte, kleurige drone foto's gemaakt op IJsland

Fri, 13 Dec 2024 14:09:56 Z

In september 2023 zijn Carin en ik enkele dagen op IJsland geweest, vóórdat we de expeditie-cruise naar Groenland gingen maken. We hebben toen een paar dagen genoten van de mooie herfstkleuren en van een aantal plekken waar we niet eerder waren geweest.
Ook had ik toen -voor het eerst naar IJsland- mijn drone mee (een DJI mini 3 pro). Mijn doel was om ook eens van die prachtige abstracte foto's te maken van de diverse gletsjer-rivieren, die (vooral) naar de zuidkust stromen.

Kleurige gletsjer-rivier

Ruim voordat we op vakantie gingen was ik al aan het googelen gegaan, om te proberen uit te vinden waar ik deze drone foto's zou kunnen gaan maken. Zo vond ik vele prachtige foto's op diverse websites, instagram en Facebook. Maar nergens was precies vermeld waar de foto's gemaakt waren. Ook wel logisch: als je een mooie locatie hebt gevonden, wil je die -zeker tegenwoordig- niet zomaar prijsgeven. Al was het maar om te voorkomen dat zo'n locatie ineens als populaire insta- of TikTok-locatie overlopen gaat worden door hordes andere (wannabe) fotografen.

Daarom ben ik zelf op Google Maps aan het studeren gegaan waar deze gletsjer-rivieren te vinden zijn.

Kleurige gletsjer-rivier, recht van boven

Zeker met behulp van de satelliet-foto's is zo best een behoorlijk goed beeld te vormen waar een mogelijk goede locatie te vinden is.
Vervolgens wordt het een uitdaging om, ook weer met Google Maps, uit te zoeken of je er ook kan komen en ergens in de buurt kan parkeren.

Bizarre kleuren in de gletsjer-rivier

Een beperkende factor voor mij was dat we 'slechts' een gewone auto gehuurd hadden voor die paar dagen. Alle wegen waar je een 4x4 auto voor nodig hebt, waren dus uitgesloten.
Ik maakte zo een privé lijst aan op Google Maps van alle potentiële locaties, en van de mogelijke parkeerplekken.

Schilderspalet

Toen we eenmaal op IJsland waren, kon ik zo iedere dag kijken of we in de buurt zouden komen van één van mijn bewaarde locaties. Zoja, dan was het een kwestie van plannen -en Carin lief aankijken- om er ook voor een uurtje of zo heen te gaan.

Braided river (vlechtende rivier) naast het gras

En iedere keer werd ik weer blij verrast hoe het er van boven uit ziet. Waanzinnig wat een kleuren soms in die rivieren zitten!
Ik heb tijdens het dronen regelmatig de dronebeelden laten zien aan Carin, anders zou ik thuis vast te horen krijgen dat ik wat al te enthousiast was geweest met de kleuren in Lightroom of Photoshop 😉
En ook omdat het soms niet voor te stellen was wat je kon zien met de drone, terwijl je zelf bij een weiland of zo alleen maar een vrij saai landschap ziet.

Abstracte kleurige rivier

Zoals uit de voorgaande foto's wel te zien is, ben ik nogal fan van de foto's die recht naar onderen worden gemaakt. Op die manier ontstaat het meest abstracte beeld, en heb je eigenlijk geen idee meer of je naar een foto of schilderij of zo kijkt.

Bizarre kleuren in de gletsjer-rivier

Op bepaalde plaatsen ligt er op IJsland behoorlijk zwart zand bij de zee. Daar waar de gletsjer-rivier dan de zee bereikt, krijg je een mooi contrast tussen het zwarte zand en de bijzondere kleuren.

Bizarre oranje en gele kleuren in de gletsjer-rivier

Kleurige rivier in het zwarte zand

Eén van mijn favoriete foto's is de volgende foto. Dit keer dus eens niet volledig recht naar onderen gefotografeerd, maar iets scheef naar voren. Zo is goed te zien hoe de rivier uitmond in zee.
En als kers op de taart vloog er ook nog een groep witte vogels (zwanen?) precies door het beeld ☺️

Zwanen boven een bijzondere riviermonding

Dezelfde locatie, maar nu wel recht naar onderen geeft weer een heel ander beeld. Ik zie er zelf een vogel-kop in, met een enorme snavel.

Vogel

Walvis-staart

Oranje walvis-staart

Op een andere locatie was het vooral het contrast met het geel-groene gras en de blauw-grijze rivierbedding die mijn aandacht trok.

Braided river (vlechtende rivier) naast het gras

Onvoorstelbaar wat een vormen en patronen er zo kunnen ontstaan in een natuurlijk landschap.
En zo leuk om dan al rondvliegend op zoek te gaan naar de mooiste plekken en mooiste manier om het vast te leggen.

Net als bij 'gewone' fotografie heb je hierbij nogal veel mogelijkheden. Enerzijds omdat je de drone natuurlijk alle kanten op kan laten vliegen en om zijn as kan laten draaien. En hij kan ook nog eens omhoog en omlaag, wat weer een ander perspectief kan geven.
En daarnaast kan je ook nog eens de drone-camera omhoog en omlaag laten bewegen.

Braided river and land

Tenslotte
Gelukkig voor Carin heb ik maar 3 accu's bij mijn drone, dus na max. zo'n anderhalf uur was het uit met de pret voor die dag. Maar zelf zou ik het liefst uren rond willen vliegen, om al het moois te zien en vast te leggen 😁
Toch heb ik in die paar dagen al heel erg veel mooie foto's kunnen maken.
In dit blog heb ik de kleurige foto's laten zien, er volgt binnenkort nog een blog met de foto's waar vooral de structuren in de rivieren een rol spelen.

Ik sta te popelen om begin volgend jaar, dus in de winter, naar het noorden van IJsland te gaan. Ook dan gaat natuurlijk de drone weer mee!
En ik hoop ook nog een keer met een 4x4 door het binnenland van IJsland te kunnen gaan trekken, want ook daar heb ik al prachtige drone foto's van gezien...

Hertenbronst in het Weerterbos

Sat, 30 Nov 2024 12:14:57 Z

Alles is intussen weer rustig in het Weerterbos op het moment dat ik dit schrijf, eind november. Hoe anders was dit in september, toen de hormonen door het lijf van de mannetjesherten gierden en de adrenaline door de aderen van de natuurfotografen. In dit blog neem ik je mee naar ons weekend in Limburg, waar we genoten hebben van het prachtige burlen, en van herten in mooi licht en in de mist.

Carin aan de wandel

Carin en ik hebben de indrukwekkende hertenbronst al meerdere keren meegemaakt. Een paar keer met een speciale excursie op de Veluwe, waarbij je meegenomen werd naar een normaalgesproken niet publiek-toegankelijke hut, met uitzicht op de herten.
En ook een paar keer op de Hoge Veluwe, waarbij we ook eens aanschoven bij de enorme rij met fotografen bij de Wildbaan.
Allebei een goede manier om het mee te maken, maar wel wat massaal en het voelde wat minder 'natuurlijk' aan.

De vier berken

Daarom had ik bedacht dat ik wel eens naar het Weerterbos wilde. Ik had er prachtige foto's van langs zien komen op de sociale media, dus ik wist dat daar ook goede fotografie-mogelijkheden zouden zijn. En ik had nog niet gehoord dat het daar ook een enorme drukte zou zijn.
In een nieuwsbrief van Landschap VZW, een Belgische natuurorganisatie, zag ik op een dag een excursie langskomen die gericht was op de hertenbronst in het Weerterbos. En er was nog plaats eind september, dus de inschrijving was snel geregeld.

Het Weerterbos ligt en noordoosten van Nederweert (Limburg), dus voor ons vanuit Zeist is dat niet echt naast de deur. Vandaar dat we er maar een weekendje weg van hebben gemaakt, met hotelovernachtingen op vrijdag en zaterdag.

Paadje naar de uitkijktoren

Op vrijdag hebben we een heerlijke wandeling gemaakt bij het Leudal, een stukje zuidelijker (bij Roggel en Haelen). De weersverwachting was matig, met veel regen. Maar na het vertrek in de regen vanuit Zeist reden we na 10 minuten al in de zon. En de rest van de dag bleef het droog, precies tot 16u, toen we na de wandeling bij de auto terugkwamen ☺️

De volgende ochtend besloten we maar alvast naar het Weerterbos te gaan. De eerste excursie zou om 14u starten bij restaurant Huyskamer Daatjeshoeve, de tweede om 16:30u. Dus daarvóór konden we nog wel een wandelingetje maken vanaf het restaurant.

Tot onze grote verrassing hoorden we al snel de herten burlen. Bijzonder was dat, om het geluid te horen maar de herten nog niet te kunnen zien. De spanning liep dus al op: zouden we nu al herten gaan zien?

Doorkijkje naar de herten, vlakbij de toren

En ja, we kwamen op een gegeven moment bij een groot hek en een uitkijktoren. En op een pad achter het hek stonden een hert met zijn hindes.
Onze dag kon al niet meer stuk!

Vanuit de uitkijktoren zagen we nog een hert prachtig in het zonnige gras staan. Met een zo laag mogelijk standpunt, zodat het hert mooi afstak tegen het lichte gras, leverde dat een mooi beeld op. Zeker toen hij ook nog even liet horen dat hij er was:

Burlend hert

Na deze wandeling gingen we lekker lunchen bij het restaurant, en vervolgens buiten op het terras wachten op de start van de excursie. Om kwart voor twee was er echter nog helemaal niemand te zien, en even voor 2 uur ook niet. Dat was raar...
Bij het checken van de bevestigingsmail van excursie bleek echter al snel dat ik in de fout was gegaan: de excursie was al om 12u gestart, en niet om 14u. Wat ontzettend dom... 😳
Maar ja, we hadden al herten gezien, hadden lekker gelunched, zaten in het zonnetje, en gelukkig was om 16:30u nog de tweede excursie.
Dus hebben we nog maar een klein rondje gewandeld, dit keer meer langs het open veld, en een stukje door een ander deel van het bos.

Varens met tegenlicht

Om half vijf konden we dan toch echt mee met de excursie, samen met de gids en zo'n 20 andere natuurliefhebbers.
Het was leuk om zo (weer) wat meer te horen over de hertenbronst, hoe de geweien groeien en weer afvallen, etc.

Hert met imposant gewei

Ook interessant was om te horen dat de herten in het Weerterbos daarnaar toe zijn gebracht. In eerste instantie werden ze in een omheind gebied uitgezet, om ze te laten wennen. Met het idee om na een paar jaar de hekken te verwijderen.
Maar ja, boeren en inwoners uit de omgeving vreesden en vrezen voor schade aan gewassen en tuinen, en zij hebben tot nu toe nog altijd weten te voorkomen dat de hekken worden weggehaald.
In wezen leven de herten hier dus ook niet in de vrije natuur, ze kunnen niet gaan en staan we ze willen. Toch weer een beetje zoals de Hoge Veluwe dus, al worden de herten in het Weerterbos niet met appels gevoerd...

De uitkijktoren stond flink vol

Vanaf de uitkijktoren heb je een mooi zicht op een groot deel van het gebied. En één keer kwam een hert echt dichtbij even een kijkje nemen:

Portret van een hert met groot gewei

Het was die zaterdag best mooi weer, maar precies tijdens de excursie kwam er een flinke bui overzetten. De uitkijktoren bleek niet geheel waterdicht te zijn, maar bood wel mooi zicht op de dubbele regenboog die zo ontstond. Helaas werkten de paarden, die er ook rondlopen, niet helemaal mee, die bleven gewoon door-eten met de kop omlaag.

