De Hoge Veluwe, één van de Nationale Parken van ons land, en ook één van de bekendste natuurgebieden van Nederland. Carin en ik zijn er uiteraard ook al een aantal maal geweest, lekker met de witte fietsen door de mooie natuur, en/of wandelend en fotograferend. De entreeprijs en parkeerkosten weerhielden ons er echter wel van om er heel vaak heen te gaan (en het is toch ook wel een stukje rijden bij ons vandaan).
Vandaar dat we vorig jaar al hadden besloten om in 2010 een jaarkaart te gaan kopen (de kaart geldt per kalenderjaar, dus koop 'm direct in januari!). Met 4 keer erheen gaan heb je die eruit, en dat moet toch wel gaan lukken.

Vandaag dus naar de Hoge Veluwe, en direct de jaarkaart gekocht. Vervolgens op naar de Pollen om daar een lekkere wandeling te gaan maken.
Vrijwel meteen zag Carin op een paar boomstronken "Rood bekermos" (Cladonia coccifera) zitten. Een bijzonder gezicht, met de sneeuw er zo vlakbij.
Helaas had ik mijn statief in de auto laten liggen (ik had geen zin om ermee te sjouwen, en verwachtte eigenlijk niet dat we iets zouden zien waar ik 'm voor nodig zou hebben). Stom, stom, stom! Want dit bekermos is nogal klein en met het bewolkte weer werd de sluitertijd ook niet al te hoog, dus het was een hele tour om het er uit de hand scherp op te krijgen.

Na deze geslaagde start hebben we heerlijk -vrijwel in ons eentje- de tocht gelopen. Ondanks de vakantie voor Zuid-Nederland waren er maar weinig andere mensen in het park.
Het weer was overigens nogal grijs, en met de sneeuw(resten) gaf dit prachtige zwart-wit landschappen. Nu was ik al geïnspireerd door een lezing van Gerard Oostermeijer op het Natuurfotofestival (eergisteren, 13 februari in Burgers Zoo) over zwart-wit fotografie. Prachtig hoe vormen en structuren veel beter tot hun recht komen als zwart-wit foto. Ik had nu dus mooi de kans om dit eens in praktijk te gaan brengen.
Hieronder volgt een serie foto's die -vind ik- typisch Hoge Veluwe zijn en zeker tot hun recht komen zonder kleur.

Met onze Beschermers-jaarkaart zal dit dus zeker niet de laatste keer zijn dat we op de Hoge Veluwe geweest zijn. Ik ben nu al benieuwd wat de komende maanden allemaal zullen gaan zien daar... :-)

Nadat ik bij de Hoogekampse plas weer een ijsvogel gezien en gefotografeerd had, wilde ik niet direct weer naar huis gaan. Het was veel te mooi weer, en ik was benieuwd of de roerdomp in Kockengen zich weer zo mooi zou laten zien. En wie weet kon ik 'm dan nog wat mooier met een gevangen vis of zo op de foto zetten.

Aangekomen bij Kockengen ging ik naar dezelfde plek waar ik hem maandag 1 februari had gezien. Maar daar was niets te zien...
Langs de weg en sloot zag ik echter, een stukje meer richting Kockengen, alweer twee andere fotografen met flinke zoomlenzen zitten. Snel dus daarnaar toe, en ja, de roerdomp liep weer langs de rietkraag te jagen.
Prachtig precies langs de kant waar de zon op scheen, dus met mijn lens op 400mm en mijn statief was hij weer prima in beeld te krijgen.

Hieronder een beeld-reeks waarmee mooi in beeld is gebracht hoe de roerdomp een vis weet te vangen en opeten:

Toen ik overigens rond 15.30u wegging, stonden we al met zo 'n 10 tot 15 man deze roerdomp te fotograferen en bekijken.
Af en toe had ik dan ook wel het idee dat het te druk en te lawaaierig was voor de roerdomp. Dan verdween hij weer enigzins in het riet. Om even later toch maar weer naar de rietrand te komen, want alleen daar kan hij een vis, kikker of kreeft vangen.
Toen de roerdomp in een schaduwrijk stuk kwam en even later zelfs opvloog naar een ander stuk riet, vond ik het wel mooi geweest voor vandaag.
Ik heb weer heerlijk genoten van het mooie weer, en met de ijsvogel en visvangende roerdomp op mijn geheugenkaart kon mijn dag niet meer stuk :-)

Het is vandaag vrijdag, en prachtig weer. De zon schijnt eindelijk weer eens volop, maar helaas, ik moet vandaag gewoon werken. Weliswaar lekker thuis, maar toch...
Net voor lunchtijd kan ik de drang om naar buiten te gaan (met fototoestel uiteraard) niet meer weerstaan. Dan maar een paar uurtjes verlof opnemen.

