De foto's van dit blogje zijn alweer een week oud en het is al nauwelijks meer voor te stellen hoe mistig het vorig weekend was. Gelukkig heb ik (en jij als bloglezer ;-) ) nog mijn foto's om weer even in dat lekkere sfeertje te komen...

Mistig landschap (Langbroek)

Zaterdag 19 november was er een mistige ochtend voorspeld, met in de loop van de dag een doorbrekend zonnetje. De ideale omstandigheden dus om er vroeg op uit te gaan met de camera (al valt dat vroege nu eigenlijk best mee, met een zonsopkomst rond 08.00u) om eens mistige landschappen te gaan fotograferen.
De Veluwezoom op een mistige ochtend staat nog hoog op mijn verlanglijstje, maar dit keer ben ik toch maar dichter bij huis gebleven: vanuit Zeist richting Langbroek over de Langbroekerdijk. Dit is een mooi open landschap met weilanden, boerderijen en landhuizen.

Hierna volgen twee bijna gelijke foto's. Ik kan zelf niet goed kiezen welke ik nu de mooiste/beste vind. Ik neig naar de tweede, omdat daar de lijnen (in het gras en van de boompjes) wat beter lijken qua compositie. Maar de eeerste heeft toch ook wel wat...

Mistig weide landschap I (Langbroek)

Mistig weide landschap II (Langbroek)

Op een al redelijk drukke zijweg had ik net tijd om vanuit de auto met mijn telelens de volgende foto te maken. De vogel maakt voor mij de foto af.

Boom in de mist met vogel (Langbroek)

Een stukje verderop stonden er -gelukkig- nog een aantal koeien lekker buiten in de weide. Waarom ook niet, zo koud is het nog niet! En door de laaghangende mist ("koeienpotenmist") ontstonden zo precies de plaatjes waar ik vanochtend vroeg mijn bed voor uit ben gekomen.

Koeien in de mist (Langbroek)

Koeien in de mist II (Langbroek)

Weer een eindje verder en later kwam ik bij een stuk waar een smalle rij bomen langs de weg staan. Daar scheen de zon precies op dat moment prachtig doorheen. Sfeerplaatjes, waar ik verder niets over hoef te zeggen, behalve dat ik het geluk had hier precies op het juiste moment op de juiste plaats te zijn, komend uit de juiste richting (tegen de zon in rijdend).

Zonnestralen door de mistige bomen I (Langbroek)

Zonnestralen door de mistige bomen II (Langbroek)

Zonnestralen door de mistige bomen III (Langbroek)

Toen ik vervolgens weer terug reed, was de zon al aardig omhooggeklommen en had al veel van de mist weggebrand. Wat een verschil, de heerlijke sfeer was compleet verdwenen.
Waar ik de mistige weidelandschap foto's gemaakt had was nu een tamelijk saai grasland te zien. Tijd voor koffie! :-)

Maandag de 21-ste ben ik nog een keer op pad geweest voor de mistige landschappen, die komen in het volgende blogje (omdat dat een compleet ander landschap was, en dus hier niet echt bij past)...

NB:
Jullie hebben het vast al gezien, maar bij de grotere foto's (klik op een foto voor een grotere versie) heb ik nu ook wat technische info over de foto toegevoegd. En je kan ze bekijken als een dia-show door op de > afspeelknop te drukken.

NB2:
Kennen jullie het programma "The Photographers Ephemeris" al? Met dit gratis programma kan je voor iedere plek op de wereld en iedere dag precies zien hoe laat en waar de zon opkomt en ondergaat. Ideaal voor ons natuur-fotografen!

Als ik dit schrijf is het hier grijs, grauw en mistig en begint de herfst alweer langzaam maar zeker alle kleur te verliezen. De bomen zijn al het merendeel van hun bladeren verloren, en wat er nog aanhangt en op de grond ligt is bijna allemaal bruin en verschrompeld. Vorige week vond ik echter nog net een paar kleurige bladeren in onze achtertuin en op één ervan zat zelfs een slakje (maar wel helemaal in zijn huisje verstopt).

Geel herfstblad met slakje (Zeist)

Omdat het slakje in zijn huisje zat en de ingang al goed had afgesloten, kon ik het makkelijk op een ander kleurig blaadje (van de Elfenbloem, of Epimedium) zetten en net zolang met de compositie spelen totdat ik er tevreden mee was.

Rood herfstblad (Elfenbloem - Epimedium) met slakje (Zeist)

Nadat mijn inspiratie met het slakje op was, richtte ik me op de bladeren zelf.
De foto's ervan werden echter -voor mijn gevoel- een beetje saai en gewoon. Daarom heb ik ze maar eens omgezet naar zwart-wit, vooral ook omdat het me ging om de structuur van de nerven in de blaadjes. Dit leverde veel spannender beelden op.