Dubbele regenboog

Maar gelukkig was ook een hert onder de indruk van de mooie regenboog:

Hert en regenboog

Bij hetzelfde paadje waar we die ochtend de eerste herten gezien hadden, stond nu weer een hert te burlen. Het viel niet mee om tussen alle andere fotografen een plekje te vinden om dit te kunnen fotograferen, maar het lukte net.

Oorverdovend, burlend in het oor van het paard

De excursie was eigenlijk alleen maar de wandeling van het restaurant naar de uitkijktoren. Ofwel exact dezelfde wandeling als Carin en ik 's morgens al gemaakt hadden 😯
Maar nu dus wel met als toegevoegde waarde de informatie die de gids vertelde.
Vanaf de toren mocht je vervolgens zelf, op het moment dat je het wel gezien had, teruglopen naar het restaurant, volgens dezelfde route als de heenweg.
Volgens mij waren we één van de laatsten 😊

Hert met zijn hindes in de lage mist

Toen we terugliepen ontstond er (al) wat mist, wat zorgde voor een paar sfeervolle foto's.

Hindes in een mistig veld

Omdat er ook voor de volgende ochtend mist was voorspeld, wilde ik die zondagochtend nog een keer terug gaan, bij zonsopkomst. Carin bleef liever in het warme hotelbed liggen ☺️
Ik had echter geen spijt van het vroege opstaan in het donker...

Hert en hindes tussen de struikjes

Ik had zaterdag gezien dat er auto's geparkeerd stonden bij de uitkijktoren. Dus ik googelen om te zien hoe ik daar zou kunnen komen. Maar behalve vage landweggetjes zag ik niet echt een goede weg. Dus ik heb toch maar wat verder weg geparkeerd en een stukje gelopen. Dit was eigenlijk ook prima, want zo kon ik een beetje wakker worden. En ik hoorde nu de herten al burlen, terwijl ik nog op een mistig bospad liep. Best wel een kippenvel-momentje!

Doorkijkje naar een hert

Het was dus inderdaad flink mistig, waardoor met de opkomende zon een prachtige sfeer ontstond. Zo kon ik weer heel andere foto's maken dan de dag ervoor.

Hert en hindes op een mistige ochtend

Maar ja, een beetje mist is leuk en mooi. Maar toen de zon verder opkwam, ontstond er steeds meer en dikkere mist. Waardoor op een gegeven moment geen hert meer te zien was.
Ik kon echter nog wel een paar mooie landschapsfoto's maken, lopend over het paadje langs het hek (zie ook de derde foto, hierboven, van het paadje).

Mistig landschap

Sfeer op een mistige ochtend

Bij de uitkijktoren, waar het (toch ook) een enorme drukte was met fotografen met statieven en enorme lenzen, kon ik me nog net op een plekje manoeuvreren om de laatste foto van de herten te kunnen maken.
Rechts is een onscherpe paal van het hek, links onder het hoofd (met muts) van een andere fotograaf 😅 Maar zo ontstond wel een mooi doorkijkje!

Doorkijkje naar de hindes

Op weg terug naar de auto kon ik het niet laten om nog een foto van het mooie bospad te maken:

Bospad in gouden licht

En gelukkig was ik zo nog (net) op tijd terug bij het hotel voor het ontbijt samen met Carin ☺️
Op weg terug naar huis hebben we nog twee mooie wandelingen gemaakt bij NP De Maasduinen, een gebied waar we nog niet zo vaak geweest waren. Ook een aanrader!

Tenslotte:

De excursie was leuk vanwege de informatie, maar om de herten te zien (en horen) kan je ook gewoon zelf naar de uitkijktoren wandelen.
Maar, we hadden nu wel een reden om er heen te gaan. En we hebben een heerlijk weekend gehad, met mooie wandelingen en meer burlende herten dan we van tevoren verwacht hadden.
Gelukkig hadden we ook veel betere weersomstandigheden dan voorspeld waren, en zijn we met een mooie serie foto's thuisgekomen.

Fotograferen in de fotohutten van Bence Máté in Hongarije, wat een ervaring

Sat, 14 Sep 2024 16:38:54 Z

Ik heb het terug moeten zoeken, maar al in juli 2019 kreeg ik van Jody Zweserijn de vraag of ik het leuk zou vinden om eens te mee te gaan fotograferen in de fotohutten van Bence Máté, in Hongarije. Maar ja, wie mij een beetje kent, weet dat vogelhut-fotografie niet echt mijn ding is. Een hele tijd stilzitten, wachten tot (eigenlijk zelfs 'of') er iets leuks langs komt, niet zo heel veel creatieve foto-mogelijkheden, en een achtergrond/omgeving die meestal in één oogopslag op de foto herkenbaar is als vogelhut-setting: ik zoek toch liever andere onderwerpen.

Maar, in juli 2021 keek ik er toch iets anders tegenaan. Met mijn frozen shoulder kon ik fotografisch niet zo heel veel. En vanwege Covid zaten andere vakanties/reizen er ook niet echt in. Dus zo ontstond het plan om in mei 2023 (tijdens mijn 3 maanden sabbatical) toch een week samen naar Hongarije te gaan 🙃

De week bij de fotohutten begint op zaterdag met een lunch, en duurt tot en met de zaterdagochtend een week later. Omdat Jody graag met de auto wilde gaan (wat ook makkelijker is met meenemen van alle fotospullen), zijn we al vrijdagochtend vroeg vertrokken. Rustig aan rijdend kwamen we zo eind van de middag bij de Duits-Oostenrijkse grens, waar we in een eenvoudig hotel overnachtten in Neuhaus am Inn, vlakbij Schärding. Dit is een mooi kleurig stadje, waar we lekker hebben zitten eten met een Duits biertje erbij 😋

Zaterdagochtend gingen we weer bijtijds op pad (na ons zelf meegenomen ontbijt in de kamer te hebben gegeten), zodat we inderdaad rond lunchtijd bij de boerderij van Bence in Hongarije aankwamen. Deze ligt vlakbij Pusztaszer, zo'n anderhalf uur rijden ten zuid-oosten van Boedapest.

Fotohutten Bence Mate Hongarije - indeling per dag en verzamelplek met koffieapparaat

Iedere gast van het internationale fotografen-gezelschap had een bepaalde kleur prikker toegewezen gekregen, en zo kon je zien op welke dag je in de ochtend of middag in welke hut zou komen te zitten. In principe zit je steeds met z'n tweeën in een hut, en de hele week ook met dezelfde persoon. Alleen in de luxe hutten "Theatre" en "Cinema" kan je met z'n 3-en gaan fotograferen.
In de hut "Theatre" begonnen Jody en ik ook die eerste middag, samen met een Thaise fotografe, (bij)genaamd "Vac".

De hut is zeer luxe, met lekker comfortabele bureaustoelen en prachtige, zelfgemaakte metalen statief-'zuilen'. Hier zaten al twee balhoofden op, dus je kon twee camera's monteren, en ze waren in vrijwel alle richting te bewegen. Met het water op ooghoogte kan je zo prachtig het spektakel van vogels gaan vastleggen.
En een spektakel was het zeker. De eerste tijd heb je eigenlijk geen idee wat en waar je allemaal moet fotograferen, en ben je constant aan het proberen om alle actie in de gaten te houden en op tijd af te drukken.

Fotohutten Bence Mate Hongarije - reigers en lepelaars vanuit The Theatre

Na een sessie van zo'n 4 á 5 uur fotograferen was het langzamerhand tijd voor het avondeten. Even opfrissen op de kamer (ik had lekker een kamer in het nieuwe gebouw, voor mijzelf, met gedeelde badkamer) en dan aanschuiven bij een lekkere maaltijd. Lekker buiten, aan lange picnic-tafels.

Gelukkig was het 's avonds nooit een hele zware maaltijd. Want daarna was het eigenlijk al meteen tijd voor bed.
We zouden de volgende ochtend al rond 5:00u weggebracht gaan worden naar de "Hoopoo black" hut. Lang leve de zonsopkomst, die op 21 mei al best heel vroeg is 😧
Ontbijten kan je zelf doen in de keuken/woonkamer in de voormalige boerderij, waarbij je gewoon kan pakken en eten en drinken waar je zin in hebt. Maar dat moest dus wel vóór 5:00u...

Fotohutten Bence Mate Hongarije - hop, wielewaal, slak en ree

Met een auto of busje wordt je dan door één van de gidsen naar de fotohut gebracht. Vaak met nog één of twee andere stellen, die naar een andere hut worden gebracht.
Bij de hut wordt wat toelichting gegeven, gechecked of alles in orde is, en het luik van de hut wordt geopend. Vervolgens is het een kwestie van statieven neerzetten, rustig gaan zitten, en wachten wat er komen gaat...
Zo zat je in de ochtend meestal van ongeveer 05:30u tot zo'n 10:30u á 11:00u, waarna je weer opgehaald werd voor de lunch.

Fotohutten Bence Mate Hongarije - Boshutten en The Cinema

Ook de lunch (gezamenlijk, rond 12u) was altijd uitstekend verzorgd, met voor- en hoofdgerecht, en een dessert. Er stond altijd water en een lekkere zelfgemaakte limonade op tafel, maar je kon ook zelf (met aanstreeplijst) iets anders te drinken pakken.
Daarna was het fijn om even tijd voor jezelf te hebben tot ongeveer 14u. Tijd om backups van de foto's te maken, batterijen weer op te laden, eventueel de foto's op de laptop bekijken, of gewoon even op bed te gaan liggen of wat bij kletsen in de schaduwrijke tuin.

Vervolgens werd je weer naar een andere fotohut gebracht, waar je tot ongeveer 18u/18:30u kon gaan fotograferen.
Zoals in een speciale hut voor het fotograferen van de ijsvogel. Er was daar een wand waar de ijsvogel een nest kon maken, er stond een mooie tak waar ze op konden landen en zitten, en voor de winterperiode was er een bak met water waar ze vissen kunnen gaan vangen. En het was zelfs mogelijk om zelf een tweetal lampen aan te zetten voor extra licht.

Het bijzondere is ook dat je gedurende de week een kans hebt om er 's morgens te fotograferen met (opkomende) zon in de rug, en een keer eind van de middag, met tegenlicht.

Fotohutten Bence Mate Hongarije - ijsvogel

Bijzonder aan de fotohutten van Bence is ook dat het er zoveel zijn, op diverse locaties en bij verschillende soorten habitats.
Zo wist één van de gidsen dat er een steenuil broedde in een boomstam bij een bepaalde hut. En zo kon ik deze foto maken van de steenuil, met tor, die bijna land bij zijn nest. En als bijvangst kwam er ook nog een torenvalkje kijken.
Rondom de boerderij zat een kolonie met siesels, die ook té leuk zijn als foto-onderwerp. Een uit de keuken meegenomen cherry-tomaatje vonden ze best lekker 😋
Maar moeder siesel die een jong verplaatste naar een ander nest, tijdens onze lunch-pauze, was helemaal een leuke bonus.

Fotohutten Bence Mate Hongarije - steenuil, torenvalk en siesel

Een ander hoogtepunt (voor mij, en gelukkig ook voor Jody) waren de hutten bij een kolonie met bijeneters.
Samen met de ijsvogel is dit toch wel één van de meest fraai gekleurde vogels, en door de onderlinge interactie (lees: ruzies om een plekje op een takje, maar ook het verliefd overgeven van een gevangen bijtje) waren ze zeer fotogeniek.
Volgens de standaard planning kan je ook hier een keer in de ochtend en een keer in de middag gaan fotograferen. Maar omdat we het allebei nogal spectaculair vonden, en een ander koppel dat duidelijk niet vond, konden we nog een keer een extra ochtend hier naar toe :-)

Fotohutten Bence Mate Hongarije - bijeneters

Op de foto hieronder zie je de setting van de twee fotohutten bij de bijeneters. Er was een kuil waar ze in de wanden hun nesten konden maken. En dit alles was op een stuk grond waar ook een heleboel paarden rondliepen van de manege/paardenfokker van wie het land was.
Op de onderste foto kan je zien hoe we in fotohut "The Theatre" zaten, met al onze grote lenzen ;-)

Fotohutten Bence Mate Hongarije - bijeneters-fotohutten en Wouter in The Theatre

Een andere spectaculaire fotohut is "The cinema". Ook dit is een luxe hut, met fijne stoelen en water op ooghoogte.
Door het goudgele riet op de achtergrond kon je hier fantastisch de Kwak fotograferen, die er kwam vissen op kleinere of grotere vissen.

