Ik werk vandaag thuis omdat de CV-monteur langs moet komen, maar het is prachtig weer en de blauwe Heikikkers bij Huis ter Heide van eergisteren "smaken naar meer'. Via -alweer- waarneming.nl heb ik gezien dat er gisteren 800 heikikkers gezien zijn bij het bosven Loofles, dat ligt ten westen van het Kootwijkerzand.
En dit ligt op slechts een half uurtje rijden, dus toen de monteur geweest was: hup, werk-laptop uit, fotospullen gepakt en op weg.

Toen ik aankwam was het tamelijk rustig, maar een medefotograaf liet me al snel de grote hoeveelheden padden en heikikkers zien. Echt bang leken ze niet, eerder nieuwsgierig, en sommigen kleurden mooi blauw :-)  Jammer was alleen dat ze nogal in fel zonnig tegenlicht zaten...

Toch maar snel het statief opgezet, de 100-400mm lens erop (want ondanks dat ik vlak bij de waterkant kan komen, zaten ze toch nog een eindje van me af), en met live-view, handmatige scherpstelling en een draadontspanner aan de slag. Sinds een tijdje is dit een werkwijze die ik vaak toepas, en -volgens mij- met succes. Door gebruik te maken van live-view kan ik nog beter scherpstellen op ieder willekeurig punt in het frame, zeker door de mogelijkheid om het beeld 10x in te zoomen. En dan zie je ook pas hoe het geheel trilt zodra je maar je camera of lens aanraakt.
En met auto-focus moet je toch ieder keer weer na het scherpstellen de compositie opnieuw bepalen, of genoegen nemen met scherpstelling op (bij mij) één van de negen auto-focus punten.

De hoeveelheid blauw verschilt nogal tussen de ene en de andere kikker, en ik zie ook weinig parende kikkers. Maar op een gegeven moment kon ik toch het volgende duo-portret maken:

En niet alleen de heikikkers hebben het naar hun zin, ook padden genieten van het voorjaar. Wat ik vooral opvallend vind, zijn hun oranje-achtige ogen.

Vreemd genoeg zijn zowel de heikkers als de padden best nieuwgierig. Je zou verwachten dat ik er, zo vlak aan de waterkant, met mijn statief en zoomlens, een beetje uit moet zien als een reiger (die overigens nergens te bekennen is). Maar toch komen ze steeds weer nieuwsgierig aanzwemmen, nadat ze in eerste instantie even onder water of een eindje weg zijn gezwommen.

Het voordeel is dus wel dat je met een beetje geduld nog redelijk dichtbij kan komen, en met het statief zo laag mogelijk zijn dit soort portretten goed te maken:

Door de toenemende wind wordt het water echter steeds rimpeliger en wordt het lastiger om de mee-deinende kikkers scherp op de foto te krijgen. Dan maar even gebruik maken van de omstandigheden om de volgende -wat meer grafische- foto te maken:

Tsja, en toen moest ik nodig weer naar huis, om de gemiste 3 uur werk weer goed te gaan maken...

Eenmaal thuis bedacht ik me dat ik ook nog mijn polarisatiefilter had kunnen gebruiken om de weerspiegelingen van het water wat te beperken en de -blauwe- kleuren wat sprankelender te laten overkomen. Eigenlijk gebruik ik die nooit op mijn 100-400mm lens, dus vandaar waarschijnlijk dat ik er niet aan gedacht heb. Maar ach, bij mijn laatste foto (en diverse andere) is juist de spiegeling de kracht en volgend jaar zullen de blauwe smurfjes weer tevoorschijn gaan komen...

Nadat we de Heikikkers bij Huis ter Heide gezien hadden (en overigens ook nog meerdere Roodborsttapuiten, op weg terug naar de auto), zie vorige blog, zijn we doorgereden naar Nationaal Park de Loonse en Drunense Duinen. Dat ligt vlakbij Huis ter Heide, het was lekker zonnig weer, en we hadden vantevoren al bedacht dat dit een mooie tweede bestemming op deze dag zou zijn.
Carin hoopte de "Heidespurrie" te gaan zien, een kleine plant die in dit soort zandverstuivingen voor kan komen. Helaas hebben we het plantje niet gezien, waarschijnlijk waren we te vroeg en bloeide het nog niet.