Herfstblad (klimhortensia) in zwart-wit (Zeist)

Herfstbladeren in zwart-wit (Zeist)

Bij het rode Elfenbloemblad -dat ik ook bij het slakje heb gebruikt- ontstond zo een mooi soort craquelé effect door (in Lightroom) wat te spelen met de manier waarop de verschillende kleuren naar zwart-wit worden omgezet:

Herfstblad (Elfenbloem - Epimedium) in zwart-wit (Zeist)

Ook het blaadje van de beukenhaag (dat er nog aan hing) had een mooie structuur:

Herfstblad (beukenhaag) in zwart-wit (Zeist)

Maar ook heb ik eens lekker met Photoshop gespeeld. Ik had al eens wat bewerkingen van bladeren gezien die ik wel mooi vond, dus wilde ik dit zelf wel eens gaan proberen. Uiteindelijk is het resultaat anders dan ik eerst voor ogen had, maar wie weet kan ik dit nog eens aan een kaartenverkoper slijten ;-)

Klimhortensiablad als kunst-kaart (Zeist)

Klimhortensiablad en Elfenbloemblad als kunst-kaart (Zeist)

Klimhortensiablad en Elfenbloemblad als kunst-kaart (Zeist)

Van vrienden hadden we een tijdje geleden al eens een zak met walnoten gekregen, die kwamen van een boom in moeders tuin. Daar zat er ook één bij die nog de extra, beschermende buitenschil had waarmee hij aan de boom hangt, en ook nog het steeltje. Ik had dat zelf nog nooit gezien zo, dus dat moest natuurlijk wel even op de foto. En ook hier maar een soort kaart ervan gemaakt, anders was het wel een erg saaie foto.

Walnoot als kunst-kaart (Zeist)

Zo ben ik toch weer een paar uurtjes leuk bezig geweest, eerst in de tuin met het fotograferen en later achter de PC met het bewerken van de foto's.

Mijn volgende blog krijgt weer een ander thema: gisterochtend ben ik vroeg op pad gegaan om mistige landschappen te fotograferen, dus drie keer raden waar mijn volgende blogje over gaat ;-)

Zoals beloofd dit keer een totaal ander onderwerp voor mijn blog dan natuur en macro's van kleurrijke paddenstoelen!

Hieronder volgt nl. een serie kunstwerken die te zien zijn bij "GLOW" in Eindhoven. Dit jaar wordt dit "licht-kunst-festival" (officieel heet het "Forum of Light in Art and Architecture") al voor de 6e keer georganiseerd, maar het is de eerste keer dat ik er naar toe ben gegaan. Vorig jaar hoorde ik er voor het eerst over, maar ik was toen net te laat...
Langs een route in  de stad hebben kunstenaars een aantal kunstwerken gemaakt m.b.v. lichtinstallaties, lampen, enorme projecties, geluidseffecten, muziek, etc. Het valt eigenlijk niet goed te omschrijven, eigenlijk moet je het (zelf) zien en meemaken. Maar bij deze in ieder geval een voorproefje...

Het begin van de route was bij het NS station, een soort kathedraal van lampjes, genaamd "Cupola".
We begonnen daar rond 19.00u, net als duizenden andere liefhebbers en fotografen.

GLOW - Weerspiegeling van Cupola (Eindhoven)

Je kon onder de kathedraal door lopen, maar zelfs met een 10mm lens was het dan niet makkelijk er genoeg op te krijgen.
Helaas zag ik thuis pas dat ik er niet goed op gelet had dat het hoofd van het standbeeld van Philips wegviel tegen de zwarte achtergrond.

GLOW - Cupola met standbeeld van Philips (Eindhoven)

Vervolgens ging we door naar het van Abbe museum. Daar leek het door een licht-projectie net of het gebouw vlam vatte en in lichterlaaie kwam te staan. Het bijzondere was dat deze projectie precies 'op het gebouw paste', waardoor het behoorlijk echt leek. En ondersteund door muziek en geluidseffecten was dit best indrukwekkend.
De blauwe lijn links is overigens een laserstraal die door de lucht over een deel van Eindhoven scheen!

GLOW - Burning van Abbe museum (Eindhoven)

GLOW - Detail van Burning van Abbe museum (Eindhoven)

Volume bestond uit allemaal zuilen, die prachtig van kleur veranderden en waarbij de verlichte delen steeds van plaats en grootte veranderden. Het zou ook op het publiek moeten reageren, maar daar merkten we niet zoveel van.