Fotohutten Bence Mate Hongarije - reiger, zwarte ooievaar en kwak

Naast diverse fotohutten die bij het water gebouwd zijn (overigens allemaal door Bence Máté zelf), waren er ook diverse hutten die in een bosachtige omgeving stonden.
Deze lijken nog het meest op de fotohutten die er ook in Nederland zijn, met een vijvertje vóór de hut, waar de vogels kunnen komen drinken of badderen.
Naast de vele 'standaard' bosvogels zoals vink, pimpelmees, koolmees en lijster waren er ook een paar (voor mij) bijzondere en spectaculaire soorten. Zoals de appelvink (rechtsboven), sperwer (linksonder) en de gaai (rechtsonder).
Bij de gaai konden we zelf met een ingenieus systeem met touwen een spiegel zo draaien dat we het zonlicht van achter de gaai konden laten weerspiegelen. En hoop gedoe, maar wel met een fraai resultaat door de nu van achteren belichte waterspetters 🙂

Fotohutten Bence Mate Hongarije - lijster, appelvink, sperwer en gaai

Een ander hoogtepunt in één van de boshutten: de havik!
Wat een enorme vogel is dat, en wat is die enorm voorzichtig. We zaten al tijden muisstil in de hut, toen we hem (haar?) ineens uit het niets zagen verschijnen.
We wisten dat we moesten wachten met foto's maken tot de havik zich op zijn gemak zou voelen. Maar vol in de adrenaline en met de adem in viel het niet mee om niet toch snel die sluiter in te drukken.
Pas na zo'n 5 minuten rondkijken vond de havik het veilig genoeg om het water in te stappen, te gaan drinken en te gaan badderen.
Toen durfden wij ook eindelijk weer normaal te ademen, en konden we eindelijk beginnen met het fotograferen. Als hij je dan zo strak aankijkt (door het spiegelglas van de fotohut, hij zou ons niet moeten kunnen zien), dan heb je het kippenvel wel op de armen!

Fotohutten Bence Mate Hongarije - havik

Fotohutten Bence Mate Hongarije - havik met strakke blik

Gedurende de week werd het gebrek aan slaap wel merkbaar. Iedere avond rond 21:00u á 22:00u naar bed, en dan weer tussen 4:00u en 5:00u opstaan is toch heel wat anders dan mijn kantoorbaan van 08:30 - 17:30 🤭 De behoefte aan een middag-dutje na de lunch werd dan ook steeds groter naarmate de week vorderde.
Maar op een enkele korte irritatie na (bijv. over een ander stel dat maar bleef zeuren over de slechte achtergrond bij de bijeneters, of het naar mijn mening iets te veel kletsen door Jody terwijl we op een sperwer zaten te hopen en wachten 😉) is het toch wonderbaarlijk hoe goed ik de week ben doorgekomen. Na een dip op donderdag ging het vrijdag en zaterdag alweer een stuk beter.

Al was het soms wel moeilijk om wakker te blijven als je in zo'n (warme) hut zit te wachten op iets leuks wat tevoorschijn komt. Maar dan hielp een kletspraatje met Jody ook altijd wel om niet weg te zakken.

Fotohutten Bence Mate Hongarije - portretjes van blauwe reiger, lepelaar en zwarte ooievaar

Die zaterdag zijn we, na nog een prachtige foto-sesie in fotohut "The Theatre", al vóór de lunch vertrokken, zodat we redelijk op tijd weer bij de Duits-Oostenrijkse grens bij ons hotel zouden aankomen.
Wel weer in Neuhaus am Inn, maar in een ander hotel dit keer.
En zondag dan weer de rest van de reis naar huis toe, waar mijn eigen bedje en een nacht uitslapen op mij wachtte...

Tenslotte:
Fotograferen vanuit een (vogel)fotohut zal nooit mijn grote passie worden. Maar ik vond het toch wel enorm leuk om dit zo eens meegemaakt te hebben.
De grote variatie aan verschillende hutten, met verschillende vogels en dieren, is toch echt een grote meerwaarde. En ook de hele goede en fijne verzorging gedurende de week door de medewerkers (gidsen, kok, schoonmaaksters) van Bence was zeer prettig.

Verder was het ook gezellig om met Jody op pad te zijn geweest. Met een totaal vreemde lijkt mij het best lastig om zo vaak en lang in een fotohut te zitten. Maar met Jody ging dat prima, ook op de lange heen- en terureis in de auto. En Jody kon mij nu ook regelmatig nog wat goede fototips geven (omdat zij al vaker in deze hutten was geweest).

Waarschijnlijk lukt het zelfs om meer creatieve foto's te maken als je hier vaker naar toe gaat, maar ik ben nu al wel zeer tevreden met alle (duizenden) foto's die ik gemaakt heb. Ook zal zijn de meeste foto's meer registrerend dan creatief, toch zijn ze door het mooie licht, de bijzondere (lage) standpunten, de actie van het vissen vangen of de onderwerpen voor mij zeer geslaagd!

Wil je nog meer van mijn Hongaarde fotohut foto's zien, neem dan zeker een kijkje in mijn portfolio.

En er is ook een leuke documentaire op Youtube over Bence Máté, waarin je kan zien hoe hij zelf al deze fotohutten heeft gemaakt en steeds verder heeft verbeterd. Aanrader!
Voor meer informatie over de fotohutten van Bence Máté kan je ook op zijn website terecht.

Een prachtige witte winterse wereld in de bossen bij Zeist

Fri, 26 Jan 2024 15:05:17 Z

En toen was het ineens een weekje winter in januari 2024. Hier en daar werd voorzichtig geschaatst, en op diverse plekken van Nederland viel wat sneeuw. De meeste sneeuw viel (weer) in het oosten en in Limburg.
Maar, op vrijdagochtend 19 januari werd ik verrast met een prachtige witte winterse wereld toen ik de gordijnen open deed. De weersverwachting had het wel over wat sneeuw gehad in de nacht, maar dat het zo wit zou zijn had ik niet verwacht.

Takken-warboel

Carin moest eigenlijk werken die vrijdagochtend, maar toen ze zag hoe mooi het buiten was, besloot ze al snel om haar vrije maandagmiddag te ruilen voor deze vrijdagochtend. Samen gingen we rond 9 uur op pad, met de dikke winterlaarzen aan en de fototoestellen in de tas.

Afgebroken

We wilden niet te ver rijden (ook omdat er allemaal weer-waarschuwingen afgegeven waren vanwege de winterse omstandigheden), dus we zijn ten noord-oosten van Zeist het bos in gegaan. Onderweg was het al genieten van de prachtige witte bomen, het zag er sprookjesachtig uit allemaal.

Bij deze boom trok de afgebroken tak met blaadjes direct mijn aandacht. Mooi hoe die omlijst werd door alle andere takken, en met het laagje poedersneeuw werden die takken nog mooier zichtbaar.

Takkenbos

Het dunne laagje sneeuw zorgde zo bij vele bomen voor dat mooie subtiele contrast.

Een kraag van besneeuwde dennentakken

Een extra bonus deze ochtend was de zon, die steeds meer tevoorschijn kwam. Gelukkig geen strakblauwe lucht waardoor de zon voor keiharde contrasten zou zorgen in het bos, maar een beetje bewolking waar de zon net doorheen kon schijnen.

Zonlicht door de fijne wit-berijpte takken

Bospad in de winter met sneeuw

Ook stonden er her en der wat mooie, bijzonder gevormde bomen. Zoals dit rijtje, waarbij de bomen mooi schuin over het pad waren gegroeid.

Besneeuwde bomen-tunnel

Fotograferen op dit soort mooie dagen is vooral dus letten op bijzondere bomen, mooie composities en af en toe geluk hebben met het licht dat precies op het juiste moment op de juiste plek valt.
Af en toe lukt het dan toch niet om er iets moois van te maken, omdat er teveel andere bomen of struikjes verstorend in de weg staan. Maar soms is het een kwestie van wat rond lopen om te kijken of het vanaf een andere positie wel lukt.

Bos met sneeuw

Doorkijkje

Halverwege onze wandeling kwamen we bij landgoed Heidestein. Een wat meer open terrein, met heide en ook een kleine zandverstuiving.
Vooral de berken- en krentenboompjes bleken prachtig wit berijpt te zijn, en staken mooi af tegen de donkere dennenbomen of bosrand.

Berijpte bomen

Witte winterwereld

Omdat de zon er steeds meer doorheen kwam, ontstonden er ook wat grotere contrasten tussen donker en licht.
Hierbij worden de schaduw-partijen vanzelf wat meer blauwig van kleur en de lichte delen wat meer gelig. Wat ook weer een fijn kleur-contrast oplevert.

Contrast

Wit van de rijp

Sprookjesachtige omstandigheden... :-)

Berijpte eik en krentenboompjes

Blijkbaar hard het ook redelijk hard gewaaid toen het sneeuwde die nacht, want de sneeuw was behoorlijk tegen één zijde van de bomen aangewaaid/-geplakt.
Vooral bij dennenbomen, met de ruwe basten, geeft dat een mooi effect.

Grafische besneeuwde dennenbomen

Naast alle prachtige bomen was ook het hekwerk dit keer wel de moeite waard. Het is goed te zien waar de wind vandaan kwam die nacht, en wat een mooie stekelige rijp.

Prikkelig

Nog meer contrast aan de bosrand. Het berkenboompje met alle rijp en de kleine den voor de donkere bomen van het bos:

Contrast met berijpte boompjes

Berijpte berken

We zijn nog even een klein stukje de zandverstuiving van Heidestein opgelopen. Prachtig ook met de wit-besneeuwde bultjes en hier en daar een vliegden.
In eerste instantie was het licht er niet heel erg mooi, vrij somber en met een laagje mist door de verdampende sneeuw. Maar op een gegeven moment kwam de zon weer door, en verscheen er ook wat blauwe licht.

En zo kon ik toch één van mijn favoriete foto's van deze ochtend maken :-)

Sfeer op het winterse Heidestein

Tenslotte:

Helaas zijn de winters in Nederland steeds milder aan het worden. Het komt dus steeds minder vaak voor dat er sneeuw ligt of de landschappen mooi berijpt worden.
Dit keer had ik mazzel dat de mooiste ochtend precies op mijn vrije vrijdag viel. Maar anders had ik hier wel een ochtendje voor vrij genomen, want je moet dit soort kansen dus pakken als het kan ;-)

Sfeer in een mistig herfst bos

Sat, 30 Dec 2023 17:20:26 Z

Het einde van 2023 is alweer in zicht: nog maar één dag te gaan.
Ofwel morgen, 31 december, nog snel wat overtollige kerst-kilo's eraf sporten, oliebollen bakken, een avond gezelligheid met vrienden en spelletjes, en dan met bubbels en wat vuurwerk het nieuwe jaar 2024 inluiden 🎇🍾

Beschermd onder de den

En laat ik het cliché maar weer van stal halen: wat is het jaar weer voorbij gevlogen!

Een fotografisch jaaroverzicht gaat dit blog echter niet worden, want ik heb nog steeds niet al mijn gemaakte foto's verwerkt 😳
Vandaar dat ik ervoor gekozen heb om terug te blikken op twee mooie herfstdagen. Dagen waarop het eens niet regende, maar -eindelijk- de mist zorgde voor sfeervolle foto-mogelijkheden in het bos.

