De achtertuin kan ook fotografisch een zeer inspirerende plek zijn!
Het voordeel is uiteraard dat je er niet voor de deur uit hoeft, en het uitzoeken van het juiste moment om iets te fotograferen is ook erg makkelijk.
Toen Carin pasgelden een aantal nieuwe bloemetjes gepland had in de tuin, die fris en vrolijk volop in bloei stonden, heb ik dus al snel mijn camera tevoorschijn gehaald. Met mijn nog vrij nieuwe 100mm macro lens heb ik me eens lekker een paar uurtjes uitgeleefd.

Allereerst heb ik me gestort op de Campanula's (als iemand de exacte soortnaam weet, stel ik een reactie zeer op prijs! Er zat geen kaartje meer bij of Carin had die al weggegooid...). Het viel niet mee een mooi egale achtergrond te verkrijgen, en toch nog genoeg scherptediepte te houden om de bloem herkenbaar in beeld te krijgen. Met f/4 heb ik hier een redelijk compromis gevonden:

Gelukkig waren nog niet alle bloemetjes al volledig open, zodat de volgende foto een heel ander beeld geeft:

En bij één bloemetje waren de meeldraden prachtig gekruld, dus die 'moest' ik van nog dichterbij erop zien te krijgen. Liggend op mijn buik in het gras, met de zonnekap van de lens bijna tegen het bloemetje aan ging het net...

Overigens heb ik al deze foto's uit de hand genomen. Ik heb mijn statief wel erbij gepakt, maar ik moest zo laag op de grond liggen, dat ik het niet praktisch vond om het statief ook echt te gebruiken. En daarnaast was ik toch ook wel erg benieuwd hoe goed de IS (Image Stabilizer) zou werken op deze lens en op dit macro-formaat. En ik moet zeggen: ik ben prettig verrast. Het aantal scherpe foto's was vrij hoog, en dat terwijl er ook een behoorlijke wind stond. En daar helpt een IS nou weer niet tegen helaas...

Mijn tweede aandachtspunt waren onze nieuwe Gazania's. In eerste instantie wilde ik vooral het bloemenhart met de mooie gekleurde rand en de stampers/meeldraden fotograferen, maar al snel zag ik een vliegje (???) op een bloem zitten, die compleet onder het stuifmeel zat. Poten, kop, vleugels, alles was helemaal geel!

Omdat de bloemen in een bak zaten, kon ik vrij makkelijk een donkere achtergrond erachter creëren, zodat de bloem en de vlieg mooi afsteken.

Pas na enige tijd had de vlieg de moed en kracht teruggekregen om over de bloem op pad te gaan. Moeizaam door het extra gewicht liep hij naar het uiteinde van een bloemblaadje, maar wegvliegen was duidelijk nog teveel werk.

Uiteindelijk stootte ik dan toch een keer met mijn lens tegen de bloem, en kwam de vlieg op een ander blaadje terecht. Blijkbaar had hij daarbij ook wat stuifmeel verloren, want de vleugels gingen open en 2 tellen later was hij weggevlogen...

Dit is het derde en laatste deel van mijn Terschelling-trilogie. Dit keer is het thema: zand en structuren.

Zeg Terschelling en je denkt meteen aan zee, zand en duinen. En terecht, want je kan heerlijk struinen over uitgestrekte drooggevallen zandvlaktes, bij West kan je de hoge duinen beklimmen, en als je wilt kan je ruim 30km langs/over het strand van west naar oost lopen. Maar, je kan ook op een kleiner stukje allerlei sporen en structuren in het zand gaan fotograferen.
Zelf vind ik dat in ieder geval erg leuk om te doen, en vooral omgezet naar zwart/wit levert dit -vind ik- wel bijzondere foto's op.

Foto 1: Miniatuur-canyons in het zand

Foto 2: Zandstructuren en een steen

Foto 3: Zand en schelp bij zonsondergang

Foto 4: Schaduw van helmgras op een duin

Foto 5: Konijnenkeutels in kuiltjes

Foto 6: Scheermes (Ensis), met door de wind gevormde structuren

Tot zover mijn Terschelling-trilogie. We hebben, ondanks het koude en winderige weer, toch een lekker weekje gehad, en het blijkt maar weer: het is altijd goed weer om te fotograferen

Deel 2 van mijn Terschelling trilogie.
Dit keer met als thema: "flora en fauna".

Terschelling staat bij velen bekend om de vele vogels die er te zien (en fotograferen!) zijn. En om de her en der in het landschap staande appelbomen, die in het voorjaar uiteraard door de bloesem extra opvallen. Zou dit nou echt het gevolg zijn van de vele appel-klokhuizen die door de mensen tijdens wandel- en fietstochten worden weggegooid?!

De Grutto is een prachtige vogel, die veel te zien (en te horen!) is op Terschelling. Langs de vele fietspaden is hij makkelijk te zien, en ook zonder enorme telelens is de vogel goed te fotograferen:

Foto 1: Grutto in het weiland

Naast de Grutto is ook de Kievit overal aanwezig. Ook deze vogel laat flink van zich horen, vooral als hij zijn onnavolgbare duikvluchten uitvoert in de lucht. Door zijn vrij vierkante vleugels (in vlucht) heeft hij wel wat weg van een stuntvlieger, die steil naar beneden duikt en met korte bochten plots van richting verandert.
Maar ook de kleine pulletjes zijn schattig om te zien: mooie donsballetjes met zwart-wit-grijze tekening op pootjes:

Foto 2: Kievit jong

Naast de vele weidevogels zijn er ook in alle struikjes en bomen vele vogels te horen en af en toe te zien. Het kost wat meer moeite en het loont dan ook om eens rustig bij een struik of boom te gaan 'posten' totdat je wat in de verrekijker te zien krijgt. Deze Fitis liet zich, eenmaal gespot, uitgebreid bewonderen en fotograferen.
Overigens valt het niet mee een Fitis en een Tjiftjaf uit elkaar te houden. Vooral door het geluid dat ze maken lukt dit wel redelijk goed, maar dit vogeltje hield zijn snavel, dus op die manier lukte het niet echt. Een bevriende vogelaar meent echter aan de lichtere poten te herkennen dat het waarschijnlijk wel een Fitis is.