GLOW - Volume (Eindhoven)

Eén van mijn favoriete projecten op de route (zeker fotografisch gezien) was Tunnel of Love. Een fietstunnel was voorzien van allemaal opgeplakte hartjes langs de wanden en plafond, en door het vervangen van de gewone lampen door black-lights lichtten deze hartjes allemaal op.

Op statief, met een (gegokte) sluitertijd van 30 seconden en handmatig scherpgesteld op ongeveer oneindig ontstond zo een bijzonder beeld.

GLOW - Tunnel of Love (Eindhoven)

Het mooie is dat door de lange sluitertijd je bijna geen mensen op de foto ziet. Die zijn te kort in beeld om echt geregistreerd te worden.
Want terwijl ik hier de foto's maakten kwamen er echt vele tientallen mensen langsgelopen!
Alleen de witte kleding van te lang stilstaande mensen verstoorden een paar foto'sen is hierboven ook te zien als blauwige veeg.

GLOW - Tunnel of Love (Eindhoven)

Op een pilaar werden beelden van steeds wisselende moleculen geprojecteerd. Ook hier was het bijzonder dat het alleen op de pilaren te zien was.

GLOW - Dynamisch rangschikkende moleculen (Eindhoven)

Het volgende vind ik ook erg geslaagd: door de schaduw-werking/projectie op de grond van de tekst op het metalen kunstwerk ontstond weer een apart beeld.

GLOW - Transformatie en het fluisterbos (Eindhoven)

Op een ander groot gebouw werden fantastische, steeds wisselende kleuren en vormen geprojecteerd. We hebben echt met open mond staan kijken wat er allemaal mogelijk is.

GLOW - Schoonheid van stagnatie (Eindhoven)

GLOW - Schoonheid van stagnatie (Eindhoven)

GLOW - Schoonheid van stagnatie (Eindhoven)

Hier krijg je een blikje achter de schermen, doordat je de (laser?) lichtstralen ziet waarmee het gebouw gekleurd werd. Grappig vind ik dat ook de boom rechts deze kleuren heeft gekregen, blijkbaar van een ander lichtkanon.

GLOW - Schoonheid van stagnatie (Eindhoven)

Uiteindelijk kwamen we, even voor 23.00u, weer bij het station aan. Het was er nu een heel stuk rustiger dan begin van de avond, en ik wilde er toch nog een paar foto's van maken.
Maar eigenlijk was ik niet tevreden met een "recht-toe-recht-aan' foto hiervan, dan zou ik waarschijnlijk met precies dezelfde foto thuiskomen als al die honderden andere fotografen.

Gelukkig kreeg ik al snel de ingeving: statief + lange sluitertijd + zoomlens = in kunnen zoomen tijdens de belichting = apart effect.
Je komt redelijk vaak foto's tegen die met deze techniek gemaakt zijn, en vaak vind ik het resultaat niet echt mooi of toepasselijk.
Maar in dit geval ben ik zelf heel erg content met mijn eigen licht-kunstwerk :-)

GLOW - Zooming in on Cupola (Eindhoven)

Al met al was het een zeer geslaagde avond!
Jammer dat het zo ontzettend druk was (ik las dat er in totaal 90.000 mensen waren geweest op zaterdag- en zondagavond), waardoor het lopen en fotograferen met een statief niet altijd even makkelijk was.
Maar voor een fotograaf is dit toch wel erg leuk om eens naar toe te gaan!
(en als afwisseling op natuur en macro's vond ik het toch ook erg leuk om eens te doen)

Mijn laatste serie met paddenstoel-foto's van dit jaar, ik vind het wel weer mooi geweest met al die zwammen. Ik heb geloof ik toch een beetje een haat-liefde relatie met de paddenstoelen. Want enerzijds vind ik ze erg fotogeniek en ga ik ieder jaar weer vol plezier op pad om ze te vinden en fotograferen. Maar anderzijds ben ik ze dan ook wel weer vrij snel zat...
Waarschijnlijk omdat je toch in vrij korte tijd erg veel paddenstoelen ziet langskomen: op fotoblogs, in tijdschriften, in nieuwsbrieven, tijdens excursies, etc.

Allereerst maar een aantal foto's die ik al begin oktober genomen heb, vóórdat ik de Hazenpootjes gevonden had. Dan bewaar ik de kleurige knallers tot het laatst ;-)

Mug op het randje (van een Mycena?) (Kozakkenput, Zeist)

De volgende foto heb ik eens vanuit een ander standpunt genomen: pal van bovenaf. Omdat de grond eronder te rommelig was en dit niet met een groot diafragma te vervagen was, heb ik even de hulp ingeroepen van twee herfst-blaadjes. Dit zorgt ook meteen voor wat kleur en contrast ;-)

Twee hoedjes (Kozakkenput, Zeist)

Van de volgende foto ben ik er zelf nog niet helemaal uit of ik deze nu goed vind of niet. Ondanks de kleine scherptediepte is de achtergrond nog redelijk aanwezig en rommelig. Maar door de lichte tinten zit er ook wel weer wat 'dromerigs' in.