Mistig bos-toneel

De eerste mooie ochtend was op een maandag, eind oktober, een dag dat ik eigenlijk moest werken. Maar gezien de verwachte mist heb ik die ochtend maar gewisseld met mijn parttime vrije vrijdagochtend. Gelukkig zijn mijn teamgenoten op mijn werk vol begrip als ik dat eens doe, zelfs ik het pas 's morgens op onze team-app doorgeef 😊

Eenzame danser

Geheel op gevoel loop ik door een bos waar ik nog niet eerder ben geweest. Het is rustig, er is niemand anders op deze maandagochtend, zelfs niemand die hier zijn hond uitlaat.
Voor mij zijn dit de ideale omstandigheden om genietend, maar vol aandacht rond te lopen, op zoek naar mooie composities.

Een dansende, kromme boom vangt mijn aandacht, en verleidt mij om verschillende standpunten uit te proberen.

De eenzame danser

Al met al genoot ik van die heerlijke rustige ochtend, ook al heb ik er niet zo heel veel foto's aan over gehouden die mijn kritische selectie overleeft hebben.

De volgende mooie dag waarop ik er op uit kon gaan was half november. Dit keer op mijn vrije vrijdag, dus dat was makkelijker te plannen.
Weer ben ik naar een bos in de buurt gegaan waar ik nog niet eerder geweest was. De herfstkleuren waren op hun hoogtepunt, een week later had een storm het meeste blad er al weer af geblazen.

Herfstkleur

Echt mistig was het niet, maar er hing wel een sfeervolle nevel in het bos. En de zon wist af en toe door de mist en bewolking heen te breken, zodat de sfeer alleen maar beter en mooier werd.

het pad naar het licht

Mijn oog werd automatisch getrokken naar de de geel-kleurende Lariksen, vooral als de zon daar net op scheen. Wat een fraai kleurenpalet ontstaat er dan.

Kleurige chaos

Lichtgevend geel

Opvallend geel

Nevel in het bos en een zon die steeds wat hoger komt te staan en door de mist weet te schijnen: het recept voor mooie zonneharpen door de bomen.

Zonnestralen

Zonneharpen

Even verderop vraagt een klein geel boompje om aandacht (en een foto). De zon schijnt er precies op vanaf de zijkant, de rode beukenblaadjes op het pad vormen de mooie lijn er naar toe.
Ik kan niet kiezen tussen de staande en de liggende compositie...

De herfstkleuren op zijn mooist

Gele en oranje herfsttinten

Wat ik ook nooit kan weerstaan: lanen met bomen die met hun gekleurde blad een soort herfst-kleurige tunnel vormen.
Je blik wordt automatisch door het pad meegenomen het beeld in. Zeker hier, waar door het hoogte-verschil in het landschap het pad nog meer diepte lijkt te geven.

Boslaan in herfstkleuren

Een tunnel van herfstbladeren

Onderweg twijfel ik even of ik wel zin heb om mijn macro-lens erbij te pakken voor een boom met een enorme verzameling paddenstoelen erop.
Maar ik kan het natuurlijk toch niet laten :-)

Paddenstelen trio

Weer een eindje verder kijk ik eens om, om te zien of de zon vóór mij ook zorgt voor mooie kleuren en sfeer áchter mij. En ja, wat een mooi intiem sfeervol bos-landschap ontstaat er zo.

Misitige sfeer in het bos

De andere kant op, richting zon, ziet het er weer heel anders uit.
Door de zon en nevel ontstaat een zeer diffuus licht. De kleur wordt meer monochroom, maar meer sfeer in het bos kan je toch niet krijgen...

Met de zoomlens op 200mm, kan ik het landschap wat 'in elkaar drukken' en de sfeer nog meer benadrukken.

Bospad met mist

Boom in de mist

Sfeerplaat van mist in het bos

Zonnestralen op de natte bomen

Tenslotte:

Ik heb weer genoten op deze twee prachtige ochtenden in het bos. In alle rust, met alle tijd, in mijn ééntje het tempo bepalend waarop ik door het bos liep en foto's maakte.
Hopelijk kan ik volgend jaar in de herfst weer van dit soort prachtige momenten meemaken.

Maar eerst ga ik nog even nagenieten van alle andere mooie momenten die ik dit jaar heb mogen meemaken. Tijdens mijn sabbatical van april tot juli heb ik een aantal mooie reizen kunnen maken, in Nederland, Spanje, Hongarije en Engeland. En ook nog een prachtige vakantie naar IJsland en Groenland.

Mijn goede voornemen voor 2024 is dan ook: eindelijk eens de foto's van al deze prachtige reizen verwerken: in nieuwe blog-posts, in mijn portfolio op mijn website en op onze reisverslagen-website.

Ik wens jullie allemaal een gezond en liefdevol 2024, vol met prachtige foto-momenten!

Gouden licht door de dansende bomen in het Speuldersbos

Sun, 12 Mar 2023 15:36:08 Z

Het was begin december, de herfst was intussen alweer voorbij. De bomen hadden al hun bladeren al laten vallen, en toonden nu hun kale skeletten.
En hoewel de mistige najaarsdagen ook al over hun hoogtepunt waren, gaf de weersverwachting voor deze vrijdagochtend wel dichte mist aan.

Pad door het bos met gouden licht

Donderdagavond had ik de voorbereidingen voor een ochtend fotograferen dus al getroffen: de fototas en statief stonden klaar, de batterijen waren allemaal opgeladen, de geheugenkaartjes geleegd, en de wandelschoenen stonden al bij de deur. En het plan was om naar de bossen en uiterwaarden bij Amerongen te gaan.

Maar zoals wel vaker liep het toch weer anders dan voorbereid.
Toen de wekker (voor mijn gevoel weer eens veel te vroeg) ging, was het eerste wat ik deed: op de buienradar website de actuele mist situatie bekijken.
En tot mijn verrassing was hier in het midden geen mist te bekennen, en bij Amerongen ook al niet.
Een blik door de gordijnen bevestigde wat ik in de app gezien had: geen mist te bekennen.

Bomen als grillige silhouetten

Op dat moment komt dan altijd de grote twijfel bij mij boven: zal ik wel op pad gaan, heeft het wel zin, of blijf ik toch maar lekker in mijn warme bed liggen?
Maar ja, wakker was ik nu toch al, en alles was voorbereid. En intussen weet ik eigenlijk ook wel dat er altijd wel wat moois te beleven en zien is, en ik vaak op dit soort onverwachte uitjes (juist) toch wel met mooie foto's thuis kom.

Gouden zonnestralen in het bos

Volgens de mistradar leek er meer naar het noorden, bij Nijkerk, wél flink dichte mist. Aangezien het Speuldersbos daar toch ook vrij dichtbij ligt, besloot ik daar maar heen te gaan.
Om het Speuldersbos eens van een andere kant te benaderen, met daardoor hopelijk een frisse blik, programmeerde ik de parkeerplaats langs de N797 (de Garderenseweg), ten zuid-oosten van Putten, als eindbestemming in de auto-navigatie.

Een goede keuze, zo leek het. Op de A28 naar het noorden werd het steeds mistiger, tot er echt wel sprake was van hele dichte mist.
Maar toen sloeg ik af naar Putten, en binnen een paar honderd meter was er geen mist meer te bekennen.

Het viertal

Teleurgesteld reed ik door, me er bij neerleggend dat dit toch niet de mooie ochtend met mist-fotografie in het bos zou gaan worden.

Gouden sfeer in het bos

Eenmaal in het bos bleek er echter toch wel wat nevel tussen de bomen te hangen.
En hier en daar hingen er nog wat gekleurde blaadjes aan de bomen, dus ik vermaakte me alsnog met het fotograferen daarvan.
Zoekend naar mooie composities, waarbij de kromme bomen het mooist tot hun recht zouden komen.

De laatste blaadjes vangen het licht

Maar rond half elf gebeurde het ineens: de zon begon te schijnen, waardoor het vocht in het bos begon te verdampen en het nog iets neveliger werd.
En als gevolg van de zon die door de nevel scheen, kwam er ineens een prachtige gouden licht door de bomen heen.

Beukenblaadjes-paraplu

Er ontstonden van die fraaie lichtbanen door de bomen, en de contrasten tussen licht en donker zorgden voor een prachtig decor-achtig bos.

Herfstige beukenblaadjes aan de boom

Omdat het in dit soort omstandigheden het mooist is om met tegenlicht te fotograferen, begon ik steeds richting het licht verder te lopen.
Bij iedere kruising van paden was de keuze eenvoudig: waar staat de zon, waar heb ik tegenlicht, dan moet ik die kant op.

Zonnestralen doorklieven de kale bomen

Ik maakte me wel een beetje zorgen waar ik op die manier ergens uit zou komen, maar ach, dat waren zorgen voor later :-)
En ik gebruik altijd de app "GeoTracker", zodat ik precies kan zien waar ik ben, hoe ik precies gelopen heb en waar de auto terug te vinden is. Erg handig!

Voordat de laatste blaadjes eraf zijn gevallen

Tot mijn grote verbazing kwam ik al die tijd geen enkele andere fotograaf tegen. Het kan dus wel: als enige fotograaf in het Speuldersbos rondlopen.
Of kwam het toch omdat ik nu op een niet zo populair beginpunt ben gestart?

Het pad tussen de dansende beuken

Helemaal mooi is het natuurlijk om zo'n paadje te vinden die kronkelig door het bos loopt.
Het leidt je blik op een natuurlijke manier door de foto heen, langs de dansende bomen, naar het licht in de achtergrond.

Het pad naar het licht

Zoals de meeste andere keren heb ik vooral met mijn 70-200mm lens gefotografeerd. Dat is toch echt de ideale lens voor dit soort fotografie.
De 70mm werkt vaak nog prima om genoeg in beeld te kunnen krijgen, en inzoomend naar de 200mm kan je mooi de bomen in beeld "samen drukken' en details eruit pikken in het vaak drukke, volle bos.

Geveld, tussen zijn soortgenoten

Bijna dezelfde foto, maar nu met een iets ander standpunt (iets verder doorgelopen), zonder de dikke stam linksonder.
Ik kon niet kiezen, ik vind ze allebei hun charme hebben...

De belofte van licht aan de horizon

Tenslotte:
Ik ben nu al een redelijk aantal keer in het Speuldersbos geweest. Maar dit soort mooie omstandigheden heb ik nog niet eerder meegemaakt.
En ook nu weer leek het aan het begin van de ochtend een tegenvaller te gaan worden, zonder de verwachte/gehoopte mist. Maar ook nu weer ben ik blij dat ik toch op pad ben gegaan.

Vlakbij de auto kwam ik nog twee wandelaarsters tegen. Ze vroegen of ik nog iets bijzonders op de foto had gezet. Teleurgesteld waren ze, dat ik geen wild zwijn, ree of hert had gefotografeerd.
Alsof alleen het wild op de Veluwe de moeite waard zou zijn om te fotograferen - ik denk dat deze serie wel anders bewijst... :-)

NB: De andere foto's, die ik meer in het begin van de ochtend gemaakt heb, komen overigens nog eens in een volgend blog in beeld!

Oliedruppels op water - leuk fotoproject voor een regenachtige dag

Sun, 01 Jan 2023 15:35:21 Z

Mijn eerste blog in 2023: laat ik dus beginnen met jullie allemaal een gezond, gelukkig en fotogeniek 2023 toe te wensen!
Ik maak er hierbij alvast een kleurige start van :-)

Heel er origineel is het niet (voor de meeste fotografen), maar het is wel erg leuk om eens te doen op een regenachtige ochtend of middag: oliedruppels op water fotograferen in een glazen schaal.
In dit blogje beschrijf ik en laat ik zien hoe ik het gedaan heb, en kan je de zeer kleurige en abstracte resultaten bewonderen. Resultaten van twee regenachtige middagen in de kerstvakantie.