Foto 3: Fitis

Voor het fotograferen van bloesem en andere bloemetjes met mijn nieuwe 100mm L IS macro lens waaide het eigelijk alle dagen veel te hard. Want de Image Stablisatie compenseert dan wel mijn trillende handen, maar aan het heen en weer bewegen van de bloemen zelf kan hij uiteraard niets doen.... Maar, met wat geduld en een iets wind-luwer plekje lukte het toch om de volgende twee foto's te maken:

Foto 4: Stampers en meeldraden

Foto 5: Mier aan de rand van de afgrond

En naast de vele vogels en 'echte' natuur kwamen we ook overal schapen tegen. Vooral op de dijk aan de waddenzee-kant bij Striep liepen en lagen er velen.
De volgende foto van twee lammetjes heb ik gemaakt op een dag dat het behoorlijk koud was en er een gure wind stond. Het was gewoon sneu om te zien hoe de lammetjes in het natte gras en in de koude wind lagen te rillen van de kou. Sommigen waren zo slim om wat warmte bij elkaar te zoeken, zoals deze twee. Maar het verbaast me nog dat de foto scherp is geworden, zo erg trilden ze allebei...

Foto 6: Schattig lammetje op rug van zijn broertje

In deel 3 van deze Terschelling-trilogie is het thema: zand en zand-structuren.

Terschelling: één van de waddeneilanden waar ik nog nooit geweest was, maar waar iedereen erg enthousiast over is. Ook op fotografie-gebied zijn velen er lyrisch over, dus het werd hoog tijd om er eens heen te gaan. De mei-vakantie leek een mooie periode: vanaf 30 april konden we met een paar dagen verlof 11 dagen op pad. Eerst een paar dagen naar Friesland (zie mijn vorige blog) en daarna door naar Terschelling.

Dit is overigens deel 1 van mijn Terschelling-trilogie!
Want in een week tijd kan je behoorlijk wat foto's maken, zeker als je van natuur houdt en op Terschelling bent. Daarom heb ik maar besloten om 3 blogposts te schrijven, ieder met een thema wat de foto's betreft. Voor dit eerste deel is het thema dus "zee" (en zon en zeilboten...).

Toen we -weggeregend uit Appelscha- 's morgens bij de boot in Harlingen kwamen, hadden we echter een klein probleempje: we hadden de overtocht (met auto) niet vantevoren gereserveerd, en er waren duidelijk meer mensen die het een mooie tijd vonden om naar Terschelling te gaan. Gek hè...

Na een dagje Harlingen (is echt meer dan genoeg, zeker als het maar 7 graden is en hard waait) konden we om 20.00u dan toch nog de oversteek maken. Een voordeel van deze late oversteek was wel dat we de zonsondergang meemaakten aan boord. En dat leverde wel weer een mooi plaatje op:

Foto 1: Zonsondergang boven zee

De rest van de week hadden we zeer wisselend weer: vooral heel veel wind, redelijk fris, maar ook met een paar prachtige zonnige dagen met fraaie Hollandse luchten. Echter ook op de bewolkte dagen was het prima fotograferen. Het grote voordeel is dan dat er veel minder contrast is, waardoor de foto niet zo snel wit uitgebeten delen krijgt. En dat gecombineerd met een paar zeilboten op de waddenzee levert de volgende foto op:

Foto 2: Zeilboten op de waddenzee

Wandelend over het strand op het westelijk deel van Terschelling op een mooie dag leverde mooie vergezichten op, met weer een zeilboot die de aandacht trok:

Foto 3: Uitgestrekte zandvlaktes, Hollandse lucht en een zeilboot

Aan het eind van zo'n mooie dag hoopte ik uiteraard op een spectaculaire zonsondergang. Maar helaas, er waren weinig wolken in de lucht die het licht van de ondergaande zon konden weerkaatsen, en de lucht kleurde zelf ook niet echt. Dan maar tevreden zijn met de weerspiegeling van de ondergaande zon in het zeewater, met wat zandstructuren op de voorgrond:

Foto 4: Zonsondergang boven het wad

De week is echt omgevlogen, en we hebben heerlijk gewandeld en gefietst, en er zijn bij ieder weertype mooie foto-gelegenheden genoeg. En ook op de veerboot terug naar huis hebben we een groot deel van de tijd met de fototoestellen aan dek doorgebracht. Helaas waren de zeehonden onderweg net te ver weg (zelf met mijn 400mm telelens), maar de boten die ons achtervolgden vanuit de haven van West (= Terschelling-West) leverden ook een mooie foto op:

Foto 5: Zeilboten op de waddenzee

In deel 2 van deze trilogie zal ik een aantal foto's van de flora en fauna laten zien, en in deel 3 komen het zand en zandstructuren aan bod!