Hoedje in het groen (Kozakkenput, Zeist)

Toch alvast even een kleurenknaller.
Met heel erg weinig licht kon ik eigenlijk alleen nog voor ISO800 en f/2.8 kiezen. ISO 800 vind ik over het algemeen de max. bij mijn camera, ik vind dat er vanaf ISO1600 echt storende ruis zichtbaar gaat worden.
En bij een dergelijk diafragma kan je dus alleen nog maar voor het detail en de kleuren gaan.

Abstracte Vliegenzwam (Kozakkenput, Zeist)

En nu eens een hele andere foto in de serie. Bijna een stijlbreuk ;-)
Genomen met een 10-22mm groothoeklens op 10mm; diafragma op f/16 zodat de zon een mooie ster zou worden; en heel iets ingeflitst met de ingebouwde flitser omdat door het tegenlicht de zwammetjes anders wel heel erg donker werden.

Paddenstoelen en hun omgeving (Rhijnauwen, Bunnik)

Op bovenstaande foto staat achter de rij met lichte hoedjes ook nog een familie Paddenstoel. Die is op de foto hierboven niet zo goed zichtbaar, maar op de volgende des te beter.
Weer plat op de grond (met mijn knieën in de verrotte blaadjes en paddenstoelenderrie :-( ) heb ik de volgende foto dóór de witte hoedjes heen genomen.
Met een groot diafragma van f/3.2 zijn de witte hoedjes niet echt meer herkenbaar, maar vormen ze wel een mooie omlijsting van pa, ma en de twee kleintjes.

Familie Paddenstoel (Rhijnauwen, Bunnik)

Tsja, en nu dan toch weer de Hazenpootjes (coprinus lagopus).
Ik had zoveel foto's genomen dat ik het teveel vond voor één blogje, dus nu deel 2 met nog meer kleurrijke foto's.
Loes suggereerde al dat die kleurige achtergronden mijn 'handtekening' vormde. Eerst vond ik dat wel heel veel eer ("mijn foto's herkenbaar, met een eigen handtekening? Nee, dat kan niet..."). Maar wie weet is het toch stiekem wel een beetje zo, want ik houd er wel van, en mijn laatste blogjes tonen dat ook wel aan...

Allereerst een bijzonder plaatje: een mini-hazenpootje links onderin, nog in het beginstadium. En een hoedje van een andere die op het hoedje van de grote Hazenpoot was gewaaid of zo.

Hazenpootjes in het blauw (Rhijnauwen, Bunnik)

Meer in detail de dubbele hoed (met weer de 'lichtjes' van de dauwdruppels in het gras):

Hazenpootje met extra hoedje (Rhijnauwen, Bunnik)

En nog maar één van het gehele paddenstoeltje.

Hazenpootje in het blauw (Rhijnauwen, Bunnik)

De volgende is echt een abstracte detail foto geworden. Dit zwarte streepjes op de hoed zijn echt prachtig, dus daar wilde ik hier eens de focus op leggen.
(nb: dit keer heb ik de knalgele achtergrond wat zachter gemaakt, door verzadiging in Lightroom op -20 te zetten. Eigenlijk was deze net zo knalgeel als de eerste foto van mijn eerste blogje met Hazenpootjes, maar door een blog-reactie van Loes heb ik eens gekeken of een zachtere kleur ook mooi zou zijn, en ja dus...)

Hazenpootje in detail (Rhijnauwen, Bunnik)

Nog één met mooie herfsttinten, waarbij ik bewust de rode kleur boven het hoedje wilde hebben en de groen-gele aan de onderkant.

Hazenpootje in herfstkleuren (Rhijnauwen, Bunnik)

Als tegenwicht aan al het kleurgeweld

Abstract Hazenpootje (Rhijnauwen, Bunnik)

En als afsluiter nog maar eens twee met mooie warme kleuren.

Hazenpootje (coprinus lagopus) (Rhijnauwen, Bunnik)

Zwarte lijntjes op het Hazenpootje (coprinus lagopus) (Rhijnauwen, Bunnik)

Aldus mijn laatste paddenstoelen van 2012, ik ben er klaar mee ;-)
Ik weet nu in ieder geval waar ik Hazenpootjes kan vinden, dus wie weet kan ik me volgend jaar weer eens gaan uitleven. En eigenlijk ben ik nu al benieuwd wat ik er dan van weet te maken, en of ik deze series nog kan overtreffen.

Mijn volgende blogje gaat (als het goed is) over echt héél iets anders, maar dat blijft nog even een verrassing...