Regenboog oliedruppels

Ik had op Internet eerst gezocht naar beschrijvingen hoe je dit het beste aan kan pakken.
En eigenlijk is het best simpel: zoek een glazen bak (bijv. ovenschaal), vul deze met een laagje water, laat er wat olijf- of zonnebloemolie in vallen, plaatst de bak op een verhoging zodat je er een (kleurige) achtergrond onder kan leggen, en ga lekker fotograferen met je toestel op statief en liefst een macro-lens.

Scene uit de ruimtevaart

Zo gezegd, zo gedaan: Carin wist een mooie glazen (bloemen ?) schaal tevoorschijn te halen. Voor de verhoging worden vaak boeken genoemd, maar ik wilde niet dat onze boeken per ongeluk vies zouden worden door de water en olie als er iets mis zou gaan. Dus ik vond dat twee opberg-dozen, twee Cruesli-pakken en twee hagelslag-pakken het ook prima zouden kunnen doen :-)

Pastel bubbels

De eerste middag heb ik een kleurige voorkant van een tekenblok van Carin als achtergrond gebruikt. De tweede middag heb ik mijn tablet gebruikt met kleurige achtergronden.
Hier zie je mijn opstelling in onze keuken:

Making of - de opstelling in de keuken

Het gebruik van een tablet als achtergrond heeft twee voordelen:

de tablet zorgt zelf voor veel licht, zodat je met een lagere ISO en/of snellere sluitertijden kan werken.
je kan heel veel afbeeldingen (van Internet, of eigen foto's) gebruiken als achtergrond, zodat je veel kan variëren en zien wat wel of niet werkt.

Bubblelicious

Pink and purple

Zo had ik al een hele verzameling bookmarks aangemaakt in mijn browser van mooie, kleurige achtergronden.
Tijdens het fotograferen kon ik zo snel een andere achtergrond selecteren.
Waardoor ik steeds weer nieuwe kleur-combinaties voorbij zag komen.

Manen bij de planeet Oiliolus Aguatis

Waar ik ook achter kwam bij de na-bewerking is dat het wel verstandig is om de schaal eerst echt helemaal goed schoon te maken. Want vooral bij de foto's van de eerste middag heb ik aardig wat stofjes en haartjes moeten wegpoetsen :-(

Superzoete kleurtjes

Verder begin ik met vrij weinig olijf-oliedruppels, die ook nog redelijk groot op het water bleven drijven. Met een thee-lepeltje kon ik ze wel wat kleiner maken, maar er moesten toch nog wel wat wat oliedruppels bij om het beeld meer gevuld te krijgen.

Als koolzuur in een glas

Qua camera-instellingen begon ik op ISO 400 (want het was een vrij donkere, regenachtige dag), f/5.6 en bijpassende sluitertijd.
Hierdoor werden echter ook wat onregelmatigheden in de bodem van de glazen schaal wel enigszins zichtbaar, dus ik ben toch maar naar f/2.8 - f/4.0 gegaan.

Eenvoudig ballenspel

In de nabewerking zag ik dat daardoor de scherpte niet helemaal 100% was over het gehele beeld. Blijkbaar had ik mijn camera/lens net niet helemaal evenwijdig aan het wateroppervlak geplaatst.
Deels heb ik dit opgelost door wat foto's bij te snijden, deels heb ik dat maar geaccepteerd, zeker omdat de onscherpte meestal aan de randen van de foto lag.
Gelukkig zie je de onscherpte vooral bij een 100% weergave van de foto op het scherm, hier in mijn blog zal je het niet of nauwelijks zien.

Druppels voor Oekraïne

Druppels met extra ringen

Scherpstellen deed ik uiteraard met de hand, gebruik makend van de mogelijkheid om het beeld tot 10x te vergroten op het kantelbare schermpje van mijn camera.
Als je nog een SLR gebruikt, gebruik dan de live-view hiervoor.

Een zee vol druppels

Omdat de oliedruppels niet altijd mooi in beeld lagen, moest ik de druppels zo af en toe met de theelepel wat verplaatsen en/of van grootte veranderen.
Het nadeel daarvan was dan wel weer dat het heel lang duurde voordat de druppels weer enigszins stil in het water lagen. Een zo kort mogelijk sluitertijd is dan ook zeker aan te raden.

Oliedruppels op water met veel kleur

Ook heb ik regelmatig de tablet iets verplaatst, om zo de kleuren op de plek te krijgen waar ik ze wilde hebben. Het is verrassend hoeveel het uit kan maken of je de kleuren 1 of 2 cm verplaatst of niet.

Omgeven door druppels en druppeltjes

Druppels in warme kleuren

In het kort dus samengevat:

Zoek vooraf mooie achtergronden uit, op papier of op je tablet
Gebruik een schone glazen schaal, zonder verstorende elementen op de schaal-bodem.
Vul de schaal met een laagje water en druppel daarop olijfolie in kleine druppels
Zet de schaal op zo'n 20 á 30cm hoogte ergens op, en plaats daaronder een gekleurde achtergrond, liefst een tablet
Zet je camera op statief erboven, de lens-voorkant zo evenwijdig mogelijk aan het wateroppervlak
Gebruik een zo laag mogelijke ISO-waarde, een diafragma ergens tussen f/2.8 en f/5.6, en (toch) een zo snel mogelijke sluitertijd
Maak de foto's met een afstandsbediening (of de zelftimer van 2 of 10 seconde)
Gebruik evt. een theelepel om de oliedruppels te verkleinen en/of te verplaatsen
Verwonder je over de prachtige abstracte beelden die je op je camera ziet verschijnen :-)

Oliedruppels op water, in blauw en groen

Tenslotte:
Ik vond het erg leuk om te doen, en het bleek ook best verslavend :-)
Steeds weer nieuwe achtergronden proberen, met andere kleurtjes en overgangen, en steeds weer andere combinaties van oliedruppels in beeld.
En dus is het idee en concept wellicht niet origineel, de gemaakte foto's zijn dat echter wel altijd!

Berken en varens op een heerlijke mistige herfstochtend

Sun, 11 Dec 2022 18:03:28 Z

De herfst, een beetje mist én een mooi bos vormen een prachtige combinatie om je als natuurfotograaf op uit te leven. Ik sta dus al een tijdje op scherp, om bij de goede weersomstandigheden meteen op pad te gaan.
Bij een vorig foto-uitje had ik een mooi pad in het bos bij Amerongen gevonden. Een ondergroei van varens wordt er gecomplementeerd door diverse frisse berkenboompjes.
Toen er dus weer mist verwacht werd, wist ik waar ik heen wilde gaan.

Contrast van berken en varens

Die ochtend, zondag 9 oktober, bleek de mist enigszins tegen te vallen. Er was wat nevel in het bos, wat iets meer vorm kreeg toen de zon eenmaal goed tevoorschijn kwam.
Dit leverde dan wel wat zonneharpen op, en een fijn contrast tussen licht en donker.

Zonlicht op de varens

Sfeervol zonnetje bij de berken en varens

Een week later werd er al weer mist voorspeld. Dus ben ik nogmaals naar dezelfde locatie gegaan. Ik wist nu precies waar ik moest zijn, en de mist was dit keer een stukje dikker.
Aan het frisse groen is te zien dat de herfst dit jaar pas laat zorgde voor verkleuring van de bladeren.

Intiem laantje met varens en berken

Berkenlaantje in de herfst

De slungelige wit-zwarte berkjes vormen een mooi contrast met de bruin-rode varens, die al wel door hadden dat het nu toch echt herfst-tijd was geworden.

Berken tussen de rode varens

Tussen alle berkjes stond één dansende den aandacht te trekken, disco in het bos ;-)

Dansende boom

Maar vooral het doorkijkje via het bospaadje naar de verte vond ik prachtig, met dat zachte licht, de warme kleuren en dan het contrast met de wit-zwarte berkjes:

Sfeer in het bos

Iets verder doorlopend kwam ik nog een mooie doorkijkje tegen:

Mistig laantje in de herfst

Heerlijk zoals het zachte licht en de mist zo zorgen voor een rustige, verstilde sfeer.

Herfstkleuren op een mistige ochtend

Tenslotte:
De herfst is dit jaar pas laat op gang gekomen. Door de zachte weersomstandigheden met hoge temperaturen zijn de bladeren half oktober nog maar voor een klein deel verkleurd. En door het ontbreken van de traditionele herfststormen hangen de bladeren nog voor het grootste deel aan de bomen.
Vanwege onze vakantie van begin tot half november heb ik helaas een groot deel van de echte herfstkleuren gemist, maar ik ben toch erg tevreden met deze serie foto's :-)

Winterse taferelen op 1 april 2022

Sun, 03 Apr 2022 15:03:49 Z

De winter van 2022 stelde helaas niet zo veel voor qua kou of sneeuw. Een paar nachten met wat lichte vorst, dan hebben we alles er wel over gezegd.
Maar, de natuur had toch nog wat in petto voor ons :-)

Sneeuw op 1 april 2022

Maart was droog, erg zonnig en best warm, met op het einde van de maand zelfs temperaturen van bijna 20 graden. Lekker met t-shirt en korte broek in de tuin zitten, met een goed boek en een biertje bij de hand.
Echter, op 31 maart was het weer omgeslagen, en met een koude noord-oosten wind werd er ook sneeuw onze kant opgeblazen. In de nacht naar 1 april was dit over een deel van Nederland getrokken, gelukkig ook over Zeist.

Sneeuw op 1 april 2022

Mazzel was dat 1 april op een vrijdag viel, en hadden Carin en ik allebei vrij deze dag. Dus na het ontbijt hebben we snel onze winter-outfit aangetrokken, de camera's gepakt en een rondje door onze wijk gelopen.

Sneeuw op 1 april 2022

Vlakbij is een heel klein, onooglijk parkje, waar normaal eigenlijk alleen mensen hun hond uitlaten. Het is te klein voor een echt rondje lopen, redelijk open en rommelig.
Maar nu met de sneeuw zag het er ineens heel anders uit!
Bijzonder was ook dat diverse bomen al nieuwe frisgroene blaadjes hadden gekregen, waardoor het contrast met de sneeuw nog groter werd.

Sneeuw op 1 april 2022

We kwamen precies aanlopen van de kant waar de wind de sneeuw tegen de bomen had aangeblazen in de nacht. Alle bomen en struikjes waren zo helemaal onder een laag sneeuw bedekt, het leek wel echt winter!
En door het contrast tussen de donkere boomstammen en witte sneeuw ontstond een mooi grafisch beeld.

Sneeuw op 1 april 2022

Ook het kleine "honden-uitlaters-paadje" tussen de bomen, waar de sneeuw al weggelopen was, gaf nu ineens mooi diepte aan de foto en het bosje.

Sneeuw op 1 april 2022

Ook viel zo pas op dat er een paar mooie, karakteristieke bomen staan.

Sneeuw op 1 april 2022

Iets verderop in de wijk staan een aantal bomen die altijd prachtig staan te bloeien in het voorjaar. Nu lag ook daar een aardig laagje sneeuw op te bloemen en takken.

Sneeuw op 1 april 2022

In een volgend parkje bleken de bomen ook ineens een mooi grafisch zwart-wit beeld op te leveren:

Sneeuw op 1 april 2022

Tenslotte:
Ik heb volgens mij nog nooit zo snel mijn foto's geselecteerd, bewerkt en een blogje erover geschreven als nu.
Maar ja, als het volgende week weer echt voorjaar gaat worden, dan hoeft het ook niet meer.