Maar, de grote -fotografische- favoriet van Wouter, het Ruig haarmos, was wel volop aanwezig. De rode vlakken steken altijd zo mooi af tegen het zand en de nog grijzige heide, zodat je de volgende mooie landschappen krijgt:

Maar niet alleen van veraf (met groothoeklens) is dit fraai, ook met de macro-lens krijg je een prachtig rood miniatuur-landschap te zien. Hierin steken de ruige sporenkapsels fier omhoog, alsof ze allemaal willen zeggen: "Kijk naar mij, hier ben ik!"

En niet alleen de grote aantallen zijn mooi om te zien, het werkt ook erg goed om een enkele of een paar steeltjes met de harige sporenkapsels te isoleren. Het makkelijkst gaat dit door de lens/camera in te stellen op handmatige focus, en de camera gewoon wat naar voren of achteren te bewegen. Je ziet dan vanzelf het één na het andere sporenkapsel scherp en weer onscherp worden. En zo kan je een mooie compositie proberen te bepalen. Zoals de volgende foto:

Al met al weer een heerlijk middagje struinen over de Loonse en Drunense Duinen!

In diverse natuurtijdschriften kwam ik ze tegen: de Heikikker die op dit moment als blauwe 'Smurf' de vrouwtjes het hof proberen te maken. Ik had er al wel eens eerder iets over gelezen en gezien, maar was er nog nooit op uit gegaan om ze in het echt te zien. En aangezien de paartijd niet zo heel lang duurt, was het nu of nooit. Op waarneming.nl had ik gezien dat er al diverse blauwe exemplaren gezien en gefotografeerd waren, dus samen met Carin gingen we bijtijds op pad naar Huis ter Heide in Noord-Brabant.

Omdat de weg was afgezet vanwege de paddentrek kostte het wat moeite om een goede parkeerplaats te vinden. Maar toen dat gelukt was, konden we een mooie wandeling maken richting het ven.
Bij de rand zagen we al diverse kikkertjes wegspringen en wegduiken, waarvan ook een enkele inderdaad raar blauw van kleur was. Als je 'gewend' bent dat een kikker groen of bruin is, dan is het toch een raar gezicht.
En ja, op een gegeven moment zagen we ook een blauw mannetje, die zich vastgeklemd had aan een vrouwtje. Dit wordt amplexus genoemd.

En vlakbij dreef er het nodige kikkerdril in het water:

Op de achtergrond hoorden we nog vele andere Heikikkers, het geluid lijkt op dat van ontsnappende lucht uit een onderwater gedompelde fles.
Maar dat wisten we pas toen een andere fotografe ons daar op wees ;-(
 

Het is weer tijd om te genieten van de weidevogels. Grutto, Tureluur, Kievit, het voorjaar is nu echt weer aangebroken.
Eén van de betere plekken om de weidevogels te gaan zien is de Eempolder ten oosten van Eemnes.

Jammer genoeg was het vandaag nogal fris en winderig, dus lekker ergens gaan zitten om de vogels rustig te observeren en fotograferen zat er niet in. Dan maar vanuit de auto, met mijn winterjas als soort "bonenzak" voor mijn camera met 100-400mm lens. Eigenlijk had ik zo net te weinig zoom-bereik, maar deze crop van een Tureluur is nog wel aardig:

Plots zag ik ook een haas rechts van de weg lopen. Hij leek zich weinig aan te trekken van het feit dat ik steeds wat dichterbij kwam rijden. Tot het op een gegeven moment toch teveel werd, en hij er naar links van door sprintte. Mooi dat hij naar links ging, zo kon ik weer mooi uit mijn raam de volgende foto maken:

Daarna kwam ik weer langs het nogal natte, drassige stuk weiland waar het behoorlijk druk was. Een Grutto kwam langzaam maar zeker wat dichter naar me toe, wat me de kans bood om de vogel toch nog enigzins herkenbaar in beeld te krijgen:

Toen ik thuis nog eens de Grsaduinen er op na sloeg waar een kaartje van het gebied in staat, bleek ik nog een deel van de polder "gemist" te hebben. Ik zal dus nog eens terug moeten, er is genoeg te zien en beleven!