Ik wil niet al te ver weg gaan (dan kan ik nog een uurtje of zo werken aan het eind van de middag), dus ik besluit naar de Hoogekampse plas bij Groenekan / De Bilt te gaan. Volgens waarneming.nl worrdt daar de laatste tijd regelmatig een ijsvogel gezien. En daarvan heb ik de smaak intussen wel te pakken ;-)

Aan de noordkant (de Groenekanse kant) van de plas wordt er druk gewerkt. Volgens een vrouw die er wandelt zijn ze de komende 5 jaar bezig met afgraven van vervuilde grond. Maar even googelen leert dat het Utrechts Landschap de plas juist ondieper aan het maken is en er wat eilandjes gemaakt worden. Er wordt dus juist grond gestort.
Het is er dus een puinhoop en redelijk kabaal. Daar zal de ijsvogel (of andere eenden en watervogels) dus wel niet te vinden zijn.

Lopend langs de plas zie ik diverse wilde eenden, en de eerste tekenen van de lente.

Maar nog steeds geen ijsvogel....

Tot ik weer terugloop naar het noorden, en er in de hoek, bij een slootje dat nog een beetje openligt, ineens een blauwe schicht voorbij flitst!
Hij gaat ook nog een mooi in het zonnetje zitten, alleen jammer van al die takjes om hem heen:

Het lukt me dit keer zelfs, met redelijk resultaat, om de ijsvogel vliegend te fotograferen:

Joepie, is het toch weer gelukt! Het mooie vind ik ook dat deze ijsvogel veel groener lijkt te zijn dan degene die ik bij Nijkerk heb gezien. Maar dat komt dan duidelijk door de lichtval op de veren, want in Nederland komt er maar één soort ijsvogel voor, de Europese ijsvogel (Alcedo atthis).

Na mijn succes hier (en vanwege het nog steeds heerlijke weer) besloot ik om nog maar eens naar Kockengen te gaan, eens kijken of de Roerdomp zich weer zo mooi zou laten zien... (zie mijn volgende blog voor de resultaten daarvan ;-) ).

Na mijn fantastische dag gisteren (zie mijn vorige twee blogs, over de zonsopkomst bij Kootwijkerzand en over het ijsvogeltje bij de Arkemheense polder) had ik helemaal de smaak te pakken. En aangezien ik vandaag nog een dagje vrij had, was ik al weer nieuwe plannen aan het maken.
Van bevriende vogelaar Erik had ik al de tip gehad dat er bij Kockengen regelmatig een roerdomp gezien werd. Vanwege het ijs was deze veel beter zichtbaar dan normaal, omdat hij moest jagen in wakken en rietranden.
Tijdens mijn ijsvogel-avontuur was Erik zelf in Kockengen geweest, waar hij inderdaad de roerdomp prachtig had kunnen zien en fotograferen, met als klapstuk het vangen en opeten van een enorme kikker.

Dus ben ik vandaag ook maar eens naar Kockengen gegaan (toch wel één van de grote voordelen van midden in het land wonen: je bent overal binnen afzienbare tijd :-) ).
Daar aankomend zaten er al twee andere fotografen met enorme lenzen, dus het was meteen duidelijk waar ik moest zijn ;-)
Eén van hen bleek Jeroen Stel te zijn, een professionele natuurfotograaf. En hij was er zondag ook geweest, met camera, toen de roerdomp de kikker te grazen nam. Kijk maar eens op zijn fotoblog voor een paar prachtige foto's daarvan.

Ook nu zat de roerdomp prachtig in het zonnetje aan de rand van het riet:

Dat duurde echter niet zolang, er kwam een enorme donkere lucht aanzetten en even later barstte de sneeuwbui los. Maar dit leek de roerdomp niet te deren:

Na een tijdje schuilen in de auto werd het weer wat beter weer. De roerdomp ging maar eens flink zijn veren verzorgen, en intussen kwam er een tweede roerdomp aanvliegen. Deze ging fraai op een dijkje zitten, maar vloog al snel er weer vandoor:

De eerste roerdomp was intussen klaar met zijn verzorging, en ging op pad: hoogste tijd voor een lunchhapje. Lopend/sluipend langs het riet inspecteerde hij regelmatig de randen. De kop verdween compleet, om even later weer -leeg- tevoorschijn te komen. Tot hij op een gegeven moment een stekelbaarsje te pakken had! Even goed in de snavel krijgen, en hup, daar ging het hapje de keel in. Jammer genoeg zijn mijn foto's daarvan wat donker en niet helemaal scherp geworden. De zon was verdwenen, en de sluitertijden waren wat te lang geworden voor deze bewegingen...

Even later had hij duidelijk weer wat in het vizier: de kop ging met een ruk omlaag het water in (bij de rietrand was het duidelijk net niet meer bevroren), om weer tevoorschijn te komen met een rivierkreeft!

Een close-up (crop) van bovenstaande foto laat iets beter zien wat hij in zijn snavel vasthield (al is de foto daardoor niet meer helemaal scherp):

Na dit heerlijke hapje ging meneer voldaan om zich heen staan kijken: "Zo, ik heb mijn 2-gangen lunch er weer in zitten. Tijd voor een siesta...".
Helaas voor hem -en voor ons- moest deze siesta weer in de zoveelste sneeuw/motsneeuw/motregen plaats gaan vinden, dus ik vond het welletjes voor vandaag. Verkleumd en nat kroop ik weer lekker in de auto, met de verwarming op 21 ;-)