Het was toch wel bijzonder om mee te maken, een paar uur winter op 1 april. Een bijzondere grap, van moeder natuur :-)

Gran Canaria - ook voor fotografie zeker de moeite waard (deel 2)

Sat, 01 Jan 2022 16:56:20 Z

Het is alweer de eerste dag van het nieuwe jaar, 2022. Het jaar 2021 is voorbij gevlogen, ondanks (of dankzij?) de vele Corona-perikelen en dingen die -tijdelijk- niet meer mogelijk waren.
Voor komend jaar heb ik goede hoop dat we weer wat vaker en verder op reis kunnen gaan, en ik heb al een aantal kleine foto-projecten die ik in Nederland wil gaan doen.

Maar eerst nog een tweede korte terugblik op onze vakantie in 2021, naar Gran Canaria. In mijn vorige blog heb ik al laten zien dat er prachtige zandduinen te vinden en fotograferen zijn. Maar omdat het een eiland is, is er dus ook veel kust en zee te vinden :-)

Zonsondergang aan de kust

Splash

Omdat ik graag de zonsondergang bij de zee wilde fotograferen, had ik via Google Maps gezocht naar plekken aan de westkust waar dit mogelijk zou moeten zijn. Dat viel niet mee... Omdat we in het zuiden van het eiland zaten, was de noord-west kust veel te ver rijden (zeker in het donker terug, via allemaal smalle berg-weggetjes). En de zuid-west kust is eigenlijk niet of nauwelijks toegankelijk met een auto.

Serene schoonheid van de zee bij zonsondergang

Dichterbij waren wel een aantal strandjes, en één leek goed toegankelijk te zijn. Jammer genoeg bleek er wel een grote cementfabriek te staan, precies richting het westen waar de zon onderging. Dus ik moest toch iets meer richting het zuiden fotograferen, maar gelukkig kleurde ook daar de lucht wel aardig.

Zonsondergang aan de kust

Mooi gevormde, afgesleten rotsen vormde een perfecte voorgrond. samen met de afgeronde grote kiezels waar het 'strand' uit bestond.
Met lange sluitertijd, op statief en met de nodige filters, was het alleen wel enorm oppassen voor de soms verraderlijk grote golven die er ineens aan kwamen. Ik heb mijn filters en camera een paar keer snel moeten droog vegen...

Herken je hier ook een dier in?

Terug naar de zandduinen

In totaal zijn we een keer of vier naar de zandduinen van Las Maspalomas geweest om er te fotograferen (en ploeteren door het zand 😐).
Het mooiste licht was natuurlijk aan het einde van de dag, als de duinen door de laag staande zon prachtig goud-geel kleurden, en een extra lijnenspel van schaduwen ontstond.

Prachtige grote zandduinen

Ook de structuren in het zand worden dan beter zichtbaar door het lage strijklicht op de zandribbels.
Hier is mooi te zien wat er gebeurt als bijv. een schelp de wind en het voortgeblazen zand verstoort: het regelmatige patroon wordt ook ineens verstoord:

Verstoring van het golfpatroon

De luwe kant van een zandduin is altijd mooi 'glad' en egaal. En aan de kant waar de wind vandaan komt (op Gran Canaria eigenlijk altijd uit het noord-oosten) ontstaan de mooie structuren.

Spel van schaduw en licht op het zand

En hier en daar was er zelfs wat begroeiing van kleine struikjes te zien (op de foto rechtsboven), blijkbaar plekken waar het water niet goed in de bodem weg kan zakken en de eerste plant-pioniers hun wortels in het zand kunnen verankeren.

Spel van schaduw en licht op het zand

Er groeit toch nog iets in de duinen

Als de zon dan echt bijna ondergaat en een rode gloed op de wolken tovert, dan kleurt ook het zand héél even een beetje zalmroze.

Avondrood op de duinen

El Bufadero de la Garita

Tijdens mijn voorbereidingen op onze vakantie (lees: zoektocht naar mooie fotospots) had ik wat foto's gezien van El Bufadero de la Garita. Dit is een "blow hole" in de rotsachtige kust, waar het water bij de juiste getijden-stand over de rand een groot "gat" in stroomt. En waar water uit een gat spuit als dat er van onderen in wordt geperst.

Blow-hole net voor zonsopkomst

Omdat dit aan de noord-oost kust ligt, is de beste tijd om hier te fotograferen uiteraard de vroege ochtend bij zonsopkomst. Maar ik had ook gelezen dat de getijde-stand belangrijk was. De laatste maandag van onze vakantie leek daaarom de beste dag te worden.
Voordeel was dat we daarvóór ook al een keer konden gaan kijken overdag, zodat ik precies wist waar ik zijn moest. Op een onbekende locatie in het donker is dat erg prettig!

Zonsopkomst bij de bijzondere blow-hole

Het was niet de meest spectaculaire zonsopkomst, maar gelukkig waren er wel wat wolken die kleur kregen van de opkomende zon.
Samen met nog een fotograaf uit Noorwegen en wat lokale vissers hadden we dit mooie plekje voor ons alleen die ochtend.

Het gouden licht van de opkomende zon

Tenslotte

Al met al hebben we een heerlijke twee weken vakantie gehad, met een leuke afwisseling van luieren bij het zwembad, toeristische uitstapjes maken en wat leuke foto-projectjes.
Mijn foto's van de melkweg, gemaakt 's avonds in de duinen, zijn helaas niet echt goed gelukt. Toch teveel licht-vervuiling van alle hotels in de buurt. En mijn foto's van de dolfijnen en vliegende vissen tijdens de dolfijnen-excursie hebben mijn selectie voor dit blog ook niet gehaald.

Maar alleen al de prachtige zandduinen zijn een goede reden om er als fotograaf eens heen te gaan!

Gran Canaria - ook voor fotografie zeker de moeite waard (deel 1)

Sun, 19 Dec 2021 15:30:04 Z

Carin en ik gaan graag enkele keren per jaar op vakantie, liefst één keer daarvan naar een bijzondere bestemming (over het algemeen buiten Europa). Echter, ook dit jaar gooide Corona weer roet in het eten...
In het voorjaar zijn we een week naar een huisje in Brunssum gegaan (zie mijn twee blogs daarover - "De Brunsummerheide in pasteltinten" en "Het laagjeslandschap van de Brunsummerheide", dat was toch zeker ook erg leuk en fotogeniek). Voor de zomer of najaar wisten we niet goed wat mogelijk zou zijn, maar een verre reis wilden we in ieder geval toch maar niet doen dit jaar.

Carin op de enorme zandvlakte

Ons oog viel daarom op het Canarisch eiland La Palma. Dat zou een mooi wandeleiland moeten zijn, met vast ook wel een paar fotogenieke plaatsen. En steeds Corona-code groen of geel, dus daar zouden we toch heen moeten kunnen gaan. Dus we hadden een mooie huisje geboekt voor 2 weken in augustus, in een groene, rustige omgeving.
Maar helaas, het was ons niet gegund: tot 2 keer werd het toch vanwege Corona geannuleerd. We besloten toen maar om de reis te verzetten naar het najaar.
Bijna klaar om te gaan, ging het echter wéér niet door: de vulkaanuitbarsting ruim een week vóór ons vertrek zorgde er weer voor dat het moest worden geannuleerd.

We wilden nu echt wel eens op vakantie, en gelukkig konden we zonder problemen of extra kosten omboeken. Dus half oktober gingen we dan toch op weg, naar het toeristische Playa des Ingles op Gran Canaria.

Fraaie windveren boven het zand

Heel veel tijd had ik niet gehad om me voor te bereiden op plekken waar ik wilde gaan fotograferen, maar de zandduinen van Maspalomas stonden wel hoog op mijn lijstje.
Ik had niet verwacht dat deze duinen zo hoog zouden zijn: hier en daar wel 15 tot 20 meter! En ik had ook niet verwacht dat er zulke mooie patronen en structuren in het zand te vinden en fotograferen zouden zijn.

Volhouder

Waar de andere toeristen de flink harde wind de eerste paar dagen van onze vakantie ongetwijfeld vervloekten, waren Carin en ik in onze nopjes :-)
Want hierdoor stoof het zand over de duinen, en werden voetstappen binnen 10 minuten vrijwel weggevaagd.

Enorme zandduinen, met mooie structuur en patronen

We moesten wel zorgen dat we niet aan de verkeerde kant, onderaan een duin gingen staan, want dan werden we compleet gezandstraald. Maar de vele prachtige structuren en randen in het zand zorgden ervoor de we uren zoet waren.

Lijnenspel van zand

De derde dag gingen we met onze huurauto vanuit het zuiden het binnenland in, op naar het midden van het eiland. Al snel reden we hoog in de grillige en vrij kale bergen, maar met het harde licht van de al wat hoger staande zon leverde dat vooral veel "prullenbak-foto's" op.
Tot we op één van de hoogste punten op het eiland kwamen, bij "Pico de las Nieves", waar ineens wolken tegen de bergrug op omhoog geblazen werden.

Wolken drijven tussen de rotsachtige bergen en dennenbomen

Dom genoeg had ik geen statief meegenomen (we wilden een flinke wandeling gaan doen), en ook geen filter-setjes.
Dus ik moest het doen met een muurtje als ondersteuning of fotograferen uit de hand.
Mijn idee om met een lange sluitertijd de wolken te fotograferen kon ik dus helaas niet uitvoeren.

Laaghangende, voorbijdrijvende wolken

Even verderop was er een helling met bijzondere begroeiing van lage struikjes en wat rotsen.
We konden net een paar foto's maken, voordat ook dit helemaal in de mist/wolken verdween.

Ronde en grllige vormen

Struikjes als sponzen

Op het vliegveld hadden we een grote foto-poster gezien, met reclame voor het eiland. De foto leek wel gemaakt in Antelope Canyon, een prachtige roodgekleurde slot-canyon in Amerika (zie mijn foto's daarvan op onze reisverslagen website). Onze hostess wist gelukkig later te vertellen waar het precies was (en dat het tegenwoordig een zeer populaire Instagram hotspot is).

Onverwacht - Antelope Canyon in het klein

Parkeren viel niet mee, dat moest gewoon met de auto langs de kant van de weg. En we konden daarvandaan achter de diverse Insta-hipsters aanlopen naar de canyon. Uiteraard was het veel kleiner dan Antelope Canyon, maar vooral door het onverwachte genoten we toch van deze mooie en fotogenieke plek.

Onverwacht - Antelope Canyon in het klein

Twee dagen later waaide het weer flink, dus ik wilde graag nog eens bij het warme licht van een zonsondergang de zandduinen fotograferen.

We waren mooi op tijd, en konden ons dus eerst eens uitleven op het stuivende zand.

Stuivend zand

Stuivend zand bij de gouden duinen

Naarmate de zon wat lager zakte, kwam er een mooie gouden gloed over de duinen, en werden de structuren en patronen in het zand nog mooier zichtbaar.

Mooie zandstructuren door de wind

Alsof we in de Sahara waren

Prachtige lijnen en licht in de duinen

Laagstaande zon en stuivend zand

Nog wat later onstond er ook een mooi kleurverschil tussen de delen die al in de schaduw kwamen te liggen, en de nog zon-beschenen stukken zand.

In het laatste zonlicht

En tegen de zeer laag staande zon in fotograferend kreeg alles een heerlijk warme tint:

Net voor zonsondergang

Einde deel 1
Tot zover deel 1 van mijn blog over de mooie (foto) plekken van Gran Canaria.
Ik had weer eens teveel foto's geselecteerd om in één blog te kunnen zetten, dus binnenkort volgt deel 2 met het vervolg!
Met foto's van zee en kust, en nog wat meer zandduinen ;-)

Een ijzige winterdag - maar met warme herinneringen aan mijn vader

Wed, 24 Feb 2021 19:24:53 Z

Op de dag dat ik dit blog schrijf, 24 februari 2021, is er weer een warmte record verbroken: 18,7 graden in De Bilt. En ook de voorgaande dagen waren erg zonnig en warm. Ik heb mijn korte broek en T-shirt alweer aan gehad.

Hoe anders was dat anderhalve week geleden, op zondag 14 februari. Met temperaturen overdag van -10 graden en een koude, snijdende wind was het echt een ijzig koude winterdag. Maar ook een dag waarop er eindelijk weer eens geschaatst kon worden.

Schaatsen op de uiterwaarden

Het had al een hele week flink gevroren 's nachts, met temperaturen tot -15 graden. De eerder overstroomde uiterwaarden waren dus compleet bevroren. En zo was er een enorme ijsvlakte ontstaan, waar de schaatsliefhebbers dankbaar gebruik van maakten. Zo was ook de 1,5m Corona-afstand nog goed te doen.

Het water was echter in de loop van de week ook al weer gezakt, ongeveer één meter. En dat resulteerde in ijsplaten die in de bomen hingen - de eerdere bevroren ijslaag was hierdoor nog zichtbaar. Een heel bijzonder fenomeen dat ik nog nooit eerder gezien had!

IJsschotsen hangen in de bomen

IJskunst in een boompje

Op sommige plekken kon je goed zien hoe hoog het water had gestaan, en was er nog een dunne oude ijslaag te zien, hangend in de bomen.

Twee verdiepingen met ijs

Het water was een meter gezakt zo te zien

Omdat het die zondag best stevig waaide, zagen en hoorden we de ijsplaten ook regelmatig uit de bomen vallen. Of ontstond er een soort bewegend mobiel van ijsplaten in de boom:

IJs mobiel

Kunstig boompje met ijs

Waar de dunne ijsplaten van de eerste, oudere ijslaag nog vaak horizontaal in de bomen hingen, hingen bij de weiland-hekken vaak de ijsplaten juist verticaal langs het hek. En zo ontstonden bijzondere patronen in het ijs:

Structuren in een ijs-plaat aan een hek

IJsplaat aan een hek

En hier en daar leken de (ijs-) diamanten aan het hek te hangen:

IJs-diamant

Zo genoten Carin en ik van al die bijzondere ijs-vormen.
Maar wel steeds met een zeer dubbel en bedroefd gevoel... Want een dag eerder waren we daar ook geweest.

Zaterdag 13 februari waren we echter bij de Blaauwe Kamer om afscheid te nemen van mijn vader, Guus van de Weerd. Op zondag 7 februari is hij plotseling overleden, op 85-jarige leeftijd.

De dag ervoor waren Carin en ik nog bij mijn vader en moeder geweest, om de 83ste verjaardag van mijn moeder te vieren. Mijn vader was, na een minder goede week maar eindelijk een nacht goed slapen, weer spraakzaam zoals altijd, vrolijk, opgewekt en vol verhalen.

De schok en het ongeloof toen ik zondagochtend gebeld werd door mijn zus, waren dus enorm.

Schaatsen tussen de bijzondere boompjes

Die zondagochtend was de start van een bijzondere winterweek, met heel veel sneeuw en strenge vorst. Maar zelf zou mijn vader dit dus allemaal niet meer meemaken. Ik weet zeker dat hij nog graag was gaan kijken, en ook wat foto's was gaan maken.

Bijzonder ijs-bos

Want fotograferen deed mijn vader ook met veel plezier, vooral op vakanties en van ons als familie. Er zijn zeer veel foto-albums en dia-dozen met duizenden prachtige dia's van alle reizen die wij als familie en mijn vader en moeder samen gemaakt hebben.

Drie keer raden waar mijn voorliefde voor fotografie en reizen vandaan komt...

IJs-abstractie

IJs-abstractie 2

Kleuren van het ijs

Bij het afscheid hoorde ik ook pas hoe trots mijn vader op mij was, met al mijn prachtige foto's en diverse foto-prijzen.
Een betere stimulans om zo door te gaan, in herinnering aan mijn vader, is er niet!

Puntig scherp

Gebarsten

IJs-blauw

Tenslotte:

Lieve pap,

Je wist dat het einde eraan zat te komen, en benoemde die zaterdag zelfs nog dat je vanaf oktober nog maar een paar maanden in het vooruitzicht was gesteld. Toch bleef je altijd optimistisch en vrolijk en hield je dapper vol. Je hoopte nog zo je 60-jarige trouwdag op 10 maart te kunnen gaan halen...

We hebben helaas veel eerder afscheid moeten nemen dan gehoopt - maar we hebben dit wel gedaan op de mooiste dag van 2021, en in de mooiste en meest bijzondere winter-omgeving. Alsof je daar toch nog de hand in hebt gehad voor ons...

Guus van de Weerd

Zoveel liefde, zoveel plezier

Bedankt voor alle mooie herinneringen.

We gaan je missen!

Genieten aan het strand op een winterdag

Fri, 05 Feb 2021 16:21:08 Z

Het is al weer ruim een jaar geleden, dat Carin en ik een dag naar Katwijk aan zee gingen. Even lekker uitwaaien aan het strand, en een poging doen om het zeeschuim met alle mooie kleuren te fotograferen.

Zeeschuim en schelpen

Tja, en waarom schrijf ik dan nu pas, een jaar later, een blog daarover?

Ik laat mijn foto's, nadat ik ze gemaakt heb, eigenlijk altijd een tijdje liggen voor ik ze ga bekijken en verwerken. Ik importeer ze wel direct in Lightroom, bekijk ze even snel om een eerste indruk te krijgen, maar doe er dan weer een tijdje niets mee.

Zeeschuim met alle kleurtjes

Ik vergelijk het wel eens met de Sinterklaastijd toen ik nog een klein Woutertje was. Ik zat toen vol spanning te wachten tot het eindelijk Sinterklaas-avond was, en we alle cadeautjes mochten gaan uitpakken. In de hoop natuurlijk dat het prachtige cadeau dat ik gevraagd had en zo graag wilde hebben, ook echt erbij zou zitten.
Maar onderhuids was er ook wel het angstige gevoel: stel nu dat het cadeau dat ik het liefst wil hebben er niet bij zit. Wat dan, wat een teleurstelling zal dat zijn!

Schelpen en zeeschuim

En zo is het denk ik ook met mijn foto's: vol verwachting en spanning of ik die prachtige foto gemaakt zal hebben. Zou het gelukt zijn wat ik voor ogen had? Zou het groot op mijn beeldscherm net zo mooi zijn, als klein op mijn camera-schermpje?
Maar dan ook de angst dat het toch weer tegenvalt, omdat de foto onscherp is, of de compositie net niet goed is...

Het kan dus zomaar een paar weken duren voordat ik me er eindelijk aan durf te wagen.

Drieteenstrandlopertje

Met als gevolg dat ik dan pas in april een blog zou kunnen schrijven over een winterse dag aan het strand, wat ik ook wat raar vind. Daar zit dan toch niemand meer op te wachten?!

Daarom nu pas een jaar later alsnog mijn blog met deze foto's van de zee en het strand op een winterse dag. Want ik vind er toch best een aantal geslaagde foto's bij zitten :-)

Drieteenstrandloper aan zee

Het voordeel van de winter aan het strand is dat er vaak van die leuke Drieteenstrandlopers rondrennen. Ze bewegen grappig mee met de beweging van de golven, op zoek naar wat lekkers.
En af en toe moet er even uitgerust worden, met de snavel tussen de vleugels.

Drieteenstrandlopertje, slapend maar toch alert

Ook is er vaak een groot deel van de dag mooi, zacht winter-licht. Vooral op een wat bewolkte dag krijg je zo mooie tinten.
Ook is het aanwezige licht minder fel, dus ik was al snel aan het experimenteren met langere sluitertijden.

Zee-gevoel

Ik probeerde de meeuwen wat meer abstract in beeld te krijgen, maar nog net wel herkenbaar.
Heel veel pogingen, en maar één die mijn selectie overleeft heeft:

Meeuw abstract

Dan toch maar weer een paar drieteentjes in beeld proberen te krijgen. Met de lens bijna op de grond probeerde ik een zo laag mogelijk perspectief te krijgen:

Drieteenstrandloper op zoek naar wat lekkers

Het werd al wat later, de lucht was behoorlijk dichtgelopen met bewolking, maar er was nog wel een mooi strookje licht daaronder. Daar paste Scheveningen als achtergrond precies in:

Aan zee, Scheveningen op de achtergrond

Uiteraard kreeg ik ook meteen weer het idee om met ICM (= bewust bewegen van de camera tijdens het maken van de foto) te werken. Ik houd ervan om op die manier een meer impressionistisch, schilderachtige weergave te maken.

Beach Colours - bewolkte winterse dag

Het is daarbij altijd zoeken naar het spel van licht en donker, en bepalen of ik er wel of geen donker strand op wil hebben. Uiteindelijk vind ik het allebei mooi geworden:

Beach colours - het licht op de golven

Ook was ik op pad gegaan in de hoop de mooie kleuren in het schuim van de zee te kunnen fotograferen.
Op de water-rand, waar de golven komen voordat ze zich weer terugtrekken de zee in, blijft er vaak (maar zeker niet altijd) wat schuim achter.
Dan is het een kwestie van snel zoeken naar een mooi plukje schuimbelletjes, waar er wat kleuren in te zien zijn.

Selfie in een schuimbelletje

Het is verbazingwekkend hoeveel kleur er in zit. Zeker als je ook het contrast in de nabewerking wat verder aanzet, komen de kleuren echt goed naar voren.
Het leukst is het dan natuurlijk nog als er ook nog een schelp bij ligt als extra onderwerp, zoals ook bij de eerste drie foto's van dit blog.

Kleurig zeeschuim met schelp

Het was intussen het eind van onze foto-wandeling over het strand, het mooie licht was verdwenen, net als de hoop op wellicht nog een sprankje kleur bij een zonsondergang.
Het wordt steeds makkelijker om een langere sluitertijd te krijgen (zonder filters te hoeven gebruiken), dus nog een tweetal ICM foto's als afsluiter. Met een mooi zacht bruin-blauw kleuren-palet.

Beach colours - zachte tinten bruin en blauw

Beach Colours - patronen in zee en strand

Tenslotte:

In de huidige Corona-tijd is het overal in de natuur enorm druk geworden, ook op het strand. De mogelijkheid om drieteenstrandlopers te fotograferen is dus een stukje kleiner geworden, omdat die sneller door mensen en honden verjaagd zullen worden.
Maar het schuim en het mooie zachte licht is er natuurlijk nog wel :-)

Maar vanaf vanavond (6 februari 2021) kunnen we ons eerst gaan verheugen op een enorm pak sneeuw en een week met ijzige temperaturen tot -15. Het wordt eindelijk even echt winter! :-)

Bosfotografie - de ontdekking van een voor mij nieuw foto-genre

Wed, 30 Dec 2020 15:10:32 Z

Ik ben al heel lang bezig ben met macrofotografie, landschapsfotografie, natuurfotografie, vogelfotografie, reisfotografie, architectuurfotografie, etc. Maar het is gewoon nooit bij me opgekomen om bosfotografie als een apart fotografie (sub)genre gezien.

V-boom

Samen met Carin wandel ik heel wat af, ook in de bossen hier in de omgeving. Maar in die enorme chaos van boomstammen, takken en de struikachtige lage ondergroei zag ik daar nooit een foto-waardig onderwerp. Zeker in de herfst keek ik vooral omlaag, naar de paddenstoelen. En bewonderde ik de mooie gekleurde herfstbladeren, maar wist dat niet goed vast te leggen.

Contact met de overkant

De omslag kwam deze herfst.
Door mijn schouderblessure kan ik voorlopig de paddenstoelen niet laag bij de grond fotograferen (wat wel echt een vereiste is). Dus ik moest op zoek naar andere onderwerpen.
En omdat we op vakantie waren naar Terschelling, kon ik niet de online PixPerience bijwonen. De al door mij gekochte tickets heb ik omgeruild voor een drietal fotoboeken, waaronder "Woodscapes", een boek helemaal gericht op bosfotografie.

Berken-geel

Al vanaf de eerste pagina (of eigenlijk: al vanaf de omslag ;-) ) vond ik het een fascinerend boek, met prachtige en inspirerende foto's.

Hoe was het toch mogelijk om dergelijke foto's te maken in een druk, chaotisch bos?

Herfstbomen-laan

Het grappige is dat ik dit ook ooit dacht over de fraaie foto's van paddenstoelen, of de juffers en libellen met schilderachtige achtergronden, of de heidelandschappen bij zonsopkomst. Daar heb ik uiteindelijk ook jaren voor nodig gehad om dat een beetje onder de knie te krijgen. Maar als ik nu een paddenstoel zie, dan weet ik eigenlijk meteen wel of dat een fraaie foto kan opleveren of niet. En welk licht ik er het liefst bij heb, welke lens ik zal pakken en welke camera-instellingen ik moet gebruiken.

Wachters langs het pad

Gelukkig biedt het boek niet alleen mooie foto's, maar ook tips hoe je het beste foto's in het bos (en/of foto's van bomen) kan maken.

De belangrijkste tips zijn eigenlijk best simpel:

Gebruik mistige ochtenden om de chaos in het bos wat minder zichtbaar te maken.
Zoek naar karakteristieke bomen, die echt als eye catcher kunnen dienen.
Gebruik een telelens, om zo alles wat "in elkaar te drukken" en om de (vaak) lelijke lucht buiten beeld te houden.
Gebruik altijd een statief, want het bos is meestal best donker, zeker met wat mist of 's ochtends vroeg. Zo kan de ISO laag genoeg blijven en kan je een klein diafragma gebruiken voor voldoende scherptediepte.

Met deze tips in gedachten ben ik vervolgens meerdere keren bij mij in de buurt op pad gegaan, uiteraard vooral tijdens ochtenden met (wat) mist.

Nog volop in het herfstblad

Hoe groot was mijn verrassing dat echt op enkele kilometers afstand ik deze prachtige foto's kon gaan maken.

In het boek is ook een groot deel gewijd aan het bewerken van de foto's. Tot nu toe vond ik het eigenlijk wel prima om me te beperken tot de vrij simpele bewerkingen in Lightroom. Maar nu ben ik toch ook maar eens wat verder gegaan in Photoshop. Vooral het toevoegen van een hele lichte 'vervaging' of onscherpte m.b.v. het Orton-effect leverde meteen veel sprookjesachtiger foto's op.
En ook het versterken van de herfstkleuren scheelde best veel in het eindresultaat.

Bidsprinkhaan

Ten slotte:

Dit was (pas) een eerste, kleine serie van mijn resultaten. Hopelijk vinden jullie het leuk om nog wat meer te gaan zien van mijn bosfotografie, want ik denk dat er nog wel wat blogjes over gaan komen... ;-)

En ik ben echt op geen enkele manier benaderd door Ellen Borggreve of Daniel Laan om reclame te maken voor hun boek "Woodscapes". Maar ik kan het oprecht van harte aanraden als je aan de slag wilt gaan met bosfotografie

In beeld op de website Natuufotografie.nl

Fri, 01 Sep 2017 16:07:00 Z

Mijn portfolio op de website Natuurfotografie.nl

Een tijdje geleden kreeg ik een verzoek van Roeselien Raimond: of ik mee wilde werken aan het publiceren van mijn portfolio met begeleidend verhaal op de website Natuurfotografie.nl.

Daar hoefde ik natuurlijk geen seconde over na te denken: geen denken aan!

Geintje, natuurlijk wilde ik dat wel, ik vind het een hele eer om daar voor gevraagd te worden.

Het was echter nog een hele klus om slechts 10 foto's uit te zoeken uit mijn enorme verzameling foto's.... Ze moesten toch wel een beeld geven van mijn 'stijl' / wat ik mooi en het beste vind. En ook een beetje bij elkaar passen.

Gelukkig was het makkelijker om het verhaal en de toelichting erbij aan te leveren. Op basis van een lijstje vragen van Roeselien heb ik kunnen toelichten waarom en wat ik fotografeer, en welke tips ik voor andere fotografen heb. En dat heeft Roeselien verwerkt tot het artikel zoals het nu op de website staat.

Maar beoordeel zelf maar of ik er in geslaagd ben een mooie selectie foto's en verhaal aan te leveren :-)

Zie: Wouter van de Weerd in Beeld.

Als je overigens de 10 foto's niet genoeg vindt, dan kan je uiteraard altijd een blik werpen op mijn veel uitgebreidere portfolio op mijn website. :-)

Foto van de week op de Roots website

Tue, 27 Mar 2012 23:16:00 Z

Het alweer voor een tweede keer gelukt: één van mijn foto's als foto van de week op de website van Roots, het Nederlands natuur tijdschrift.

Roots foto van de week - krokus

Toen ik vanavond toevallig even op de website keek, zag ik ineens mijn foto groot in beeld komen. Erg leuk!

Foto in nieuw boek van Peter de Ruiter

Sun, 20 Feb 2011 15:35:00 Z

Cover van het boek Klik ik heb je

Op mijn publicatiepagina heb ik een stukje geplaatst over het opnemen van één van mijn foto's in het nieuwe fotoboek "KLIK ik heb je!" van Peter de Ruiter.

Het boek heeft de opzet om je in 5 stappen/delen naar betere foto's te brengen. Hierbij komen er weinig theorie en technische aspecten aan de orde, maar door héél veel foto's met bijschriften wordt duidelijk gemaakt hoe je betere en mooiere foto's kan maken.

Als lezer moet je hier soms wel je best voor doen, want het wordt niet altijd op een presenteerblaadje aangegeven. Het is goed om je zelf bij iedere foto af te vragen waarom deze is opgenomen en wat je er van kan leren. En in de bijschriften zijn zeer veel bruikbare tips te vinden!

Mijn foto best bekeken op Nature-inspirations.com

Thu, 18 Nov 2010 22:49:00 Z

Sinds kort heb ik me aangemeld op de prachtige foto-site nature-inspirations.com. De site heeft als doel "het bijeenbrengen van de hoogwaardige (vooral creatieve) natuurfotografie op één website door middel van het publiceren van foto’s en het becommentariëren daarvan. Zo willen wij de natuurfotografie en de schoonheid van de natuur op een zo eenvoudig mogelijke wijze ten toon spreiden."

Wat mij vooral ook aanspreekt is dat je niet zomaar foto's kan plaatsen, maar dat iedere foto door een team van 6 moderators wordt beoordeeld. Zo komen dus alleen de beste foto's op de site.

Groot is dan ook mijn verrassing om te zien dat mijn eerste geplaatste foto het direct tot "meest bekeken foto van de week" heeft geschopt :-)

Mijn paddenstoelenfoto op Nature Inspirations website

NB - 14-05-2020: deze website bestaat intussen niet meer!

Wild Wonders of Europe - mijn favoriete foto

Tue, 10 Aug 2010 23:29:00 Z

Wild Wonders of Europe is een geweldig initiatief van een aantal Europese fotografen, waarbij zij in totaal 69 Europese topfotografen hebben geselecteerd en gevraagd om het natuurschoon in 48 Europese landen vast te leggen. Op deze wijze willen zij aandacht vragen voor de vele prachtige, vaak nog ongerepte, natuurgebieden die hier in Europa zijn. En met de foto's willen ze aantonen dat die gebieden met gemak kunnen concurreren met vele andere natuurgebieden in de wereld en dat ze absoluut de moeite waard zijn om te beschermen.

De resultaten kan je op de website bekijken en nalezen in de blogs, er is een prachtig boek uitgegeven en op dit moment is er tot eind augustus een gratis openluchttentoonstelling in Den Haag (bij de Hofvijver) met 100 foto's.

Afgelopen zondag zijn Carin en ik er eindelijk naar toe geweest, en het is zeker de moeite waard! Prachtig, al die 100 schitterende foto’s op groot formaat, een absolute aanrader (en dat terwijl ik ook het boek al heb, maar zonder “middennaad” en in het groot zijn de foto’s nog indrukwekkender!)

Al kijkende had ik de oproep van Grasduinen en Natuurgek in gedachte: "Wat vind jij de beste foto?"
Ineens voel ik me dus net een jurylid van een fotowedstrijd en bedenk: is de beste foto nu gewoon degene die ik het mooist vind? Of is de beste de foto die –volgens mij- ook veel moeite heeft gekost om ‘m te maken? Of is de beste foto juist die foto die technisch het beste is?

De foto van Peter Cairns -met visarend, vis en waterdruppels- roept meteen mijn bewondering op. En daarnaast de vraag hoe hij ooit exact op het juiste moment en vanaf de juiste locatie zo’n technisch goede foto heeft kunnen maken.
En de foto van Sven Zacek van de wilde zwijnen met de witte ‘sneeuwtoeten’ zorgt meteen voor een glimlach.

Maar uiteindelijk kies ik toch voor de foto van Sandra Bartocha, van de orchideeën in Italië.
Deze is wat mij betreft het meest origineel qua compositie: het lijken bijna twee aparte, losstaande foto’s, maar toch vormen ze door de achtergrond en de licht-cirkels één geheel. Je ziet dat deze foto niet zo maar even genomen is, en ook niet puur afhankelijk was van -toevallig- het juiste moment.
En daarom wat mij betreft 'de beste' van de 100 foto's!

Soort van selfie bij de foto van Sandra Bartocha

Klik hier om deze foto ook -groter- op Flickr website van Sandra zelf bekijken.

En op de website van Sandra staan nog veel meer mooie foto's - vooral die in haar portfolio met het thema "Pflanzen" vind ik erg fraai.

(Eindelijk) weer terug online

Mon, 24 May 2010 22:02:00 Z

Blij lammetje

Eindelijk ben ik weer online en in staat om mijn blog bij te werken... :-)

Vanaf half april zaten we in de puinhopen van het opkappen van onze woonkamer, het halletje beneden en de overloop op de eerste verdieping. En dat betekende ook dat mijn PC tijdelijk naar de studeerkamer moest en daar geen internetverbinding meer had. Afzien dus ;-)

Je kent dat wel: we waren wel eens aan een nieuwe boekenkast toe, onze bijna 20 jaar oude Ikea-kast viel nu toch echt bijna uit elkaar onder het gewicht van al onze foto-, vakantie- en gewone boeken. Tsja, maar dan moeten we toch eerst ook maar eens alles weer gaan schilderen voor de kast er komt.... en dan moet ook het halletje maar weer eens fris geschilderd worden... en die parketvloer heeft toch ook wel echt zijn einde levensduur bereikt... en we konden wel wat nieuwe stopcontacten en netwerkaansluitingen gebruiken, en...
En toen de aannemer begon bleek ook het zachtboard-plafond aan vervanging toe (en kon het eindelijk erboven geisoleerd worden). En na al het andere werk moest alles ook maar gestuct worden, en ...

Kortom, we zaten een paar weken flink in de puinhoop, maar nu is alles weer prachtig!
En heb ik weer zin om de fotografie weer op te gaan pakken.

Intussen zijn we in de mei-vakantie nog naar Friesland en Terschelling geweest. In principe kamperen met de tent, maar het was wel erg koud en nat, dus op Terschelling hebben we maar een hotelletje gepakt.

Dit lammetje heb ik op het Nationaal Park Drents-Friese Wold gefotografeerd, waar we een lekkere maar koude wandeling hebben gemaakt.
In een volgende blog(s) komen een aantal foto's van Terschelling!